Hallo Fons,
Zou deze vraag door de bevraagde als een uitnodiging tot het geven van een antwoord opgevat kunnen worden?
Natuurlijk. Ik stel de vraag niet alleen als rhetorisch om mijn eigen punt nog eens te benadrukken maar nodig ook uit om het punt door de ander uiteen te laten zetten. Ik vraag daarna ook door 'waarom dan?; leg eens uit?'. Natuurlijk kan je in sommige gevallen 'Dat is toch mijn keuze?' ook opvatten als een 'laat me met rust, ik heb geen zin meer'. Natuurlijk respecteer ik dat dan ook. Dat is een beetje tussen de regels lezen, daartoe ben ik goed in staat.
Kun je me een voorbeeld geven van wat jij ziet als een ‘treffende’ vergelijking?
Een voorbeeld is dat van Adam en Eva, maar dat is natuurlijk niet een heel erg duidelijk punt, of, ik heb het nog niet duidelijk genoeg uit kunnen leggen. In het boek 'Het Kwaad' door Rudiger Safranski (geen hoge lectuur, wel leuk om te lezen) leg hij het veel beter uit dan ik dat kan.
Een ander voorbeeld wat ik wel eens gebruik zijn de tien geboden. Ik neem dan met de gelovige een aantal passages door uit het oude testament waar extreem grof geweld en het verkeerd behandelen van vrouwen (bijv. deut. 21:10) door god wordt goedgekeurd, vergelijk dat met de tien geboden en het nieuwe testament en vraag dan waarom god zijn mening heeft bijsteld. Eerder daarop heb ik natuurlijk de gelovige al antwoord laten geven op de vraag of de bijbel de ultieme waarheid bevat. Ultieme waarheid verandert natuurlijk niet. Een beetje tactiek in discussies vind ik wel van toepassing. Ik geef toe dat het 'ik kies zelf' "argument" vaak aangehaald wordt door de wat minder intellectuele religieus. Wat meer nadenkende gelovigen beginnen over de tijdsgeest of de manier waarop je naar de tekst moet kijken.
De context waarin ik respect bedoelde ging niet uit naar het gedachtegoed van de ander maar de vrijheid die de ander heeft te daarin kiezen. Als iemand ondanks waarschuwing en dringende verzoeken toch besluit van een hoge brug te bungee-jumpen en er iets aan overhoudt dan moet ik de keuze daartoe hoogachten, respecteren, maar niet het gebeurde zelf.
Wat het gedachtegoed van een gelovige zelf betreft, natuurlijk kan je dat hoogstens accepteren en is enige vorm van respect niet per definitie nodig.
Waar het echt om gaat is voor mij meer het traject wat een keuze aflegd, het proces eromheen, en de validiteit daarvan (zie vorige post). Bewuste en onbewuste factoren. Ik kan me serieus niet voorstellen dat er vanuit kloppende logische redenatie (die dan ook werkelijk in kern klopt... Niet het soort redenatie van: een huis is ontworpen, dus iets wat ontworpen is heeft een ontwerper en stellend dat het universum ontworpen is, omdat ik 'natuurkundige wetten' verkeer kan interpreteren, betekend dit dat er een god is) bij god uitgekomen kan worden.
De presentatrice van het Tros programma 'Opgelicht' bijvoorbeeld, komt daar wel op uit. Ik heb nog nooit de kans gehad haar naar de precieze redenatie te vragen (en natuurlijk doe je dat NIET via de site van tros opgelicht

) maar ik ben er wel benieuwd naar. Er is altijd wel iets wat dan, of verkeerd wordt begrepen of suggestief wordt toegepast.
Op die manier wil ik ook bij de gelovige, wanneer ik serieus op zo'n vraag in ga en de ander de discussie nog niet kots en kots beu is

kijken of ik hem/haar oprecht naar het proces waarbij tot de keuze 'geloof' is gekomen kan laten kijken vanuit een bepaald oogpunt. Zo kom je soms ook nog eens wat over jezelf te weten...
Ik wil wel eens zien wat de argumenten voor en tegen zijn bij de vraag 'is zo'n keuze, die eigelijk berust op onbewuste manipulatie en suggestie, wel een ECHTE vrije keus???'