lanier schreef:De lat ligt voornamelijk erg hoog bij de leidinggevenden waarvan wordt verwacht dat ze als eerste op kantoor zijn en als laatste weer vertrekken. Ongeveer een kwart van de werknemers werkt meer dan 50 uur per week, maar de Amerikanen maken op jaarbasis nog meer uren.
Verhalen van stagiaires in Japan leren mij dat een Japanner in vrijheid geboren wordt, de eerste paar jaar als een prinsje of prinsesje behandeld wordt en daarna in de hel gegooid wordt. Al op de kleuterschool krijg je bijles, anders haal je het toelatingsexamen van de basisschool niet. Eenmaal op de basisschool krijg je weer bijles, want... etc. Pas tijdens de studietijd mag je even ontspannen.
Als je 's avonds en 's nachts in Japanse steden rondloopt, loop je tussen de kinderen in schooluniform, onderweg naar de volgende bijles. En ze gaan naar huis in dezelfde bus als hun afgepeigerde vaders, die de hele dag nederig fascistische bazen heeft moeten gehoorzamen.
Als vrouw ben je helemaal niets. Je lichaam is vies, je bent dom, je deugt nergens voor en als je voor je 25ste geen man hebt, ben je echt debiel. Heeft je man 's avonds nog de puf om je te slaan, dan is het je eigen schuld. Had je maar nog nederiger moeten zijn.
Dat vertellen jouw kennissen niet, omdat ze dat normaal vinden en het dus niet noemenswaardig vinden.
Wreedheid zie je soms terug in films, maar er zit altijd een verhaal achter (iets wat je vaak mist bij Westerse horrorfilms) en veel van die films zijn juist populair buiten Japan.
Heb je weleens zomaar een avondje Japanse tv gezien? De spelletjesshows varieren van uitputting en vernedering tot pure mishandeling van de kandidaten. Ze vinden het prachtig!
Een tragisch dieptepunt was een soort 'ready, steady, cook', waarin een kok een bepaald gerecht moest maken. Tijdens het koken maakte hij in de ogen van de jury een paar foutjes, waarvoor hij nog tijdens het koken met een lat geslagen werd.
Na het negatieve eindoordeel over het gerecht, moest zijn hele gezin op het podium komen en stamelde de arme man met droevige vioolmuziek op de achtergrond een excuus van wel 5 minuten uit, terwijl het gezin stond te huilen.
Japanse films ken ik eerlijk gezegd niet zo. Alhoewel: 'Brother' is wel wreed ja
niet iedereen in Nederland blowt en we lopen allang niet meer op klompen. Toch zijn er genoeg buitenlanders die dat denken.
Japanners komen hier in groepen omdat ze te bang zijn voor ons om hier alleen over straat te lopen. Wij, de barbaren.
