Atheisme voor dummies

[PietV.]

Seth van Thinking Atheist werd een beetje moe van al die onnoz..... gelovigen die binnen komen op dit forum en facebook. En de aanwezige atheïsten iets gaan vertellen over wat het geloof inhoudt, dat atheïsme ook maar een geloof is etc. Met een ingezonden brief legt hij het nog een keer uit. Vermoedelijk zal er een zekere herkenning zijn over zijn bevindingen.

Voor degene die zinnen gaan quoten. Let er even op dat je kiest uit Seth of Piet.

________________________________________________________________________________________


A tremendous percentage of us came from religion. "Explaining" it back to us is equivalent to telling a veteran cyclist how to work the pedals.
We think it's ridiculous when you post requests for healing prayer, especially as you receive treatment by trained medical professionals. Remember that your omnipotent, all-loving God allowed the cancer, the house fire, the head-on collision, and while you continue to lob your petitions for heavenly assistance, the paramedics were on the scene in about five minutes.
We don't hold that All Belief Systems Deserve Respect. You don't get preferential treatment just because you hold a cherished opinion or faith. When we examine your beliefs under the white-hot light of science, history and reason, it doesn't make you a victim. You're not oppressed. You won't be pitied because this environment sharply affects thin skin. Nor are we required to give audience to the evangelical verve that accompanied you into the room. This is a haven for the skeptic.
"It makes me happy" is about as impressive an argument as "I don't have cooties." Ignorance may be bliss, but it's not going to win you any favor here.
You had a personal experience? That and $5 will get you a cup of coffee at Starbucks.
Communion. It's creepy.
We think it's ridiculous that you'll visit half a dozen car lots, test drive 15 vehicles, check Blue Book and accident history, read Consumer Reports for vehicle ratings and argue with the salesman before owning a car, yet you've owned your infinitely-more-important religious worldview without even knowing who wrote the book of Genesis.
If you hold to a deity that carved mountaintops, relieves cold symptoms and makes rainbows while allowing the violent drowning deaths of 230,000 tsunami victims, perhaps it's time for a priority check.
Teaching impressionable children to fear Hell is child abuse. You should be ashamed of yourself for betraying the trust of our youngest and most vulnerable. The nightmares that many of these children will carry into adulthood are on your shoulders.
Atheism isn't a religion. It's not a church. We don't believe in any gods. We don't erect temples of worship to Richard Dawkins or Carl Sagan. We don't place science books in hotel rooms (although that's not a bad idea). We don't threaten eternal torment for the rejection of atheism. We don't assert that atheists are required to surrender 10% of their income to the atheist cause. And if we qualify as a church because we're a gathering of like-minded individuals, can you please tell us where we can apply for immediate tax-exempt status?

[Rereformed]

Om de één of andere reden is dit topic vergeten en is er nooit op gereageerd. Ik haal het weer naar boven omdat ik net het boek DEconverted van Seth Andrews uitgelezen heb. Het is geen boek met een hoop diepgang en een hoop interessante verhalen; het bestaat uit maar 183 bladzijden die je in één of twee avonden doorleest. Voor mij is het interessante dat het wat achtergrondinformatie geeft van de man die website The Thinking Atheist opzette in 2009, een plaats waar inmiddels 165 interessante Podcasts te beluisteren en een aantal goede videos te bekijken zijn.
Seth Andrews heeft jarenlang bij de christelijke radio in het superchristelijke Oklahoma gewerkt. Toen hij tegen de 40 aanliep werd hij atheïst, waarna hij zich op dezelfde manier bleef inzetten, maar met de exact tegengestelde boodschap. Zijn eerste video als ex-christen heette The Invisible God:
http://www.youtube.com/watch?v=U8E0pRA9qxw" onclick="window.open(this.href);return false;

Veel in de volgende passage uit zijn boek (die ik voor het gemak in het nederlands vertaal) herken ik uit mijn eigen leven.

"Een video van maar twee minuten, niets bijzonders in technisch opzicht. Maar voor mij was het een enorme stap. Een gigantische. Het was de eerste keer dat ik mijn producer-talenten gebruikte om het christelijk geloof aan te vallen en zelfs bespottelijk te maken, in plaats van het uitbundig aan te prijzen zoals ik eerder deed. Deze video, en de verse website die tezelfdertijd van start ging, was de officiële oorlogsverklaring aan mijn vroegere geloof. Het publiekelijk te doen was zowel opwindend als beangstigend.
Ik was nog niet geheel open wat betreft The Thinking Atheist (TTA). Ik werkte nog anoniem achter een TTA-ikoon; ik gaf mijn naam niet, noch foto of wat voor persoonlijke informatie dan ook. Tezelfdertijd was ik nog bezig om hetzelfde werk te doen voor allerlei kerkelijke instanties, en zocht ik nog naar een manier om me daaraan te onttrekken. Ik zat in een absurde situatie. Ik had bekwaamheid als technisch editor en had bekwaamheid in communicatie, en was in kerkelijke kringen een veelgezocht persoon, werd vaak gevraagd voor presentaties op religieuze conferenties en workshops. Hoe meer ik afstand deed van het geloof, des te meer ik mijn dilemma begon te beseffen. Hoe zou ik mijn werkgever kunnen dienen EN tegelijkertijd mijzelf kunnen zijn?
Ik lag er vaak wakker van 's nachts, heen en weer geslingerd door deze conflictsituatie. Ik was bang dat ik of in de persoonlijke sfeer of in de professionele gestraft zou worden voor mijn ongeloof. Ik vreesde dat mijn kerkelijke klanten erachter zouden komen dat ik een dubbel-agent was. Ik was bang dat mijn werkgever (welke werkgever dan ook in deze door-en-door religieuze stad!) mij niet om zich heen zou kunnen handhaven. Ik zou op middelbare leeftijd werkloos worden, mijn bankleningen niet kunnen betalen, geen geld meer hebben om de dagelijkse inkopen te doen en mijn gezin te onderhouden. Ik was bang voor de reaktie van mijn supergelovige ouders, ze zouden mijn nieuw opgezette atheïstische website beschouwen als de ultieme belediging. Ik was bang dat een of andere geloofsfanaat op een dag mijn naam en adres in het telefoonboek zou vinden en mijn gezin in gevaar zou brengen.
Ik vreesde alles.
Maar toch voelde ik me ertoe gedwongen om ermee verder te gaan. Elke werkdag kon niet snel genoeg voorbijgaan. Ik stond de hele tijd te popelen om in mijn huisstudio aan het werk te gaan om het volgende atheïstische videoproject onder handen te nemen. Het was een obsessie, een verslaving, een zaak die alle andere gedachten naar de achtergrond uitbande. Er was een ontvlamd enthousiasme in me dat ik nog nooit eerder in mijn leven had ervaren, iets wat welke gelovige opwekking dan ook die ik in mijn leven had ervaren ver overtrof. Het was uitbundigheid. Het was vrijheid! Het was de gewaarwording dat eindelijk mijn eigen stem doorbrak, ik eindelijk onder mijn eigen huid mijzelf kon zijn. Nu wilde ik anderen helpen om hetzelfde te doen.
Deze gedrevenheid werd de volgende maanden alleen maar intenser. Er kwam een andere video, twee werden al gauw vier, en vier groeide uit tot twaalf. ik nam steeds meer hooi op mijn vork. Al mijn vrije tijd ging erin, en iedere dollar die ik er maar voor kon uittrekken. Met behulp van YouTube ontstonden er uiteindelijk een paar kleine rimpeltjes op het oppervlak van de oceaan. Iemand gaf een positief commentaar op YouTube, en af en toe kreeg ik een e-mail met positieve feedback. Site-analyse vertelde me dat de videos wel (houd je adem in!) een paar honderd keer bekeken waren, en ik zag mezelf glimlachen. The Thinking Atheïst was een prachtvoorbeeld van "grass roots", opgebouwd door een vent in zijn huisstudio en onderhouden met het geld dat hij met pijn en moeite erin kon steken nadat elke maand alle rekeningen voor het onderhoud van een gezin waren betaald. Het was mijn post-religie therapie. Het was mijn werk uit liefde. Het was mijn baby. Het gaf me blijdschap. Het gaf me vrede.

Het gaf mijn gezin hoofdpijn."

[PietV.]

Heel herkenbaar, mooie update van dit topic waar wat stof over was gekomen. Dit is zo treffend voor al degenen die niet tot de simpele conclusie kwamen: "Ach, volgende week geen pepermunt meer op zondag". En daarna verder gingen met hun leven waar religie al bijzaak van was geworden in een omgeving die hen voor was gegaan. Ik zou tientallen voorbeelden kunnen noemen inclusief mezelf waarbij het draaide hoe kom ik hier in vredesnaam uit. En dan was er bij mij nog het grote voordeel dat ik er geen boterham minder om hoefde te eten. Want het christendom is een multinational met ontelbare werknemers die hun opleiding hebben afgestemd op dit bedrijf. Vaak kunnen ze niets anders want je leert geen echt vak, je leert functioneren binnen een systeem. Veel vaardigheden zitten geïntegreerd in een religieuze taakomschrijving. En dan komt er dus een moment dat je een afweging moet maken, zoveel geïnvesteerd en zoveel komt er voor terug. Hoe ontwar ik deze kluwen en wat is het perspectief?

[Rereformed]

Seth Andrews:
"De tweede video die ik maakte werd uiteindelijk één van de meest populaire video's van TTA tot nu toe. Het had als titel The Story of Suzie, een satirisch 2D animatie tekenfilmpje. Eerlijk gezegd kwam er geen animatie bij te pas, ware animators zullen ineenkrimpen van ellende bij het zien van deze amateuristische poging tot 2D animatie.
Maar er was iets bijzonders aan dit verhaal over Suzie. In mum van tijd was het door tienduizenden bekeken. Een satirische kijk op een jonge christin die de wereld bekijkt door God-lenzen. De video was grappig, scherp geschreven en herkenbaar. Het gaf een karikatuur van religieus denken die jammergenoeg overal om ons heen op te merken is. Dit Suzie-filmpje bleef altijd de favoriet van fans, reden om het 18 maanden later een face-lift te geven. Op 21 januari 2011 kreeg de videoclip aandacht van The Christian Post onder het kopje "Atheïst zet christenen neer als levend in waan". (Natuurlijk vond deze verslaggeefster ruim de tijd om een christelijke apologeet te interviewen voor dit artikel, maar om de één of andere reden lukte het haar niet contact met mij op te nemen voordat ze het artikel publiceerde.)
The Thinking Atheist begon nu overal opgemerkt te worden, iedere maand stegen de aantallen aanklikkers. Het duurde niet lang of mijn hele familie had de site ook op hun radar gesignaleerd. Maar ze bleven allemaal doodstil. Niemand belde me op om tegen me te schreeuwen "Hoe in vredesnaam kun je zoiets doen?". Niemand zond me een lange e-mail met de klaagzang wat een schande het is wat ik deed. Niemand klopte op mijn deur om te eisen dat ik er meteen mee moest stoppen. Ik kon amper toevallig wat gefluister opvangen. De stilte was tastbaar.

Het is belangrijk op te merken dat ik geen enkel plezier krijg uit het feit dat ik vanwege mijn afvalligheid mijn familie enorm veel leed bezorg. Ik word er bepaald niet blij van om het hart te breken van twee goede liefdevolle ouders. Integendeel, het pijnigt me emotioneel en fysiek te moeten weten dat ze in de winter van hun leven zichzelf onafgebroken zullen beschuldigen hun kind niet goed genoeg te hebben opgevoed (hoewel ik zelf niet zou kunnen verzinnen hoe ze het beter hadden kunnen doen). Ik besef dat door mijn uitgesproken atheïsme hun ergste nachtmerrie werkelijkheid wordt. The Thinking Atheist moet hun wel toeschijnen als een fel verlicht reuzenuithangbord waarop staat: "Onze zoon bedankt onze jarenlange inspanning en opoffering door ons de tanden in te slaan".

Dit is niet wat ik op het oog heb. Het is een vreselijk ongelukkige consequentie van heel ander doelen: indoktrinatie van de jeugd tegen te gaan, valse leringen aan de kaak te stellen, slechte wetenschap te ontmaskeren en andere schadelijke gevolgen van bijgelovig denken.

Zelfs in de eerste maanden van TTA kreeg ik wel e-mails van onbekenden. Vaak waren ze lang en boordevol zaken die me misselijk maakten. Ex-gelovigen die in een lang proces verwikkeld waren om de psychologische wonden die ze opgelopen waren vanwege hun afvalligheid te helen. Sommigen van hen waren uitgeroepen tot 'evil' door hun eigen moeder en/of vader. Sommigen waren uit huis geschopt. Sommigen zagen hun huwelijk eindigen in scheiding. Sommigen zagen zich onterfd worden, of hun ouders staakten alle steun voor hun college-opleiding. En sommigen waren zogenaamd geaccepteerd, maar moesten constant behoedzaam zijn en varen temidden van een onderstroom van neerbuigendheid, oordeel en bitterheid.
Ook kreeg ik e-mails van mannen die voor de buitenwacht nog steeds gelovig waren, maar voortdurend innerlijk te kampen hadden met skepticisme en twijfel. Veelal durfden ze niet eens onder hun echte naam te schrijven, maar tekenden ze me 'Anoniem'. Hun brieven begonnen typisch op deze manier: "Ik heb lang en breed geworsteld met het volgende, en hoop dat u misschien kunt helpen."

Met iedere e-mail die ik kreeg voelde ik me gesterkt dat wat ik deed juist was.

Laat men echter niet denken dat ik nogal in mijn schik ben met mezelf. Een hoop van mijn drijfveren volgde uit schuldgevoel dat ik had, en het mezelf beschaamd voelen dat het zo lang duurde voordat ik mijn gezond verstand ging gebruiken. Ik voelde me schuldig voor al die keren dat ik met een microfoon in mijn hand of op de radio een voorspreker voor bijgeloof was geweest. Tientallen jaren had ik aktief meegewerkt aan het probleem, en dit was mijn boetedoening. TTA was mijn passie, maar ook het goedmaken van zaken die ik verkeerd had gedaan. Als een voormalig religieus verslaafde was het onderdeel van mijn herstel, en kon ik er sommigen die hetzelfde hadden doorgemaakt mee helpen.
Ik was me bewust van hoezeer mijn optreden mijn familie pijn deed, maar ik was ook vastbesloten om me niet emotioneel te laten chanteren tot zwijgen. ("Waarom kun je niet je atheïsme gewoon voor je houden? Je gedrag maakt ons beschaamd".) Nu ik op middelbare leeftijd was aangekomen had ik er recht op om mijn eigen wereldbeeld aan te hangen.

Uiteindelijk heeft TTA niets met mijn familie te maken. TTA gaat over mij en mensen die als ik zijn. Het is bedoeld voor atheïsten en hen die nieuwsgierig zijn naar hoe een atheïst denkt. Het is een plaats waar men zaken met elkaar kan bespreken. Het is een gemeenschap. Het is een therapie."