Professor bestaat God

[Maria]

Of zie jij die entiteit naast "het al"

Als die entiteit er zou zijn, wat niemand weet.. dan is het niet onmogelijk, dat die entiteit naast het 'al' zou voorkomen.

Ik heb heel wat nagedacht in mijn leven, maar ik heb geen flauw idee of die entiteit naast 'het al' voor kan komen of anderszins.

Is dit nu een vordering in je gedachtengang of een achteruitgang van je idee van hoe "het al" in elkaar steekt?

Dat kan een mens niet weten naar mijn idee.

Juist wel. Naar mijn idee.
Teken "het al" nu eens in een cirkel, wacht ff, stop alles eens in een zak.
En geef je entiteit nu eens een plaatst, van waaruit hij "het all" vorm kan geven.
Dan zul je hem toch duidelijk of in de zak, of buiten die zak moeten tekenen.

Teken je hem buiten die zak, dan zie ik toch duidelijk "jouw "al" in de zak" + "iets" erbuiten.
Dan is dus zeker "het al" niet alles.

Kun je het nog volgen?

[Gerard R.]

Ja hoor. Maar niets is zeker hiermee.

[dikkemick]

Anyway
Als een kind mij vraagt: "Professor bestaat god"?

Dan zou ik antwoorden

A: Ik ben geen professor
B: Als je een persoonlijke wakende vaderlijke God bedoelt die in de hemel zit, ingrijpt, alwetend, almachtig en algoed is: Neen! Er zijn geen aanwijzingen dat zo'n god zou bestaan.
Ik zou tevens uitleggen dat mensen altijd op zoek zijn naar uitleg m.b.t. zo';n beetje alles en dat goden nu juist NIETS uitleggen maar meer vragen oproepen omdat er een extra hypothese bij geformuleerd wordt.
Ik zou het kind heel goed duidelijk maken dat de afgelopen 2 eeuw wel is gebleken dat de beste manier om tot kennis te komen, toch wel de wetenschappelijke methode is gebleken. Goden, geesten, zielen horen hier niet bij.

[Peter van Velzen]

Al zou ik een professor zijn
- ik bezit hoogstens de aan professoren toegekende verstrooidheid -
Ik zou niet anders antwoorden dan ik nu zou doen:

"omtrent goden waarin men heden ten dage nog gelooft, hebben we geen objectieve waarnemingen tot onze beschikking. Vooralsnog houden we ons er daarom niet mee bezig."

.

[Maria]

Anyway
Als een kind mij vraagt: "Professor bestaat god"?

......dat goden nu juist NIETS uitleggen maar meer vragen oproepen omdat er een extra hypothese bij geformuleerd wordt.

"omtrent goden waarin men heden ten dage nog gelooft, hebben we geen objectieve waarnemingen tot onze beschikking. Vooralsnog houden we ons er daarom niet mee bezig."

Wat denken jullie?
Zou dit jongetje van pakweg 7 jaar jullie begrijpen?


Niet om jullie uit te lachen, maar ik vind het wel grappig.
Zo moest ik ook wel 18 jaar worden om de preken van de dominee te gaan begrijpen.
Maar dat lag volledig aan mij natuurlijk.

[Maria]

Ik weet het:
Met een grote woordenschat en een goede woordkeuze kun je veel duidelijker zijn.
Jammer genoeg hebben niet alle sprekers/schrijvers dat niet en ook niet alle toehoorders/lezers.

Datzelfde met de kennis die erachter zit.
Ik denk, dat daar heel veel communicatie storing zit.

[writer]

Wat denken jullie?
Zou dit jongetje van pakweg 7 jaar jullie begrijpen?

Mij wel hoor, ik ken geen moeilijke woorden.
De discipel Thomas, gezegd Didymus, had Jezus, de Zoon van God, heel wat jaartjes op aarde van dichtbij meegemaakt.
Het ligt voor de hand dat je dan alles over God, zijn Vader, te weten komt.
Ook over alles wat met het koninkrijk der hemelen te maken heeft.
Dus ook over de zondeval in het paradijs en het noodzakelijke offer van Zijn Zoon, de kruisiging en de opstanding.
Desalniettemin kwam de opstanding van Jezus bij hem heel ongeloofwaardig over.

De andere discipelen dan zeiden tot hem: Wij hebben den Heere gezien. Doch hij zeide tot hen: Indien ik in Zijn handen niet zie het teken der nagelen, en mijn vinger steke in het teken der nagelen, en steke mijn hand in Zijn zijde, ik zal geenszins geloven.
(Johannes 20: 25)
(Jezus had na zijn opstanding alleen een ander gezicht aangenomen maar had nog wel hetzelfde lichaam met de wonden, heel verwarrend maar blijkbaar was Hij alleen met zijn eerste gezicht niet tevreden en was de rest voor veertig dagen goed genoeg)

Het kan natuurlijk zijn dat Thomas het gewoon interessant vond om als simpele visser achter een populaire prediker waarvan sommigen zeiden dat Hij de Zoon van God was, aan te lopen maar hoe dan ook, van de godsdienst begreep hij er in elk geval niet veel.
Als Thomas als nuchtere visser ondanks dat hij Jezus voor zijn dood live had meegemaakt ongeziens niet in sprookjes geloofde, waarom zouden wij er dan wel in geloven?

Als ik de professor was geweest zou ik gezegd hebben: "Zolang je geen God gezien hebt neem dan maar aan dat Hij niet bestaat, eerst zien en dan geloven, tenzij je heel erg goedgelovig bent, dan bestaat Hij, maar alleen in jouw fantasie, niet in het echt"

[dikkemick]

Anyway
Als een kind mij vraagt: "Professor bestaat god"?

......dat goden nu juist NIETS uitleggen maar meer vragen oproepen omdat er een extra hypothese bij geformuleerd wordt.

"omtrent goden waarin men heden ten dage nog gelooft, hebben we geen objectieve waarnemingen tot onze beschikking. Vooralsnog houden we ons er daarom niet mee bezig."

Wat denken jullie?
Zou dit jongetje van pakweg 7 jaar jullie begrijpen?

Hihi...Je hebt gelijk. Misschien is dreigen met hel en vagevuur beter. Dat begrijpen de kindjes tenminste.

[Maria]

Hihi...Je hebt gelijk. Misschien is dreigen met hel en vagevuur beter. Dat begrijpen de kindjes tenminste.

Inderdaad.
Hoe korter hoe beter.

[Peter van Velzen]

Wat denken jullie?
Zou dit jongetje van pakweg 7 jaar jullie begrijpen?

Wat bezielt een jongetje van 7 jaar om een professor aan te spreken? Ik was helemaal vergeten dat het om zo'n jong kind gaat. De leeftijd zou wel een reden zijn om iets simpeler taal te gebruiken, en wat meer uit te leggen..

Wetenschappers proberen altijd te kijken (of met een instrument te meten) of iets klopt of niet. Helaas kan niemand ons vertellen hoe wij naar god kunnen kijken, of met welk instrument we iets over god te weten kunnen komen. Dus kijken we naar andere dingen, waar we wel iets over te weten kunnen komen. Van god weten we niets,

[dikkemick]

Maar goed. Stel een kind vraagt oprecht: "Bestaat God" Zelfs als mijn kinderen dit vragen zal ik ze beide kanten vertellen. "Er zijn mensen die geloven...."
Maar dan wel in alle eerlijkheid. Er zijn altijd mensen geweest die geloofden. Ik zal ook proberen uit te leggen waarom (ik denk dat) mensen ooit in geesten.goden geloofden en waarom er nu zo'n gedonder is met al die verschillende goden en interpretaties.
Vanzelfsprekend vertel ik ze ook van de wetenschappelijke kant en ik denk dat ik dit vele malen beter kan motiveren en uitleggen. Uiteindelijk maakt het kind (later) de keuze. Mochten ze de kant van mijn vrouw kiezen (gelooft in "god"/het "hogere") dan hebben ze mijn zege. Ik HOOP alleen dat ze later met beide benen op de grond blijven en open blijven staan voor rede en argumenten. Dat is wat ik ze zou willen meegeven (dus ook dit kind dat vraag: "Bestaat God"? ). Als je het werkelijk wilt weten lees de diverse boeken die hierover
geschreven zijn en kom later zelf tot een conclusie. Je hebt nog tijd zat er over na te denken.

[Maria]

Van kinderen kunnen we leren hoe antwoorden bij de meeste mensen het eerst over komt en dan verder zijn werk doet.
Of aan degene die op iets antwoordt autoriteit gegeven wordt is het eerst belangrijke bij het verdere proces.

Dan of de antwoorden opnieuw vragen kunnen opwerpen of dat ze voldoende duidelijkheid geven.
Bij kinderen is dat heel verschillend en afhankelijk in wat voor stemming ze zijn of er nieuwsgierigheid is naar meer gegevens.

- Krijgen ze de duidelijkheid, en voelen ze zich vrij aan antwoorden te gaan betwijfelen, dan volgt al snel de vraag: Waarom?
Of als ze niet twijfelen maar een vervolg willen: En dan?
- Krijgen ze duidelijkheid waar ze niet meer omheen kunnen, meestal omdat absolute autoriteit gegeven/geëist wordt aan/van de bron van de antwoorden, terecht of niet, dan zullen er minder gemakkelijk verdere vragen komen en gaan ze verder met hun leven.
- Krijgen ze duidelijkheid en het advies niet zo moeilijk te doen van een autoriteit en het maar gewoon aan te nemen om wat voor reden dan ook, zal dat zeker zijn uitwerking hebben op het verdere nieuwsgierigheid proces, nadenken en verder vragen.

In latere fasen bij onzekerheid zullen deze reacties op eerdere vragen zeker hun uitwerking hebben in een manier van denken en leven.

Stel een kind vraagt oprecht: "Bestaat God" Zelfs als mijn kinderen dit vragen zal ik ze beide kanten vertellen. "Er zijn mensen die geloven...."
Maar dan wel in alle eerlijkheid. Er zijn altijd mensen geweest die geloofden. Ik zal ook proberen uit te leggen waarom (ik denk dat) mensen ooit in geesten.goden geloofden en waarom er nu zo'n gedonder is met al die verschillende goden en interpretaties.
Vanzelfsprekend vertel ik ze ook van de wetenschappelijke kant

Ik denk dat hun dit zeker zal leren nooit iets klakkeloos aan te nemen, ook als er een (vermeende) autoriteit is.

Maar als dit opgaat voor alle facetten van het leven, en dat zal misschien ook gemakkelijker bij kinderen erin gelegd kunnen worden, en kan ook heel vermoeiend zijn.
Soms denk ik ook wel eens bij mezelf als ik deze eindeloze vragen bij mezelf ontdek:
Je moet ook een keer iets aan kunnen nemen.
Waarom kan ik dat dan zo slecht?

[Peter van Velzen]

Dat is wat ik ze zou willen meegeven (dus ook dit kind dat vraag: "Bestaat God"? ). Als je het werkelijk wilt weten lees de diverse boeken die hierover
geschreven zijn en kom later zelf tot een conclusie. Je hebt nog tijd zat er over na te denken.

Dat lijkt me geen goede raad. Er zijn geen bertouwbare feiten over goden, dus ook geen betrouwbare boeken. Het kind kan het nog beter zelf onderzoeken, dan welk boek dan ook lezen. LAat het alsjeblieft boeken lezen die over feiten gaan waarvan we kunnen uitzoeken of ze kloppen, Of anders gewoon spannende fictie over Kabouters en Elfjes.

[axxyanus]

Maar goed. Stel een kind vraagt oprecht: "Bestaat God" Zelfs als mijn kinderen dit vragen zal ik ze beide kanten vertellen. "Er zijn mensen die geloven...."

Waarom? Ik heb nooit de behoefte gevoeld om mijn kinderen te vertellen dat er mensen waren die in spoken geloofden of in astrologie of dat een zwarte kat ongeluk bracht of dat vrijdag de 13de een ongeluksdag was enz.

Dat andere mensen bepaalde zaken toch geloven, maakt het geloof in dat soort zaken niet voldoende ondersteunbaar om kinderen dat als een optie voor te leggen.

De reden om mogelijkheden voor te leggen is inhoeverre die mogelijkheden te ondersteunen zijn, niet het aantal aanhangers.

[dikkemick]

Maar goed. Stel een kind vraagt oprecht: "Bestaat God" Zelfs als mijn kinderen dit vragen zal ik ze beide kanten vertellen. "Er zijn mensen die geloven...."

Waarom? Ik heb nooit de behoefte gevoeld om mijn kinderen te vertellen dat er mensen waren die in spoken geloofden of in astrologie of dat een zwarte kat ongeluk bracht of dat vrijdag de 13de een ongeluksdag was enz.

Dat andere mensen bepaalde zaken toch geloven, maakt het geloof in dat soort zaken niet voldoende ondersteunbaar om kinderen dat als een optie voor te leggen.

De reden om mogelijkheden voor te leggen is inhoeverre die mogelijkheden te ondersteunen zijn, niet het aantal aanhangers.

Meer om de simpele reden dat mijn partner wel gelovig is. En ze gelooft niet in astrologie, spoken of zwarte katten. En...de kinderen krijgen nu eenmaal met religie te maken.