Ik dacht dat alles zo ongeveer wel gezegd was op dit topic, maar vooruit nog ééntje dan.
Jagang schreef:Wat is het verschil tussen "het motief doet er niet toe" en "te makkelijk inwilligen"?
De term “te gemakkelijk” impliceert een referentiekader. Het verschil zit 'em erin, dat jouw referentiekader uitsluitend jouw eigen mening is. Bij jou betekent “te gemakkelijk”, dat een euthanasieverzoek zou kunnen worden ingewilligd terwijl jij vindt dat dat niet zou moeten.
Mijn referentiekader is de wet en die moet worden nageleefd, tot hij wordt gewijzigd of ingetrokken. Bij mij betekent “te gemakkelijk” dus, dat een euthanasieverzoek zou worden toegewezen hoewel het niet volledig in overeenstemming is met het geldende wettelijke criterium (nu is dat: 'uitzichtloos en ondraaglijk lijden'). Daar heb ik nooit voor gepleit en jouw suggestie van het tegendeel slaat dus nergens op.
De commissie Schnabel doet dit overigens wel, door voor te stellen dat artsen het probleem van euthanasieverzoeken wegens “voltooid leven” (die strikt genomen moeten worden afgewezen) ook wel op kunnen lossen door de wet een beetje creatief te interpreteren. Daar hoeven we volgens Schnabel cs de wet niet voor te veranderen.
Ik pleit voor de koninklijke weg van wetswijziging. Als de wet zodanig zou worden gewijzigd dat de betrokkene zelf beslist en zijn motief dus niet meer aan de wet getoetst wordt en er is aan de overgebleven vereisten voldaan (wilsbekwaamheid e.d.), dan wordt het euthanasieverzoek toegewezen.
In jouw ogen is dat dan nog steeds “te gemakkelijk”, in de mijne niet meer.
Jagang schreef:Je beschuldigt mij van demagogie, maar hier heb je het zelf zo ongeveer uitgespeld.
Als het motief niet meer meetelt kan namelijk alles worden aangegrepen om te verlangen dat een derde een einde aan je leven komt maken.
Dit is opnieuw demagogie: “aangegrepen” heeft de connotatie van opportunisme. Foei!
Je had ook kunnen zeggen: “dan moet ieder motief worden geaccepteerd”.
Jagang schreef:En in tegenstelling tot wat je eerder in dit topic beweerde, zitten artsen hier ook helemaal niet om te springen.
Dat heb ik helemaal niet beweerd.
Jagang schreef:Zij zijn geen "uitvoerder", maar autonome artsen die zelf wensen te beslissen of zij iemand willen euthanaseren ja of nee.
Zit jij hier nou je uiterste best te doen om mij niet te begrijpen? Waar haal je het idiote idee vandaan dat als een arts uitvoerder is, dat hij dan ineens verplicht kan worden om uitvoerder te zijn?
Jagang schreef:Als zij dat doen, willen ze daar achter kunnen staan, want zonder motief alvast heel lastig wordt, denk ik.
Dat zie je verkeerd. Er is uiteraard altijd een motief, maar als de wet de beslissing aan betrokkene zelf laat, dan wordt dat motief niet meer aan de wet getoetst. De arts die door betrokkene is benaderd mag dan nog steeds zijn persoonlijke medewerking weigeren en die weigering kan verband houden met het motief van betrokkene, maar daarmee is het euthanasieverzoek niet afgewezen. Betrokkene moet alleen op zoek naar een andere arts, een die wèl bereid is om zijn medewerking te verlenen.
Jagang schreef:al probeer je blijkbaar juridische en morele overwegingen onder één noemer te scharen
Natuurlijk doe ik dat en dat zou jij ook moeten doen. De wet is immers de formele neerslag van ons collectieve morele oordeel. Zeker op dit onderwerp, waar iedere wijziging eerst onderwerp is van breed maatschappelijk debat.
Jagang schreef:Momenteel is het ook al niet de wet die bepaalt welk motief voldoende is en welk motief niet
Hoe kom je daarbij? Er is een wel degelijk een wettelijk toetsingscriterium, namelijk “ondraaglijk en uitzichtloos lijden”. Daarom komen mensen die al jarenlang ondraaglijk psychisch lijden toch maar zelden voor euthanasie in aanmerking, omdat bijna niemand dat lijden als “uitzichtloos” durft aan te merken. Je kan toch gewoon naar de zoveelste psycholoog of psychiater?
Jagang schreef:Kan alleen een derde je een waardig levenseinde bezorgen?
Ik vrees van wel, want van een flat springen is mijns inziens geen waardig levenseinde en de farmaceutica waarmee je een waardig overlijden kan bewerkstelligen zijn niet legaal verkrijgbaar. En dan nog kan een klunzige toepassing door betrokkene zelf, tot zeer onwaardige uitkomsten leiden.
Maar misschien zijn daar oplossingen voor te vinden. In dat geval heb ik er geen enkel bezwaar tegen om het zelf te doen. Mits de aanwezige vrienden en familieleden gevrijwaard zijn van vervolging wegens strafbare “hulp bij zelfdoding”.
Jagang schreef:Ik vrees niet zozeer dat de huidige toetsing onvoldoende is, maar val er meer over dat je van elke toetsing aangaande het motief af wil.
Je ontwijkt de vraag. De toets op sociale druk is nu ook al voorgeschreven. In principe kunnen mensen die onder de huidige regeling euthanasie aanvragen ook tot hun besluit worden gebracht onder sociale druk. Als de wettelijke toets op “uitzichtloos en ondraaglijk lijden” komt te vervallen, dan verandert er op dat punt niets. Als jij de huidige toets op sociale druk voldoende acht, wat klaag je dan?
Jagang schreef:Is het gevaar van het buiten spel zetten van het motief niet dat mensen op basis van een momentopname worden geëuthanaseerd?
Mensen nemen alle andere belangrijke beslissingen in hun leven ook “op basis van een momentopname”. Je gaat trouwen met iemand, omdat die de liefde van je leven is (lijkt), maar in zeer veel gevallen blijkt dat later niet zo te zijn en krijg je er spijt van.
Of je besluit om samen een kind te verwekken en je gaat ervan uit dat dat kind jullie geluk brengt en een sieraad voor de samenleving gaat worden. En ook dat kan anders uitpakken, waardoor je er spijt van krijgt.
Eèn ding is zeker: van euthanasie ga je geen spijt krijgen.
Je beoordeelt iemands psychische gesteldheid niet na een paar gesprekjes...
