,,Hè, wat heerlijk rustig is het opeens, op het saaie af. Even ademhalen.’’ Dat gevoel bekroop Marleen Stikker toen de Amerikaanse oud-president Donald Trump van Facebook, Twitter en Instagram werd gegooid. ,,Terecht of niet, het toonde vooral aan dat die bedrijven te veel macht hebben. Wie is Twitter om dit te besluiten? Jack Dorsey, de ceo van Twitter, zei het zelf ook: We willen eigenlijk deze macht niet. Het is niet aan ons.’’
Fake news vermengt zich op social media dagelijks met feiten en leugens. Social media worden gebruikt om tijdstippen om te gaan rellen af te spreken. Niet onze schuld, roepen de socialmediabedrijven, wij zijn slechts de postbodes en je kunt het de postbode niet kwalijk nemen dat hij een poederbrief bezorgt. Volgens Stikker het resultaat van achterhaalde regelgeving. ,,Waarom worden die digitale platforms niet gezien als uitgevers? Ze hebben wél belang bij de content, voor de advertenties, voor het maken van profielen van de gebruikers en bij het maken van algoritmes om te bepalen hoe snel en bij wie de berichten terecht komen. Dan moet je ze ook verantwoordelijk maken voor de inhoud.’’
We hebben landen met rechtssystemen, advocaten en rechters om je recht te halen. Dat ontbreekt allemaal bij Facebook. Er is geen enkel toezicht.’’
Ik vind hier wel iets voor te zeggen. Echter, hoe moet een platform dit gaan aanpakken? En wie bepaalt welke content wel/niet geplaatst/verwijdert gaat worden?Mensen moeten nu zélf controleren of het wel veilig is en of informatie betrouwbaar is. Alsof je in de supermarkt zelf met een metertje moet kijken of er dioxine in de kip zit.
Hanteert YouTube ook niet (deels) een dergelijk beleid? Niet ieder filmpje kan er geplaatst worden. Betekent dit dat alle filmpjes op inhoud bekeken en beoordeeld worden? En hoe onderscheid je werkelijk nieuws van fake news?
1 Probleem schiet me wel direct te binnen: Facebook bepaalde dat zwarte piet een ban moest krijgen, terwijl hier in dit land de discussie nog volop gaande was. Hoever mag en kan de macht van dit soort platformen reiken? Hoe ver moet ze reiken? Zitten we hier op te wachten? Het riekt naar censuur.
Kortom: Te veel vragen, te weinig antwoorden. Reden voor gedachtewisseling...