De 'fysieke' wereld bestaat binnen Bewustzijn, niet bewustzijn binnen de fysieke wereld

[Peter van Velzen]

Het is slechts het bestaan van een "geest" die iets anders is dan een ingewikkeld samenspel van fysische processen, dat materialisten niet serieus nemen. Of het geloof in zo'n niet fysische geest nu op op filosofie, religie of op bijgeloof is gebaseerd. Slechts als er herhaalbare, in zekere mate objectieve waarnemingen zijn, die zulks waarschijnlijk maken, zullen zij bereid zijn, dergelijk aannames te overwegen.

Zij kunnen namelijk gewoon zien dat dat hele onderscheid voortkomt uit het hokje dat het jongetje zelf heeft uitgesneden, en na deze aanvaring zullen ze gewoon verder gaan met spelen, ver weg van dat fictieve conflict waar anderen hun gehele identiteit en eigenwaarde aan ontlenen.

Grappig door de quote achter mijn uitspraak te plaatsen is het jongetje ineens een idealist geworden! en zijn "ZIj" de materialisten. (die gewoon verder gaan met spelen, ver weg van van de fictie van de immateriële substantie waar anderen hun eigenwaarde aan menen te kunnen ontlenen.

Ik weet niet of dat je bedoeling was, maar zo ja, dan is het briliant!

[VseslavBotkin]

Het is slechts het bestaan van een "geest" die iets anders is dan een ingewikkeld samenspel van fysische processen, dat materialisten niet serieus nemen. Of het geloof in zo'n niet fysische geest nu op op filosofie, religie of op bijgeloof is gebaseerd. Slechts als er herhaalbare, in zekere mate objectieve waarnemingen zijn, die zulks waarschijnlijk maken, zullen zij bereid zijn, dergelijk aannames te overwegen.

Zij kunnen namelijk gewoon zien dat dat hele onderscheid voortkomt uit het hokje dat het jongetje zelf heeft uitgesneden, en na deze aanvaring zullen ze gewoon verder gaan met spelen, ver weg van dat fictieve conflict waar anderen hun gehele identiteit en eigenwaarde aan ontlenen.

Grappig door de quote achter mijn uitspraak te plaatsen is het jongetje ineens een idealist geworden! en zijn "ZIj" de materialisten. (die gewoon verder gaan met spelen, ver weg van van de fictie van de immateriële substantie waar anderen hun eigenwaarde aan menen te kunnen ontlenen.

Ik weet niet of dat je bedoeling was, maar zo ja, dan is het briliant!

[heeck]

Ik spreek slechts over het ontegenzeglijke feit dat niet alles tot mechanica te herleiden is. Je kunt een moeder niet wijs maken dat de liefde die ze voelt voor haar kind een mechaniekje, een natuurwet, een regeltje is.

Jaja Amearauder,

Heel snel in het begin van je berichten heb ik me al vergewist van je redeneertechnieken. Deze is ook een leuk voorbeeld van de manier waarop je niet allleen woordbetenissen verschuift maar zelfs het hele onderwerp tweemaal zodat jij de nobele inborst van de moeder vertegenwoordigt die haar kinderen nooit mishandelt.
En jouw tussen neus en lippen van materialisme via mechanica, het naturalisme overslaande, naar moederliefde glijden berust op valselijk vergelijken van uitleg met gevoelens waar gelukkig wat meer over bekend is dan jij nu etaleert.
Geen wonder dat je nooit inging op mijn aanhalen van Nico Frijda, laat staan Pouwel Slurink.

Tijden geleden dat ik iemand als jij meemaakte,
Ook zonde. Van, inderdaad de vergooide tijd.

Roeland
PS
Wiki:
“ Kant had in zijn Kritik der Urteilskraft (1790) nog beweerd dat het onmogelijk zou zijn ook maar de groei van een grasspriet louter volgens natuurwetten te begrijpen. Een kleine veertig jaar later bedacht Charles Darwin dat het ontstaan van soorten louter het gevolg kon zijn van het verschillend competitief succes van kleine variaties”

[Peter van Velzen]

Goed, ik hield verhaal over het materialisme, en heb daar ook nog wat vragen over beantwoord. (Zie hier en hier.)

Dat is dus, vanzelfsprekend, wat ik versta onder die begrippen.

Daar komt dan allemaal commentaar op. En als jij dan zegt, “nee, dat soort materialisme, daar geloof ik helemaal niet in hoor, ik geloof in iets heel anders”, nou, prima toch! Dan zijn we het toch eens? Ik had het toch over het materialisme en niet over jouw persoonlijke opvattingen? Wat heeft dit alles nu weer met stropoppen te maken? Ik geef jouw visie niet weer, maar gewoon wat ik onder de term versta, waar ik ook allerhande definities en uitleg bij heb gegeven.

Helaas wat jij onder de term verstaat dat verstaat noch verstond geen enkele filosofisch materialist er ooit onder.

Materie echter als oorzaak, als veroorzaker, als geheimzinnige kracht die het leven zelf mogelijk maakt, als in het materialisme, dat is vergoddelijking, dat is het toedichten van goddelijke krachten aan de materie. Als de materie het leven, de wil, onze gevoelens en al ons handelen uiteindelijk veroorzaakt en tot stand brengt, dat is dat veel en veel meer dan waar zo’n simpel woordje nuchter beschouwd de oorzaak van zou kunnen zijn.

Een nogal vreemde uitspraak waar je net daarvoor had toegegeven dat materie een verzamelwoord is, voor allerlei materialen. In het menselijk lichaam spelen ongeveer 20.000 verschillende eiwitten een rol. Veel meer dan wat jij van een simpel woord zou verwachten. Er zijn 50 verschillende hormonen bekend en 60 verschillende neuro-transmitters. Het is allemaal niet zozeer geheimzinnig, alswel complex.

Eén van de grootste problemen van het materialisme is de predestinatieleer, de leer van de onvrijheid van de wil, die stelt dat alles voorbeschikt is als ware wij allen slechts radartjes in een groot klokwerk van oorzaak en gevolg. Materie volgt natuurwetten, en wel op mechanistische, dat is, slaafse wijze. Het ervaart niet, het neemt geen besluiten, het heeft niet lief, het doet gewoon wat het doet als knikkers in een knikkerbaan. Te stellen dat de materie primair is, met ervaren, besluiten en liefhebben er aan ondergeschikt, er louter gevolg van, zonder enige werkelijke zeggingskracht – in het ergste geval worden ze zelfs voor illusie verklaard – is daarmee een niet te miskennen aanklacht tegen deze meest wezenlijke menselijke activiteiten. Het is stellen dat deze belangrijkste activiteiten tweederangs zijn, secundair aan de meest simpele, meest elementaire, meest laag-bij-de-grondse substantie die wij ons maar voor de geest kunnen halen.

predestinatie is een religieus begrip, waar je bij vrijdenkers niet mee aan moet komen. Wat je wellicht bedoelt is deterministisch, maar de meest elementaire substantie die een materialist zich voor de geest kan halen - een elementair deeltje - gedraagt zich helemaal niet deterministisch, doch probabilistisch. Alleen zeer grote aantallen van die deeltjes gedragen zich vrij deterministisch. Je lijkt op iemand die een spatje verf primair noemt, en een schilderij secundair. Verder gooi je alle stoffen die in materialen kunnen voorkomen op een hoop als zijnde de meest-laag-bij-de-grondse substantie. Daaronder bevinden zich echter ook de 20.000 verschillende eiwitten in ons lichaam die ieder uit minstens 20 en maximaal 33.000 aminozuren (elk aminozuur bestaande uit minstens 10 atomen) bestaan. Noem dat maar simpel en laag-bij-de-gronds! Wederom blijk je niet te vermoeden waar je het eigenlijk over hebt.

En als jij komt met het fysicalisme - als ware dat een weerlegging van mijn kritiek? Of snijd je gewoon een nieuw onderwerp aan? - dan vraag ik me dus inderdaad af of dat wel wezenlijk van het materialisme zoals ik dat heb voorgesteld verschilt ja, en op welke punten dat dan is. Ook vraag ik me dan hardop af of deze verbeterpunten niet onder ‘window dressing’ te scharen zijn. Verwijzingen naar weinig informatieve regeltjes op Wikipedia beantwoorden die vragen niet.

Hoewel deze natuurwetenschappelijke ontwikkelingen niet samengaan met het traditioneel-materialistische wereldbeeld, waarin deeltjes alleen door fysiek contact bewogen kunnen worden, is de term materialisme in gebruik gebleven.

Misschien moeten we daar maar eens vanaf dan!

Dat zal moeilijk zijn, maar is wel de reden dat ik het fysicalisme noem, overigens heb ik er de laatste keer alleen naar verwezen, omdat jij het vroeg

Ook hier geldt; benoem het dan eens, zonder er steeds omheen te draaien, hoe het fysicalisme, of het naturalisme, of wat dan ook, verschilt van het materialisme op dit belangrijkste punt: dat de materie de veroorzaker van al het bestaan wordt genoemd?

Ik moet echter toegeven: Dat is niet echt een verschil ten aanzien van de vraag of materie wordt veronderstelt de oorzaak te zijn van alles wat bestaat. Ook het oorspronkelijke materialisme beweert dat namelijk niet! Het veronderstelde wel dat atomen stuiterden als knikkers in een knikkerbaan, maar de oorzaak van dat stuiteren was niet per definitie de knikkers. Het is de bestaande beweging, ofwel de kinetisch energie. Inmiddels weten we echter dat het allemaal veel ingewikkelder is. Niet de bouwsteenjes spelen de hoofdrol, maar het bouwwerk! Nochthans bestaat het bouwwerk uit uitsluitend fysische componenten en hun onderlinge verbanden. Maar om de een of andere reden, lijk je daar niet in geïnteresserd. Jij bestrijd liever een stropop gebaseerd op het materialisme van meer dan 400 jaar geleden. Logisch als je (te?) veel Kant leest. DIe was bijna 400 jaar geleden geboren!

Ondertussen zijn menselijke gevoelens noch een beoogd, noch een bij-product van een fysisch proces en veronderstelt (modern) materialisme slechts dat het zelf een fysisch proces(of meerdere fysische processen) IS.

Ja, een fysisch proces. Dat kan dus verschillende betekenissen hebben.

Als je hiermee bedoelt: een natuurlijk proces, dan ben ik het er mee eens. Het wordt echter ook opgevat als – misschien niet door jou, dat heb ik ook niet beweerd! (maar het staat wel op de Wikipedia pagina waar je naar verwijst) – een materieel proces, en het is die laatste opvatting waar ik me tegen uitspreek, niet de eerste.

Want die idee zie ik gebruikt worden om gevoelens en ideeën voor tweederangs te verklaren, te spreken alsof ze er niet zoveel toe doen, zoals ik in het voorgaande uiteen heb gezet, en zoals ook in lijn met het door Marx voorgestelde historisch materialisme, waarin de producten van de menselijke geest ondergeschikt zijn aan economische omstandigheden.

Dat onze cultuur doordrenkt is van dergelijke pogingen de gevoelens voor onbelangrijk te verklaren, daarvan zijn erg veel voorbeelden te bedenken. Die pogingen, die breng ik in verband met de metafysische opvattingen die daar naadloos op aansluiten. Het is een verband dat niet voor zichzelf spreekt, maar waar op gewezen dient te worden.

Wat is een materieel proces? Waarschijnlijk bedoelt men een proces waarbij materie veranderingen ondergaat. Maar bij welke fysische processen gebeurt dat niet? al onze zintuigen berusten op materiële veranderingen, Onze gevoelens berusten (mede) op de verspreiding van neuro-transmitters. Onze besluiten leiden zelf weer tot meer materiële veranderingen. Onze liefde soms zelfs tot een enkel kilo's wegend schatje. En wie heeft er iets aan liefde als ze niet tot enige (materiële) daad leidt. Ik hou van je, maar ik help je nergens mee" Ja doei!

Toen men ontdekte dat neurotansmitters een belangrijke rol spelen bij veel psychische klachten, dachten velen in de pychologie en psychiatrie dat alleen door het toedoenen van medicijnen alle problemen zouden worden opgelost. Al spoedig kwam men er achter dat die medicijnen ernstige Bij-werkingen hadden, en dat de klachten een bij-product waren van zinvolle processen - zoals rouw-verwerking. De laatste visie is - zover ik weet - dat de medicijnen alleen moeten worden gebruikt als laatste redmiddel of als (tijdelijke) maatregel, teneinde gedragstherapie mogelijk te maken. Uiteraard heeft de pharmaceutische industrie andere prioriteiten.

Exact! En dus wordt deze visie in de wind geslagen, en krijgen zelfs kleine kinderen deze chemicaliën toegediend. Dat is de stand van zaken die ik niet alleen benoem, maar ook probeer te verklaren.

Hoe kan dat gebeuren? – Je ziet, ik ga steeds een stapje verder dan alleen het benoemen van droge feiten waar zovelen content mee lijken te zijn, ik kijk achter die feiten, naar de oorzaak van die feiten, naar wat dit alles te betekenen heeft.

Hoe kan het gebeuren dat we in een wereld leven waarin de wetenschappers, de ideeën-mensen ondergeschikt zijn aan de industrie?

(Nederlands, 5 minuten) Het gaat mij overigens aleen om de refrijn



NB Geld is geen materie (meer) het is tegenwoordig vooral een idee: Een getal op een bankrekening.

[VseslavBotkin]

Het kan misschien helpen om te beseffen dat er, op de morele leer die vaak explicieter gepresenteerd wordt bij religie, geen enkel verschil is tussen geloven in God of geloven in welk ander metafysisch standpunt dan ook. Letterlijk, geen verschil.

Misschien wel geinig om dit door te laten dringen! Iemand die van zijn geloof in God gevallen is, zal merken dat God gewoon verdwijnt, oplost in het Niets, op het moment dat hij de gedachte aan God laat varen. Dit is voor de materie niet anders: laat de waan los en poef! het is weg. Probeer het eens, zou ik zeggen! - op eigen risico, uiteraard.

Het is dan ook dogmatisch op dezelfde wijze als geloof in God. Onder geen enkele omstandigheid zullen haar apologeten de gebreken, gevaren en excessen van hun geloof ontkennen; nee, dat zijn de fouten van mensen, of waninterpretaties! Het Systeem werkt gewoon, het Systeem zorgt ervoor dat alles netjes zijn plekje heeft.

Panpsychisme, idealisme, materialisme, fysicalisme, geest-lichaam dualisme; allemaal verschillende smaakjes van dezelfde zinsbegoocheling, uiting van hetzelfde wensdenken, dezelfde zelfvergiftiging en dezelfde arrogante reductionistische waan. Alle metafysica is een aanval op het leven en de belevingswereld.

Op het moment dat je meent te weten, nog voordat je de wereld hebt waargenomen, hoe die wereld in elkaar zit, op het moment dat je denkt dat datgene wat je waarneemt alleen nog maar ingekleurd hoeft te worden binnen het kant-en-klare systeempje waar je je wezen aan hebt uitverkocht, dan is het gewoon gedaan met het denken - en al helemaal wanneer het denken wordt afgedaan als epiphenomeen! Ik zal geen verdere woorden vuilmaken aan de achterlijke circulariteit die al voldoende is uitgewezen.

Jean Baudrillard schreef:

Het is geen kwestie van kaarten of territoria meer. Er is iets verdwenen: het soevereine verschil tussen het één en het ander, die de charme van abstractie constitueerde.

[Peter van Velzen]

Het kan misschien helpen om te beseffen dat er, op de morele leer die vaak explicieter gepresenteerd wordt bij religie, geen enkel verschil is tussen geloven in God of geloven in welk ander metafysisch standpunt dan ook. Letterlijk, geen verschil.

Misschien wel geinig om dit door te laten dringen! Iemand die van zijn geloof in God gevallen is, zal merken dat God gewoon verdwijnt, oplost in het Niets, op het moment dat hij de gedachte aan God laat varen. Dit is voor de materie niet anders: laat de waan los en poef! het is weg. Probeer het eens, zou ik zeggen! - op eigen risico, uiteraard.

Maak dat de kat wijs. Hier geloof je zelf niet in. ALs je het wel zou geloven, ben je volslagen waanzinnig

De werkelijkheid is wat niet verdwijnt als je ophoudt er in te geloven.

Materie is van origine slechts een verzamelnaam voor alle dingen die niet verdwijnen als je ophoudt er in te geloven. Wellicht dat Quarks niet meer zouden bestaan als we er niet meer in geloven. maar huizen, bomen, beesten en bergen lossen niet op in het niets. Heb je het zelf al eens geprobeerd? En hoe beviel het je in de lege ruimte? Onzinnige vragen uiteraard. Het kán helemaal niet! Je verwart gewoon onze (vaak theoretische) kennis over de werkelijkheid met de werkelijkheid die wij ervaren.

Je doet - in mijn ogen - precies waar je het materialisme van beschuldigt: Het model met de werkelijkheid verwisselen. Materie is echter geen model. Ook materialisme is geen model. Het is eerder een eigenschap waar nuttige modellen doorgaans aan blijken te voldoen.

In de loop van de afgelopen 2.400 jaar sinds Leucippus is er veel veranderd met betrekking tot hoe wij over die dingen dachten, en veel van die bedenksels zijn weer grotendeels verdwenen. Maar de dingen zélf zijn nog nooit in het niets opgelost.

Waaruit bestaan (mensen, dieren en) dingen?
Ze blijken vaak te bestaan uit kleinere dingen en deze bestaan vaak weer uit verschillende materialen. Die materialen - zoals hout - steen en vlees zijn vaak een mengsel van verschillende stoffen. Soms als een ongestructureerde massa (zoals pap), soms als een rigide structuur zoals een kristal, soms als een weefsel. Maar het is vaak mogelijk om die stoffen van elkaar te scheiden en dan krijgen we stoffen die je lange tijd in kleinere delen kan splitsen zonder dat de aard van de stof blijkt te veranderen. Dat is niet iets wat je eindeloos kunt blijven herhalen. Op zeker moment zal een verdere opdeling niet meer zo simpel zijn en vaak niet zonder gebruik van veel energie te realiseren en de delen die je dan krijgt zijn niet langer dezelfde stof. De atomisten noemden deze - in hun tijd nog geheel fictieve - delen atomen. Tegenwoordig spreekt men van moleculen. Het woord atoom gebruiken we tegenwoordig voor een onderdeel van een molecuul. Zowel atomen als de meeste moleculen(ook de Culinan I diamant wordt wel als één molecule beschouwd, en die weegt meer dan een ons) zouden waarschijnlijk in het niets oplossen als wij er niet in zouden geloven. (maar al onze biologische en scheikundige kennis zou daarmee ook vrijwel verdwijnen (tenzij we een vervangend begrip introduceren).

De fout, die tot jouw onzinnige bewering leidt, is dat jij - wellicht onbewust - alleen deze doorgaans uiterst kleine en voor onze zintuigen nauwelijks waarneembare delen als "materie" beschouwd. Terwijl materie véél meer is dan dat. Ook 56 kilo ijzer is materie en die verdwijnt niet zomaar. een van de ongeveer 602.214.085.000.000.000.000.000 atomen waaruit (tegenwoordig) de materialisten denken dat die massa bestaat is daarentegen vrijwel niet waarneembaar. Zo'n atoom zou wellicht niet "werkelijk" kunnen zijn. Maar de massa ijzer is zo werkelijk als je je maar kunt voorstellen.

[VseslavBotkin]

Inderdaad, de werkelijkheid is dat wat niet verdwijnt als je ophoudt er in te geloven. So far, so good. Maar of materie daaronder valt? Hmm, ik weet het net zo niet. Ik moet zeggen dat substantieve metafysica me ùberhaupt niet zoveel zegt. Als iemand een pistool tegen mijn hoofd zou zetten en me zou dwingen een metafysisch standpunt in te nemen zou ik eerder geneigd zijn naar processen te kijken. Volgens mij is zo'n kijk veel reëeler. Is onze wereld niet onophoudelijk in beweging, zijn onze gedachten niet constant aan het wervelen?

In de Griekse creatiemythe onstonden de eerste goden en het Heelal uit Chaos, iets dat tegenwoordig vaak de betekenis 'wanorde' draagt maar oorspronkelijk "niets" betekent. Anaximander drukt een soortelijk idee uit, met het apeiron. Heraclitus flux', idem, of de wijze waarop hij de wereld als flikkerend, woedend vuur poneert; zoals Amerauder eerder opmerkte. Of de idee van Wuji binnen het Taoisme, de toestand van oneindigheid voordat materie en geest elkaar raken, voordat de dialectiek van orde en wanorde tot stand komt. Zelfs Genesis begint met de demiurg die over de vormloze leegte uitkijkt, en een scheiding aanbrengt tussen het licht en het duister.

Ananda K. Coomaraswamy schreef:

Mythe belichaamt de dichtstbijzijnde benadering van absolute waarheid die in woorden kan worden uitgedrukt.

Wat betreft waanzin: volgens mij is ieder gezond persoon een beetje een waanzinnige. Mensen die alleen maar verstandig kunnen zijn, nee - die zelfs verstandig moeten zijn om te kunnen leven - die zijn pas echt gestoord.

[dikkemick]

Vraagje.
Waarom altijd naar de 'oude wijzen, geleerde filosofen ' verwijzen?
De meesten wisten niet eens dat de aarde om de zon draait. We zijn qua kennis zoveel verder gekomen en dit lijkt mij meer een kennis-topic dan een filosofisch geheel.
Materie is steekwoord.
Geest/gedachten/mind iets dat er mee samenhangt (of niet)....

Amerauder schreef:

Gewoon, emoties, gevoelens, gedrag, ideeën, de geschiedenis, etc. Dingen die je niet aan kunt raken. Daar is niets moeilijks of geheimzinnigs aan.

Dat deze uit de hersenen voort zouden komen is natuurlijk een prima idee, maar het is ‘maar’ een idee. Dat ze bestaan is een feit, en een directe ervaring. Die twee moeten we niet met elkaar verwarren. Dat feiten en ideeën zo gemakkelijk met elkaar verwisseld worden is de oorsprong van het misverstand waar hier zo vaak sprake van is.

Zo is er een overgang (denk ik) van energie naar materie. Trillende snaren (die eigenlijk geen snaren zijn) die 'condenseren' tot de kleinste materiedeeltjes, zoals water is ijs over kan gaan.
Misschien kan materie zo wel emoties voortbrengen. Emoties die niets anders zijn dan stofjes (materie) die de hersenen (materie) beïnvloeden, waardoor wij iets gewaar worden en dat interpreteren als emotie/gevoel.

[doctorwho]

Het is voor sommige materialisten toch schijnbaar een schrikbeeld van ongekende proporties, dat er mensen zouden kunnen denken dat er "immateriële" zaken bestaan. Wat een waanzin! Wat een bijgeloof! Je moet toch echt wel een klap van de molen hebben gehad wil je de geestverrotende reductie van het materialisme afwijzen...! Het zijn gelovigen! Religieuzen!

Mooi verhaal en ook best vermakelijk maar het lijkt een drogredenatie in de zin van een onjuist beroep op een kenmerk of eigenschap
Je post aangaande materialisme is een stereotype en generalisatie van materialisten en daarmee niet correct. Materialisme houdt in dat alles bestaat uit materie en energie, en dat geest en bewustzijn ook fysieke processen zijn. Dit betekent echter niet dat er geen plaats is voor immateriële zaken of dat iemand die dit gelooft automatisch geestelijk in de war of religieus is. Mensen kunnen verschillende opvattingen hebben over de aard van de realiteit en dit hoeft niet in tegenspraak te zijn met materialisme.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Vraagje.
Waarom altijd naar de 'oude wijzen, geleerde filosofen ' verwijzen?
De meesten wisten niet eens dat de aarde om de zon draait. We zijn qua kennis zoveel verder gekomen en dit lijkt mij meer een kennis-topic dan een filosofisch geheel.
Materie is steekwoord.

Dat komt omdat de pseudo-wetenschap filosofie nooit verder dan dat stadium van een dikke 2000jaar geleden is gekomen.
Men gebruikt wel termen uit de wetenschap maar men weet meestal nauwelijks wat ze inhouden.
Wat ze niet weerhoudt om te beweren dat ze het beter weten dan de wetenschappers zelf, die deze begrippen hebben gevonden en onderzocht.

Materie is daar een goed voorbeeld van:

Materie heeft geen eigenschappen, materie is een eigenschap die de meeste deeltjes bezitten.
Materie als iets los van deeltjes zien is net zoiets iets als temperatuur los zien van deeltjes en dan hele boeken er over vol gaan schrijven.

[holog]

Als iemand een pistool tegen mijn hoofd zou zetten en me zou dwingen een metafysisch standpunt in te nemen zou ik eerder geneigd zijn naar processen te kijken. Volgens mij is zo'n kijk veel reëeler. Is onze wereld niet onophoudelijk in beweging, zijn onze gedachten niet constant aan het wervelen?

" It's Hericlatus time now. Parmenides, just go to sleep... you've worked too long, too hard, just retire. You're not really of that much use anymore."
- niet toevallig quote van bijgenaamd - the quantum linguistic.

Het feit dat Heticlatus niet sneller meer invloed heeft gehad, is nu net juist het falen in het geformaliseerd te krijgen, omdat de juiste 'wiskunde' hiervoor nog niet bestond.

Wens hieraan toe te voegen.
Von Neumann: " I would like to make a confession which may seems immoral: I do not believe absolutely in Hilbert space anymore"

[dikkemick]

Dat komt omdat de pseudo-wetenschap filosofie nooit verder dan dat stadium van een dikke 2000jaar geleden is gekomen.
Men gebruikt wel termen uit de wetenschap maar men weet meestal nauwelijks wat ze inhouden.

Dus misschien is het wat dit soort onderzoek betreft het beter je te beperken tot de succesformule die WEL werkt. De wetenschappelijke methode. Een filosoof zal zn vingers toch zeker niet gaan branden aan quarks of energievelden?
(Vrije)wil is misschien dan een onderwerp dat je filosofisch kunt gaan benaderen. Maar dan tot aan de dag dat hersenonderzoek wellicht ook dit fenomeen weet te verklaren. Op wetenschappelijk gebied filosoferen is je op glad ijs begeven. Over goden kun je filosoferen, maar over Higgsvelden? Het begint misschien met iets dat je filosoferen kunt noemen, maar uiteindelijk heeft de wetenschap het laatste woord (als het wetenschappelijke/fysische kwesties/vraagstukken betreft).

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Dat komt omdat de pseudo-wetenschap filosofie nooit verder dan dat stadium van een dikke 2000jaar geleden is gekomen.
Men gebruikt wel termen uit de wetenschap maar men weet meestal nauwelijks wat ze inhouden.

Dus misschien is het wat dit soort onderzoek betreft het beter je te beperken tot de succesformule die WEL werkt. De wetenschappelijke methode. Een filosoof zal zn vingers toch zeker niet gaan branden aan quarks of energievelden?
(Vrije)wil is misschien dan een onderwerp dat je filosofisch kunt gaan benaderen. Maar dan tot aan de dag dat hersenonderzoek wellicht ook dit fenomeen weet te verklaren. Op wetenschappelijk gebied filosoferen is je op glad ijs begeven. Over goden kun je filosoferen, maar over Higgsvelden? Het begint misschien met iets dat je filosoferen kunt noemen, maar uiteindelijk heeft de wetenschap het laatste woord (als het wetenschappelijke/fysische kwesties/vraagstukken betreft).

Helaas.
Men waagt zich er wel op, dat kun je ook op dit forum zien.

Het ontaardt meestal in zinloze discussies omdat men slechts de woorden gebruikt zonder dat men er inhoudelijke kennis van heeft.
In de filosofie lijkt dat ontbreken van kennis voor filosofen onderling juist een soort plus punt te zijn.

PS.
Zes en dertig bladzijde vol geschreven onder dit topic en wat staat er nu eigenlijk inhoudelijk?

[dikkemick]

PS.
Zes en dertig bladzijde vol geschreven onder dit topic en wat staat er nu eigenlijk inhoudelijk?

Vandaar mijn vragen steeds weer. Iedereen mag een mening hebben maar soms zul je ze moeten onderbouwen adv feiten. Maar nee, dan gaan we 'feit' (her) definiëren.

[HierEnNu]

Wat betreft waanzin: volgens mij is ieder gezond persoon een beetje een waanzinnige. Mensen die alleen maar verstandig kunnen zijn, nee - die zelfs verstandig moeten zijn om te kunnen leven - die zijn pas echt gestoord.

Jiddu Krishnamurti verwoordde zulks aldus:

• 
  It's no measure of health
  to be well adjusted
  to a profoundly sich society.
  
  To fit into the norm does not
  necessarily indicate balance.
  The norm itself may be
  the product of an unbalanced culture.