Fenomenologie

[Dries]

Edmund Husserl zag het idee van fenomenologie als het ontdekken hoe men in elkaar zit door het zorgvuldig na te gaan via het eigen bewustzijn.

Tot op zekere hoogte lijkt dat niet zo moeilijk te zijn. Pijn kan zich verscheuren. In het Engels zegt men:"It tears me apart". Of zoals een blok hout die gekliefd wordt maar die nog aan elkaar hangt. Men wilt de mooie ongekliefde blok zien maar men voelt en ziet mogelijk iets anders. Het valt niet uit elkaar, men wordt niet helemaal verscheurd, want dan zou de pijn vast gedaan zijn. Men blijft aan elkaar hangen maar de scheur is er.

Als men bv. faalt, dan ervaart men zich anders dan dat men zich wilt ervaren. Dat zou pijn kunnen creëren. Men weet misschien dat men niet diegene is zoals men was tijdens dat gefaal. En toch was men het ook wel, want men faalde. Er ontstaat een scheiding. Misschien ook op vlak van de stroming van signalen langs de neuronen. En die scheiding kan de pijnreceptoren prikkelen.

Pijn is een negatief gevoel. Wat aangeeft dat een scheiding niet gewild is.

Genezing, zoals bv. via liefde, men voelt zich opgevangen. Men kan meer weer zijn zoals men wilt zijn. Het is een positief gevoel. Eenheid in zich lijkt positief te zijn voor zich omdat het positief aanvoelt. Men lijkt zo te zijn afgesteld.

Iets dergelijks lijkt ook plaats te grijpen omtrent vrijheid. Een gebrek aan vrijheid voelt negatief. Het gevoel dat men vastzit, dat men ergens niet uitgeraakt. Dat voelt negatief. Heeft misschien iets te maken met deprivatie. Vreugde, dat vaak ontstaat in spontaniteit, bij een zekere verbazing, voelt positief aan.Terwijl er een zekere bevrijding mee gepaard lijkt te gaan. Om iets hernieuwd te zien, is bevrijdend en voelt positief aan. Dus ergens lijkt het systeem ook vrijheid te waarderen.

Soms lijken mensen 1 van beide, vrijheid of eenheid, te verkiezen ten koste van het andere. Controle uitoefenen kan bij momenten voldoening geven. Men kan voelen dat er een eenheid is. Men bekomt dan wat men wilt bekomen en men kan dan zichzelf als dusdanig zien. Evenzeer kan er ook een zekere deprivatie zijn. De strengheid, de striktheid, beroofd van een positief gevoel, misschien af te lezen op het gezicht. Iemand die controle uitoefent, ontzegt zich vrijheid.

Het tegenovergestelde lijkt plaats te grijpen bij bv. procastinatie. Men stelt controle uit in ruil voor vrijheid. Men voelt zich 1 wanneer men kan doen wat men wilt doen. Maar er ontstaat ook verdeeldheid omdat men kan inzien dat men niet kan bekomen wat men eigenlijk niet wou bekomen.

Zo heeft men al een these en antithese, procastinatie versus controle, een dialectiek gerelateerd aan hun verschillende werking van hun hersens.

Wij zijn met elkaar verbonden. Cancel culture, lijkt bv. eenheid en vrijheid voor de ene groep te zijn ten koste van de eenheid en vrijheid van diegene die gecanceld wordt.

Blijvende genezing is daarom soms moeilijk te bekomen. Die controle is er misschien vaak niet. Controle loslaten kan daarom als een soort genezing zijn. Om het eigen systeem los te maken door het niet gebonden te laten zijn aan anderen. Dat is ook wat kinderen voor een stuk lijken te doen.

Ik weet niet wat het nut is om verder en verder in zichzelf te kijken. Filosoferen zoals ik het altijd deed, nogal op mijn eentje, lijkt voor een stuk zinloos. Het nut van filosofie lijkt te zijn dat de wijsheid verspreid wordt.

Ik had het gewoon wat moeilijk. Ik wens jullie het beste.