Coöperatie Laatste Wil (CLW)

[HierEnNu]

Ik ga niet wachten tot ik afhankelijk word van hulp!

Man (80) krijgt voorwaardelijke celstraf voor aansporen vrouw tot zelfdoding

Een 80-jarige man uit Breda is door de rechtbank in Den Haag veroordeeld tot 12 maanden voorwaardelijke gevangenisstraf voor het aanzetten tot zelfdoding. De man krijgt daarbij een taakstraf van 240 uur.

Het is volgens het Openbaar Ministerie voor het eerst dat er in Nederland iemand is veroordeeld voor het aanzetten tot zelfdoding. "Daarmee heeft de verdachte de grenzen van toelaatbare hulp overschreden", zegt de rechter.

De bejaarde Hans D. heeft een 32-jarige vrouw uit Bodegraven aangespoord om met het dodelijke zelfdodingspoeder 'X' een einde aan haar leven te maken.



Middel X

Middel X is een poeder dat bestaat uit meerdere giftige stoffen die worden gebruikt in de chemische industrie. Vanwege veiligheidsredenen wordt de naam van het middel niet bekendgemaakt. Volgens de Rijksoverheid heeft inname ervan ernstige bijwerkingen. Het overlijden van iemand die het middel neemt kan tot 40 uur duren.

Het middel werd bijna acht jaar geleden geïntroduceerd door Coöperatie Laatste Wil. CLW heeft het middel als humaan gepresenteerd en zegt dat het een middel is waarmee mensen op een zelfgekozen moment uit het leven kunnen stappen. Na de introductie van het middel, ontstond er een run op

Over de vraag of het daadwerkelijk leidt tot een humane dood
zijn sinds het begin sterke twijfels.

Hulp nodig?

Denk je aan zelfdoding of maak je je zorgen om iemand? Praten erover helpt en kan anoniem via de chat op www.113.nl of telefonisch op 113 of 0800-0113.

Ik heb inmiddels weloverwogen besloten dat ik niet ga wachten tot ik afhankelijk
word van hulp. Niet omdat ik bang ben dat ik het op dat moment niet meer zelfstandig
zou kunnen regelen, want voor zover mogelijk is alles goed geregeld. Mijn huisarts is
er niet op tegen om me eventueel te helpen, onder welke omstandigheden dan ook,
mits hij geen wetten overtreedt of juridische vervolging riskeert.

Nee, ik wil onder geen beding dat iemand die mij zou willen helpen daardoor in gevaar
of juridische problemen komt. Zelfs niet als diegene mij alleen maar emotioneel zou
steunen, mocht ik op het laatste moment toch terugdeinzen, om welke reden dan ook.

[HierEnNu]

*!!*
NPO Doc - De gehele docu 'Milou’s strijd gaat door'
heb ik in topic 'Muziek, films en TV.' geplaatst:

• Milou’s strijd gaat door

*!!*

.

Milou's strijd gaat door

Het NOS-artikel beschrijft hoe de documentaire Milou’s strijd gaat door internationaal erkenning krijgt en tegelijk een fundamenteel ethisch debat blootlegt. Centraal staat het verhaal van Milou, een jonge vrouw die na jaren van uitzichtloos psychisch lijden koos voor euthanasie. Niet uit een doodswens, maar uit de wens het lijden te beëindigen zonder haar omgeving het trauma van een gewelddadige zelfdoding op te leggen.

De documentaire laat zien hoe zorgvuldig en langdurig haar traject was, en hoezeer haar keuze schuurt met bestaande medische en politieke kaders. Artsen, beleidsmakers en ethici reageren verdeeld: sommigen zien een noodzakelijke uitbreiding van compassie en autonomie, anderen vrezen normalisering of een hellend vlak bij psychisch lijden.

Tegelijk maakt de film pijnlijk duidelijk dat het huidige systeem mensen in een paradox kan dwingen: wie ondraaglijk lijdt maar toerekeningsvatbaar is, mag wel sterven, maar alleen op manieren die vaak extra schade veroorzaken aan naasten. Milou’s keuze confronteert ons daarmee met de vraag of autonomie en menselijke waardigheid werkelijk leidend zijn, of slechts worden toegestaan zolang ze binnen maatschappelijk comfort passen.

Dat deze documentaire breed bekeken wordt en nu zelfs is ingezonden voor de Emmy Awards onderstreept dat dit geen randverschijnsel is, maar een onderwerp dat raakt aan de kern van zelfbeschikking, zorg en verantwoordelijkheid in een moderne rechtsstaat.

.

Euthanasie-documentaire Milou Nederlandse inzending voor Emmy Awards



De documentaire Milou's strijd gaat door vertelt over een meisje dat na jaren van uitzichtloos psychisch lijden koos voor euthanasie. De film besteedt ook aandacht aan de reacties in de medische wereld en in de Haagse politiek op haar zelfgekozen dood.



Depressief

Milou raakt zo depressief dat ze aan suïcide denkt, maar ze wil haar omgeving het trauma van zelfdoding besparen. "Milou zelf zei ook: 'ik wil niet dood, maar ik wil niet meer lijden'", adus Hölscher.



De documentaire werd vorig jaar oktober voor het eerst op tv uitgezonden en werd daarna de best bekeken documentaire op het themakanaal NPO Doc. Sinds 1 januari is 'ie ook te zien op de Limburgse regionale omroep L1.

[Mullog]

Cathelijn kreeg na dertig jaar mentaal lijden euthanasie]

Toevallig las ik dit vanmorgen en ik denk dat het op een bepaalde manier wel aansluit bij dit topic. Het geeft inzicht in hoelang een proces van euthanasie vanwege ondraaglijk psychisch lijden kan duren. Maar wat voor mij een eye-opener was is de beschrijving van waaruit dat psychisch lijden bestond. Voor mij haalde dit verhaal het uit het hokje van een nogal abstract idee waar ik mij verder weinig bij kon voorstellen in een concreet beeld van de ellende waar je in kunt zitten met geen mogelijkheid uit te komen.

[HierEnNu]

@ Mullog

Inzicht in hoelang een proces van euthanasie vanwege ondraaglijk psychisch lijden
kan duren klinkt mij aantrekkelijk in de oren.
Maar ze eisen dat ik eerst mijn eMailadres prijsgeef alvorens dat ik het mag lezen.
Gaat het artikel echt de diepte in?

[Mullog]

@ Mullog

Inzicht in hoelang een proces van euthanasie vanwege ondraaglijk psychisch lijden
kan duren klinkt mij aantrekkelijk in de oren.
Maar ze eisen dat ik eerst mijn eMailadres prijsgeef alvorens dat ik het mag lezen.
Gaat het artikel echt de diepte in?

Ik heb hieronder het deel gekopieerd wat voor mij een eye-opener was.

Voor Cathelijn was het dagelijks leven een uitputtingsslag. De 'normale' wereld, die van de 'neurotypischen', mensen zonder autisme, was voor haar gevuld met vage taal en sociale regels die nergens staan uitgeschreven. "Als iemand 'hallo' zegt op straat, hoe moet ik dan reageren? Wat moet ik zeggen?", vroeg Cathelijn zich voortdurend af.

Van Wijk schetst een schrijnend beeld van die verwarring. "Wij communiceren in grote gehelen", zegt ze. "Wij zeggen: 'Ik kom zo wel even langs'. Maar iemand met autisme kan denken: wanneer is dat precies? Wat kom je doen, waarom kom je langs, hoe lang blijf je, wat wordt er van mij verwacht?"

Voor Cathelijn was deze onduidelijkheid in de interactie een bron van constante angst. "Maar ook veranderende dingen als het weer, de wereldsituatie, afspraken, begeleiders, alles verandert altijd en blijft nooit hetzelfde. Angst was haar basisemotie."

De regels die anderen houvast bieden, ervoer Cathelijn als onduidelijk, juist omdat ze het zo goed wilde doen. Toen tijdens een hittegolf werd geadviseerd 'minimaal 2 liter water per dag' te drinken, nam zij dit letterlijk. "Maar wat is de max? En telt soep of koffie mee? Moet dat in één keer of verdeeld over de dag, en wanneer dan? En wat is een dag: 12 of 24 uur?"

De coronapandemie maakte haar leven nog onleefbaarder. Boodschappen doen was al een grote opgave, omdat ze bepaalde verpakkingen niet kon kopen: de getallen 13 en 31 waren voor haar verboden terrein.

De coronaregel 'alleen boodschappen doen als het strikt noodzakelijk is' botste frontaal met haar enige houvast: haar vaste rondje supermarkt. Elke stap in de supermarkt was een mijnenveld

[TIBERIUS CLAUDIUS]

@ Mullog

Inzicht in hoelang een proces van euthanasie vanwege ondraaglijk psychisch lijden
kan duren klinkt mij aantrekkelijk in de oren.
Maar ze eisen dat ik eerst mijn eMailadres prijsgeef alvorens dat ik het mag lezen.
Gaat het artikel echt de diepte in?

Misschien is dit een mogelijkheid.

Maak een nieuw E-Mail adres aan, sluit dat weer na gebruik.