BDE - onderzoek, conclusies en interpretaties

[Maria]

Iemand schreef een tekstje dat ik hier graag wil posten, want het beschrijft perfect de malaise binnen de wetenschap mbt rationaliteit:

" I've recently spoken to Stanford University students about near death experiences and how they challenge our understanding of consciousness.

After 50 years since Dr. Raymond A. Moody's book Life After Life, people are still not looking at the evidence and these true cases, many of which are friends.
...............

"Iemand" schrijf je.
Is het bewust, dat je je bron niet verder bekend wil maken?

Het is knip en plakwerk uit de Near Death Expericiences groep op Facebook.

Een "verhalenverteller" dus.
Ik had het kunnen weten, want als het een wetenschapper was geweest, had Maarten het er wel bijgezet.

[MaartenV]

Hallo, ben even weggeweest. Ik heb nog even doorgedacht over mijn gedachten hier:

'Het Niets' kan niet bestaan voor het subject, bewijst anesthesie: de ene moment tel je af, de volgende moment ontwaak je in de herstelkamer.
De zes uren durende operatie heb je niet meegemaakt. De hele tijdsduur is er van tussengevallen in jouw ervaring.
Je hebt je eigen niet-zijn niet meegemaakt. Die tussentijd is weg in je ervaring en je bewustzijn gaat naadloos over op het moment van ontwaken, net na het moment
van bijna in slaap geraken.
Voor het subject, vanuit het eerste persoonsperspectief, kan 'niets' niet bestaan. Anesthesie bewijst dat.

Zo is het ook met de dood. Je maakt die niet mee. Dus vanuit jouw subjectieve ervaring, ervaar je direct de volgende moment, ookal is het miljoenen jaren later vanuit
aards perspectief.

Terecht merken materialisten op: er moet toch een biologisch organisme zijn dat geboren wordt, wil er continuïteit zijn dan?
Stel dat er geen biologische organismen meer zijn in dit universum. Dat er geen biologisch organisme meer is waarin je kan 'ontwaken' als bewustzijn.
Wat gebeurt er dan vanuit je eerstepersoonsperspectief als 'dode'? Want 'niets' bestaat niet voor jou als subject (zie anesthesie). Daarom is er voor het eerste-persoonsperspectief tijds-onafhankelijke staat, die sommigen tijdens dit leven al hebben ervaren: de tijdloze eenheidservaring die mediteerders en psychonauten ervaren. Het is de zijnservaring die tijdloos is en niet afhankelijk van biologie, of causale noodzaak. Het is zichzelf genoeg, één met alles en zichzelf verzadigd.

Dat is daarom volgens mij onze default state bij niet gelokaliseerd zijn in een biologische vorm. Geen 'reincarnatie' in een nieuwe biologie, waar we afhangen van een biologisch organisme dat zich voortplant, maar een kunnen terugvallen op een tijdloze zijnstoestand: de tijdloze eenheidservaring die mystici ervaren.

Omdat 'niets' in de ervaring van het dode subject niet kan bestaan. Wat algehele anesthesie ons bij leven bewijst. Het eerstepersoonsperspectief moet volgens zichzelf altijd ergens terecht kunnen. Het kan geen niet-zijn ervaren. Dat is enkel een buitenstaanderperspectief van wie het dode lichaam van buitenaf opmerkt en voor wie een 'niet-zijn' van de ander kan bestaan.

Daarom moeten we terugvallen op een biologie-onafhankelijke zijnstoestand die niet afhangt van biologie: de tijdloze eenheidservaring die mystici ervaren. Want voor het subject kan geen 'niets' bestaan (zie anesthesie).

[HierEnNu]

@ MaartenV

Ik vermoed dat ik je dits keer iets beter kan volgen dan voorheen.
Voor alle duidelijkheid wat ik eruit haal:

• dat je schrijft dat je vanuit eerste persoonsperspectief geen 'niets' kunt ervaren, en dat anesthesie laat zien dat ervaring gewoon wegvalt zonder dat je dat zelf meemaakt.
  Dat stuk vind ik op zich wel helder.

Alleen bij deze stap raak ik je een beetje kwijt:

• van
  "je kunt niets niet ervaren"
  naar
  "er moet dus altijd iets ervaren worden".

Volgens mij hoeft die tweede stap niet per se te volgen. Het kan ook zijn
dat er gewoon geen ervaring meer is, en dus ook geen perspectief waarin
dat als "niets" verschijnt. Dan is er ook niets dat ergens naartoe moet.

Ik ben wel benieuwd hoe jij dat zelf ziet:

• waarom zou er per se iets moeten volgen?

[MaartenV]

Alleen bij deze stap raak ik je een beetje kwijt:

• van
  "je kunt niets niet ervaren"
  naar
  "er moet dus altijd iets ervaren worden".

Volgens mij hoeft die tweede stap niet per se te volgen. Het kan ook zijn
dat er gewoon geen ervaring meer is, en dus ook geen perspectief waarin
dat als "niets" verschijnt. Dan is er ook niets dat ergens naartoe moet.

Ik ben wel benieuwd hoe jij dat zelf ziet:

• waarom zou er per se iets moeten volgen?

Voor mij is dat vergelijkbaar met:

Als 0 nooit kan voorkomen, zal er altijd een waarde groter of kleiner dan nul voorkomen.

Als niets nooit kan bestaan, is het enige alternatief dat er altijd iets zal zijn.

Misschien wat abstract, maar pure logica volgens mij.

[heeck]

knip.. .knip. . .
Daarom moeten we terugvallen op een biologie-onafhankelijke zijnstoestand die niet afhangt van biologie: de tijdloze eenheidservaring die mystici ervaren. Want voor het subject kan geen 'niets' bestaan (zie anesthesie).

Je “daarom” gaat uit van jouw idee dat je toch, ondanks je heldere beschrijven van de tijd op de operatietafel die inderdaad platweg ontbreekt, er een “iets” elders zou zijn geparkeerd.

Ga ook eens praten met een heftig dementerende die je wederzijds goed kende, inclusief diens familie en leg de persoonlijke albums over het eerdere leven op tafel.
Dan is er een hele goede kans dat met ongeveinsde verbazing het eigen huwelijk, kinderen, reizen, professioneel ooit gewaardeerd zijn, niet als eigen wordt herkend. Erger nog, als volslagen vreemd.

Wat jij een zijnstoestand noemt kan dus kennelijk achteraf ook nog in de vernieling raken.

Wat mij als goede slaper bijna elke nacht overkomt, als ware het verdoofd, dat ik die uren kwijt ben. En wel op een laag pitje ergens voldoende alert ben om niet in bed te plassen doordat de aandrang me wakker laat worden.

Roeland
PS
Als je pijn hebt dan maak je daar toch ook geen ding van dat als pijnstoestand ergens moet blijven als je geen pijn hebt.
Of neem een kleurenblinde die rood en groen niet onderscheidt; zou er voor zo iemand ergens een “zijnstoestand” moeten zijn waar de kleurenblindheid ontbreekt????
R.

[Mullog]

Alleen bij deze stap raak ik je een beetje kwijt:

• van
  "je kunt niets niet ervaren"
  naar
  "er moet dus altijd iets ervaren worden".

Volgens mij hoeft die tweede stap niet per se te volgen. Het kan ook zijn
dat er gewoon geen ervaring meer is, en dus ook geen perspectief waarin
dat als "niets" verschijnt. Dan is er ook niets dat ergens naartoe moet.

Ik ben wel benieuwd hoe jij dat zelf ziet:

• waarom zou er per se iets moeten volgen?

Voor mij is dat vergelijkbaar met:

Als 0 nooit kan voorkomen, zal er altijd een waarde groter of kleiner dan nul voorkomen.

Als niets nooit kan bestaan, is het enige alternatief dat er altijd iets zal zijn.

Misschien wat abstract, maar pure logica volgens mij.

Of niets nooit kan bestaan hangt volgens mij heel erg af van hoe je niets definieert. En wat iets is, lijkt mij ook een kwestie van definitie.

Dat gezegd hebbende vraag ik mij af hoe dat dan zit met bewustzijn. Volgens mij ben je gewoon de zaak aan het omkeren. Bewustzijn hopt van biologisch organisme naar organisme en zoals anesthesie aan zou tonen is er tussen dat hoppen het bewustzijn er als iets. Zo begrijp ik je redenering.

Maar volgens mij is het andersom. Er is is een organisme en als dat er is is er iets van bewustzijn en als dat organisme weg is het bewustzijn ook foetsie ( om nooit meer terug te komen).

Je negeert ook allerlei rapportages uit anesthesie van mensen die uittredingen melden, BDE, pijn ervaren hebben ondanks de anesthesie en gesprekken van de chirurgen tijdens de ingreep kunnen reproduceren.

[HierEnNu]

Alleen bij deze stap raak ik je een beetje kwijt:

• van
  "je kunt niets niet ervaren"
  naar
  "er moet dus altijd iets ervaren worden".

Volgens mij hoeft die tweede stap niet per se te volgen. Het kan ook zijn
dat er gewoon geen ervaring meer is, en dus ook geen perspectief waarin
dat als "niets" verschijnt. Dan is er ook niets dat ergens naartoe moet.

Ik ben wel benieuwd hoe jij dat zelf ziet:

• waarom zou er per se iets moeten volgen?

Voor mij is dat vergelijkbaar met:

Als 0 nooit kan voorkomen, zal er altijd een waarde groter of kleiner dan nul voorkomen.

Als niets nooit kan bestaan, is het enige alternatief dat er altijd iets zal zijn.

Misschien wat abstract, maar pure logica volgens mij.

Ik snap wat je probeert te doen met die vergelijking,
maar volgens mij gaat die niet helemaal op.

'0' is een waarde binnen een systeem waarin waarden per definitie bestaan. Dus als je zegt
" '0' kan niet voorkomen", dan blijf je automatisch binnen datzelfde kader van waarden.

Bij bewustzijn ligt dat anders:

• 
  'niets ervaren' is geen soort waarde binnen ervaring,
  maar juist de afwezigheid van ervaring zelf.
  Dan heb je ook geen kader meer waarin nog
  iets als 'iets' of 'niets' kan verschijnen lijkt mij.

Dus waar je bij getallen binnen het systeem blijft,
stap je hier eigenlijk buiten het systeem,
en dan hoeft er ook geen alternatief meer te zijn.
Daarom voelt die stap voor mij nog steeds niet als dwingend.

Maar misschien zie ik iets over het hoofd, hoe zie jij dat verschil?

[MaartenV]

HierEnNu,

Ik snap je vraag: waarom zou er per se "iets" moeten volgen als "niets" niet ervaren kan worden? Kan het bewustzijn niet gewoon... stoppen?

Stel je het bewustzijn voor als een filmprojector. De beelden op het scherm zijn je dagelijkse ervaringen. Anesthesie laat zien dat als je een stuk uit de filmrol knipt en de uiteinden aan elkaar plakt, de kijker die knip niet meemaakt. Voor de kijker springt het beeld onmiddellijk van scène A naar scène B. De "pauze" bestaat subjectief niet.

Als de film (je biologische leven) definitief stopt, en er is geen "niets" dat je kunt ervaren, dan kan het bewustzijn niet in een zwart gat blijven hangen. Want een zwart gat ervaren is nog steeds een vorm van "iets" (tijd die voorbijgaat). Omdat die pauze voor jou niet kan bestaan, "springt" je perspectief logischerwijs direct over naar de enige staat die overblijft: een tijdloze zijnstoestand. Het is geen keuze, het is wat er overblijft als de factor "tijd" en "biologie" uit de vergelijking worden gehaald

[MaartenV]

knip.. .knip. . .
Daarom moeten we terugvallen op een biologie-onafhankelijke zijnstoestand die niet afhangt van biologie: de tijdloze eenheidservaring die mystici ervaren. Want voor het subject kan geen 'niets' bestaan (zie anesthesie).

Je “daarom” gaat uit van jouw idee dat je toch, ondanks je heldere beschrijven van de tijd op de operatietafel die inderdaad platweg ontbreekt, er een “iets” elders zou zijn geparkeerd.

Ga ook eens praten met een heftig dementerende die je wederzijds goed kende, inclusief diens familie en leg de persoonlijke albums over het eerdere leven op tafel.
Dan is er een hele goede kans dat met ongeveinsde verbazing het eigen huwelijk, kinderen, reizen, professioneel ooit gewaardeerd zijn, niet als eigen wordt herkend. Erger nog, als volslagen vreemd.

Wat jij een zijnstoestand noemt kan dus kennelijk achteraf ook nog in de vernieling raken.

Wat mij als goede slaper bijna elke nacht overkomt, als ware het verdoofd, dat ik die uren kwijt ben. En wel op een laag pitje ergens voldoende alert ben om niet in bed te plassen doordat de aandrang me wakker laat worden.

Roeland
PS
Als je pijn hebt dan maak je daar toch ook geen ding van dat als pijnstoestand ergens moet blijven als je geen pijn hebt.
Of neem een kleurenblinde die rood en groen niet onderscheidt; zou er voor zo iemand ergens een “zijnstoestand” moeten zijn waar de kleurenblindheid ontbreekt????
R.

Je haalt dementie aan als bewijs dat onze "zijnstoestand" kapot kan gaan. Maar volgens mij verwar je hier de inhoud van de ervaring met de ervaring zelf.

Denk aan die filmprojector: bij dementie raakt de filmrol (je geheugen, je karakter, je titels) beschadigd. De beelden op het scherm worden wazig of verdwijnen. Maar mijn punt gaat over de lamp in de projector. Of de film nu een actiefilm is, een drama, of een beschadigde documentaire over een demente man: de lamp blijft schijnen.

Anesthesie bewijst dat als je de filmrol even helemaal weghaalt, de lamp voor zichzelf geen "donker" registreert. De tijdloze eenheidservaring waar ik over spreek, is niet een herinnering die je kunt vergeten; het is de "default-stand" van de lamp zelf wanneer er geen film doorheen draait. De biologie is slechts de filter. Als de filter wegvalt, blijft de pure bron over.

[MaartenV]

Alleen bij deze stap raak ik je een beetje kwijt:

• van
  "je kunt niets niet ervaren"
  naar
  "er moet dus altijd iets ervaren worden".

Volgens mij hoeft die tweede stap niet per se te volgen. Het kan ook zijn
dat er gewoon geen ervaring meer is, en dus ook geen perspectief waarin
dat als "niets" verschijnt. Dan is er ook niets dat ergens naartoe moet.

Ik ben wel benieuwd hoe jij dat zelf ziet:

• waarom zou er per se iets moeten volgen?

Voor mij is dat vergelijkbaar met:

Als 0 nooit kan voorkomen, zal er altijd een waarde groter of kleiner dan nul voorkomen.

Als niets nooit kan bestaan, is het enige alternatief dat er altijd iets zal zijn.

Misschien wat abstract, maar pure logica volgens mij.

Of niets nooit kan bestaan hangt volgens mij heel erg af van hoe je niets definieert. En wat iets is, lijkt mij ook een kwestie van definitie.

Dat gezegd hebbende vraag ik mij af hoe dat dan zit met bewustzijn. Volgens mij ben je gewoon de zaak aan het omkeren. Bewustzijn hopt van biologisch organisme naar organisme en zoals anesthesie aan zou tonen is er tussen dat hoppen het bewustzijn er als iets. Zo begrijp ik je redenering.

Maar volgens mij is het andersom. Er is is een organisme en als dat er is is er iets van bewustzijn en als dat organisme weg is het bewustzijn ook foetsie ( om nooit meer terug te komen).

Je negeert ook allerlei rapportages uit anesthesie van mensen die uittredingen melden, BDE, pijn ervaren hebben ondanks de anesthesie en gesprekken van de chirurgen tijdens de ingreep kunnen reproduceren.

Jij zegt: "Het organisme is er eerst, en als dat sterft is het bewustzijn foetsie." Dat is de logica van de buitenstaander. Maar ik bekijk het vanuit de binnenkant.

Stel je voor dat je in een droomloze slaap valt. Voor je partner die naast je ligt, gaan er acht uur voorbij (buitenstaanderperspectief). Voor jou is het moment van ogen sluiten en ogen openen één en hetzelfde moment (eerstepersoonsperspectief). De acht uur "niets" hebben voor jouw bewustzijn nooit bestaan.

Als het lichaam sterft, is dat voor de buitenstaander het einde. Maar voor het subject kan er geen "einde" zijn, omdat je een einde niet kunt ervaren. Het subject "reist" subjectief altijd mee met het moment van zijn. Omdat "niets" geen optie is voor de ervaring, moet het bewustzijn wel ergens "zijn". En aangezien de biologie (de machine) er niet meer is, vallen we terug op een staat die niet van die machine afhankelijk is: de tijdloze eenheidservaring. Het bewustzijn "hopt" dus niet zozeer tussen lichamen, maar valt terug op zijn eigen, tijdloze bron.

[axxyanus]

Jij zegt: "Het organisme is er eerst, en als dat sterft is het bewustzijn foetsie." Dat is de logica van de buitenstaander. Maar ik bekijk het vanuit de binnenkant.

Stel je voor dat je in een droomloze slaap valt. Voor je partner die naast je ligt, gaan er acht uur voorbij (buitenstaanderperspectief). Voor jou is het moment van ogen sluiten en ogen openen één en hetzelfde moment (eerstepersoonsperspectief). De acht uur "niets" hebben voor jouw bewustzijn nooit bestaan.

Als het lichaam sterft, is dat voor de buitenstaander het einde. Maar voor het subject kan er geen "einde" zijn, omdat je een einde niet kunt ervaren.

Inderdaad voor het subject is er geen "einde" omdat het subject zelf verdwenen is. Jij wil het van de binnenkant bekijken terwijl het subject van wiens binnenkant je het wil bekijken er niet langer is.

[MaartenV]

Als het lichaam sterft, is dat voor de buitenstaander het einde. Maar voor het subject kan er geen "einde" zijn, omdat je een einde niet kunt ervaren.

Inderdaad voor het subject is er geen "einde" omdat het subject zelf verdwenen is. Jij wil het van de binnenkant bekijken terwijl het subject van wiens binnenkant je het wil bekijken er niet langer is.

Je zegt dat het subject verdwenen is, maar daarmee stap je direct weer terug naar het perspectief van de buitenstaander. Je kijkt naar de lege stoel en zegt: 'Er zit niemand meer.'

Laten we de logica van de 'binnenkant' tot het uiterste drijven:

De Ervarings-Paradox: Om te kunnen zeggen 'ik ben nu dood' of 'ik ben nu niets', zou je dat 'niets' moeten ervaren. Maar dat is een contradictie. Je kunt niet aanwezig zijn bij je eigen afwezigheid.

De Tijdloze sprong: Bij anesthesie 'verdwijn' je ook voor de buitenwereld. De anesthesist ziet een lichaam dat niks doet. Maar voor jou is er geen seconde verstreken. De buitenwereld kan miljoenen jaren wachten, maar voor het subjectieve perspectief bestaat die wachttijd niet.

Als de biologie stopt, en 'niets' geen bestemming kan zijn (want je kunt er niet 'aankomen'), waar blijft het perspectief dan?

Het kan niet 'stoppen', want een stop is een gebeurtenis in de tijd, en voor het subject valt de tijd juist weg. Als de tijd wegvalt, blijft alleen het tijdloze nu over.

Daarom is mijn conclusie dat we terugvallen op een biologie-onafhankelijke zijnstoestand. De 'eenheidservaring' is niet iets dat we maken met onze hersenen, het is wat er overblijft als de hersenen (die als filter dienen voor tijd en ruimte) ophouden te functioneren.

Jij ziet van butenuit dat voor iemand de film stopt. Ik zeg: voor de kijker is er geen zwart, er is alleen het licht van de projector dat overblijft als de filmrol op is. Dat licht is de tijdloze eenheidservaring. Het subject 'verdwijnt' dus niet, het de-lokaliseert. Het is niet langer 'hier' of 'toen', het is simpelweg 'Zijn'."

[axxyanus]

Als het lichaam sterft, is dat voor de buitenstaander het einde. Maar voor het subject kan er geen "einde" zijn, omdat je een einde niet kunt ervaren.

Inderdaad voor het subject is er geen "einde" omdat het subject zelf verdwenen is. Jij wil het van de binnenkant bekijken terwijl het subject van wiens binnenkant je het wil bekijken er niet langer is.

Je zegt dat het subject verdwenen is, maar daarmee stap je direct weer terug naar het perspectief van de buitenstaander. Je kijkt naar de lege stoel en zegt: 'Er zit niemand meer.'

Omdat het geen zin heeft om besluiten te trekken gebaseerd op het perspectief van iets dat niet bestaat. Jouw perspectief van de binnenkant is een ingebeeld perspectief want er is geen binnenkant meer en dus ook geen perspectief van die binnenkant.

[Mullog]

Voor mij is dat vergelijkbaar met:

Als 0 nooit kan voorkomen, zal er altijd een waarde groter of kleiner dan nul voorkomen.

Als niets nooit kan bestaan, is het enige alternatief dat er altijd iets zal zijn.

Misschien wat abstract, maar pure logica volgens mij.

Of niets nooit kan bestaan hangt volgens mij heel erg af van hoe je niets definieert. En wat iets is, lijkt mij ook een kwestie van definitie.

Dat gezegd hebbende vraag ik mij af hoe dat dan zit met bewustzijn. Volgens mij ben je gewoon de zaak aan het omkeren. Bewustzijn hopt van biologisch organisme naar organisme en zoals anesthesie aan zou tonen is er tussen dat hoppen het bewustzijn er als iets. Zo begrijp ik je redenering.

Maar volgens mij is het andersom. Er is is een organisme en als dat er is is er iets van bewustzijn en als dat organisme weg is het bewustzijn ook foetsie ( om nooit meer terug te komen).

Je negeert ook allerlei rapportages uit anesthesie van mensen die uittredingen melden, BDE, pijn ervaren hebben ondanks de anesthesie en gesprekken van de chirurgen tijdens de ingreep kunnen reproduceren.

Jij zegt: "Het organisme is er eerst, en als dat sterft is het bewustzijn foetsie." Dat is de logica van de buitenstaander. Maar ik bekijk het vanuit de binnenkant.

Stel je voor dat je in een droomloze slaap valt. Voor je partner die naast je ligt, gaan er acht uur voorbij (buitenstaanderperspectief). Voor jou is het moment van ogen sluiten en ogen openen één en hetzelfde moment (eerstepersoonsperspectief). De acht uur "niets" hebben voor jouw bewustzijn nooit bestaan.

Als het lichaam sterft, is dat voor de buitenstaander het einde. Maar voor het subject kan er geen "einde" zijn, omdat je een einde niet kunt ervaren. Het subject "reist" subjectief altijd mee met het moment van zijn. Omdat "niets" geen optie is voor de ervaring, moet het bewustzijn wel ergens "zijn". En aangezien de biologie (de machine) er niet meer is, vallen we terug op een staat die niet van die machine afhankelijk is: de tijdloze eenheidservaring. Het bewustzijn "hopt" dus niet zozeer tussen lichamen, maar valt terug op zijn eigen, tijdloze bron.

Je keert het echt gewoon om. Verder negeer je het rijtje ervaringen tijdens anesthesie. Daarnaast heb ik vannacht nog een onplezierige droom gehad dat ik verplicht met mijn schoonvader moest gaan zwemmen van mij vrouw Verder is,er behoorlijke activiteit in de hersenen tijdens de slaap (dat je dat niet meer herinnert is een ander verhaal) en als je op het juiste moment wakker wordt (gemaakt) zit je midden in een droom wat bepaald onplezierig kan zijn.

Je gaat ervan uit dat het bewustzijn elders bivakkeert en daar baseer je je bewijsvoering op. Maar je moet eerst dat elders bewijzen anders kom je niet verder dan bijvoorbeeld al die godsbewijzen die (impliciet) uitgaan van het bestaan van een god.

[heeck]

MaartenV,

Verschillende delen van de hersenen functioneren meer of minder samen; maar wel op een andere manier dan jij vindt:
Daadwerkelijk onderzoek laat dat zien:
https://neurolab.nl/meet_the_taskforce_cyriel_pennartz/

Kun je iets vertellen over de hersensystemen waar de CSN onderzoeksgroep onderzoek naar doet?
Onze groep doet vooral onderzoek naar hoe neurale netwerken functioneren voor slaap en geheugen, perceptie en bewustzijn. Voor slaap en geheugen doen wij voornamelijk onderzoek naar de temporale kwab en een hierin gelegen structuur, de hippocampus. Tijdens slaap kunnen wij dan actieve geheugensporen volgen met elektrofysiologie. Wat wij zien is dat de cellen tijdens het slapen steeds opnieuw patronen afspelen, ook wel replay genoemd. Dit zien wij dan aan een ‘burst’ van een grote groep cellen die steeds opnieuw activeren, maar dan 20 keer zo snel als in wakkere staat. Dit proces speelt een rol bij consolidatie, een belangrijk proces voor geheugen waarbij informatie dat vaak genoeg herhaald wordt, sterker wordt opgeslagen.

Bij waarneming en bewustzijn kijken wij voornamelijk naar de sensorische cortex en hippocampus. Hierbij zijn voornamelijk de interacties tussen modaliteiten belangrijk. Bijvoorbeeld: wanneer je een geluid hoort kun je dit misschien nog niet goed plaatsen, maar wanneer je er ook een beeld bij hebt dan meestal wel. De samenwerking tussen deze modaliteiten, maar ook de afzonderlijke bijdrage van modaliteiten onderzoeken wij. In hoeverre is waarneming afhankelijk van beeld, en in hoeverre van geluid, en hoe beïnvloeden ze elkaar? En kunnen modaliteiten functies van elkaar overnemen? Dit zijn belangrijke vragen waar onze onderzoeksgroep zich op richt.

Wat gebeurt er als deze systemen niet goed functioneren?
Als de hippocampus beschadigd raakt, dan valt je verhalende (episodische) geheugen uit. Dat betekent dat je nog wel je gewoontes hebt, dus motorische functies en reageren op. . . . . . .

Verder doen alsof discussie alhier daadwerkelijk onderzoek zou kunnen vervangen?????
Niet opnieuw!!

Roeland