dikkemick schreef: 01 mei 2026 10:03
Axxyanus,
Hoe ga jij met mensen om die blijkbaar een gesprek willen maar het gesprek steeds vakkundig weten stil te leggen?
Jij attendeert ze hierop en je krijgt dan slechts tegenvragen.
Een gevoel van onmacht bekruipt je en dan kun je:
Afstand nemen, maar je wilt deze mensen wel iets duidelijk maken
Of....
Ja wat?
Voor ik een antwoord geef op je vraag heb ik volgende bedenkingen.
Ten eerste, waarom vraag jij hoe ik met mensen omga? Hoe ik met mensen omga, weerspiegelt wat ik in een gesprek zoek. Dus hoe jij met mensen omgaat zou moeten weerspiegelen wat jij in een gesprek zoekt. En dan moet je daarna natuurlijk proberen je zo te gedragen op een manier die de kansen vergroot dat je uit een gesprek krijgt wat je erin zoekt. Maar als ik jouw bijdragen hier lees dan meen ik te begrijpen dat je een openhartig gesprek wil maar langs de andere kant lijk je voor gedrag te kiezen dat contraproductief is voor een openhartig gesprek. En als ik op die tegenstrijdigheid wijs, lijk je meer belangstelling te hebben voor het verdedigen van dat gedrag dan in het vergroten van je kansen op een openhartig gesprek. Tja dan lijkt een openhartig gesprek hebben niet echt je prioriteit te zijn.
Ten tweede, wat nu volgt is enigszins idealistisch. Ik ben geen heilige dus je zal genoeg voorbeelden vinden waarin ik mij anders gedraag dan wat ik beschrijf, vaak genoeg tegen beter weten in. Maar het is een leiddraad die ik probeer te volgen.
En dan nu het antwoord op je vraag hoe ik met mensen omga die beweren een gesprek te willen maar niet bereid lijken daar ook echt aan mee te werken.
Het begint met de vraag of ik wel belangstelling heb in een gesprek. Ik ben niemand een gesprek schuldig, dus dat iemand aangeeft een gesprek te willlen is op zich onvoldoende om daar op in te gaan. De vraag is ook over wat soort gesprek hebben we het. Hebben we het over een echte dialoog of is de kans groot dat het om opeenvolgende monologen zal gaan. Waarbij we elk om de beurt aan bod komt maar er niet echt ingegaan wordt op wat de ander te bieden heeft. De bijdrage van de ander wordt voornamelijk gebruikt als kapstop om de eigen visie naar voor te brengen zonder een echte poging te visie van de ander te begrijpen. Ik heb weinig belangstelling in opeenvolgende monologen al geef ik dadelijk toe dat ik me te gemakkelijk laat verleiden om toch mee te doen.
En als je aan een gesprek begint met de intentie die ander iets duidelijk te maken dan heb je daarmee de kans op een echte dialoog al dadelijk danig verkleind. Een echte dialoog vertrekt vanuit wederkerigheid en als je de ander iets duidelijk wil maken is er zelden sprake van wederkerigheid want je bent dan zelden in de stemming om je zelf iets duidelijk te laten maken.
En als blijkt dat ik geen wederkerigheid van de ander kan verwachten, dan haak ik af. Of liever dan probeer ik af te haken. Want opnieuw moet ik toegeven dat ik maar al te vaak toch op zoek blijf gaan naar een opening die de ander tot die wederkerigheid kan bewegen. Maar ik heb daarbij geen enkel probleem om tegenvragen te beantwoorden. Ingaan op vragen lijkt mij de beste manier om aan te geven dat je gelooft in de wisselwerking van vraag en antwoord en het zorgt voor meer bereidheid bij de ander om daarna te antwoorden op mijn vragen.
Maar soms krijg ik het gevoel dat ik en mijn gesprekspartner voornamelijk naast elkaar praten en dan kan ook mij een gevoel van onmacht bekruipen. Dan zet ik er een punt achter. Ja er was de wens/hoop om de ander tot bepaalde inzichten te brengen. Maar men kan niet altijd krijgen wat men hoopt of wenst. Dat is nu eenmaal het leven, daar leg ik me bij neer. Op dat moment beginnen schelden of beschuldigen --- hoe terecht misschien ook --- zal enkel aan de goede wil wreten die de ander mij toegenegen zal zijn bij toekomstige moeilijke gesprekken. Dus ik probeer mij daar van te onthouden ook al is de verleiding soms groot. Soms heb ik zelfs een bijdrage vol gescheld al ingetikt maar gooi ik uiteindelijk die bijdrage weg i.p.v. ze te verzenden.
En zolang ik blijf deelnemen, probeer ik mijn antwoorden zo te formuleren dat ze de kans op een openhartig gesprek vergroten. Ook al blijkt achteraf dat het vergeefse moeite was. Een mens heeft nu eenmaal enkel controle over zijn eigen gedrag, niet op het uiteindelijk resultaat.
Al mijn hier gebrachte meningen, zijn voor herziening vatbaar.
De illusie het verleden te begrijpen, voedt de illusie dat de toekomst voorspelbaar en beheersbaar is -- naar Daniël Kahneman