Cactus schreef:
Pas nadat Israel in 1948 begon met de verovering van aan de Palestijnen toegewezen gebieden en de gevluchte Palestijnen niet liet terugkeren ( wat de VN verbood !) verdreven Arabische landen de daar aanwezige joden als represaille. Dat is dus eigen schuld, dikke bult. De joden hadden immers toen een eigen land ! Of niet soms ?
Ga je nu een complexe kluwe gebeurtenissen uiteenrafelen te beginnen op een willekeurig gekozen punt (1948) om de indruk te wekken dat daar niets aan vooraf ging? Wil je werkelijk proberen ons wijs te maken dat een handjevol Joden zich vestigden temidden van een overgrote meerderheid aan Palestijnen. En dat die Palestijnen gillend van angst uiteenstoven omdat zij met zovelen waren? En aanwezige Joden uit omliggende Arabische landen verdrijven uit represaille is dat dan logica? Inplaats van hun Palestijnse broeders te hulp te komen stuurden zij ze nog meer Joden op hun dak. Zou dat geholpen hebben denk je?
En dacht je werkelijk dat de Joden in 1948 een eigen land hadden? Ze zaten midden in een oorlog met alle landen uit de buurt. Het enige wat voorlopig was gebeurt is dat Israel zich onafhankelijk had verklaart.
Daarna was er geen enkel Arabisch land te vinden dat met Israel wilde praten. De naam mocht zelfs niet genoemd worden.
Natuurlijk kwamen de joden niet in een land zonder inwoners, al probeerde zij via een goed werkende propaganda de indruk te wekken dat dit wel zo was. Zeker zijn er onrechtvaardigheden begaan, en erg veel had anders en beter kunnen worden geregeld.
Mijn vraag is ; Hadden de Joden een keus? In de begin periode was de politieke leiding links en het kader was veelal afkomstig uit communistische gelederen. De grote politieke vergissing van de toenmalige premier Ben-Gurion was dat hij per-se de ultra orthodoxen in zijn kabinet wilde hebben, want zo zei hij
"dan kan ik ze beter in de hand houden". Tegen het advies van de linkse knesset leden die van Israel een seculiere staat wilde maken naar het model van Kemal Atatürk.
Orthodoxen en fundamentalisten Joods of Islamitisch, zijn nu eenmaal niet in de hand te houden, en je moet ze daarom nooit ook maar enige zeggenschap geven.
in 1948 zeiden de Arabische landen, wij geven geen centimeter Arabisch land op. Na de toespraak van Jasser Arafat voor de VN. mochten de joden wel al het land dat zij tot 1967 veroverd hadden houden (Behalve Jerusalem) Toen was een oplossing mogelijk geweest, als beide partijen hadden gewild. Het ging pas onherstelbaar fout toen de Israelische bevolking Ariël Sharon als leider koos.
Deze Sharon was net zo'n rechtse mesjoggene hond als destijds generaal Patton bij de Amerikanen.
Vanaf die dag is het onherstelbaar fout gegaan, en je hebt een leger tovenaars nodig om die rotzooi op te ruimen.
Dat gaat niet meer lukken. Niet meer tijdens mijn leven, (maar dat is zo voorbij) maar zelfs niet meer tijdens het uwe. Helaas Tweede kansen doen zich zelden voor in het Midden Oosten.
Wij stevenen af op een afschuwelijke catastrofe, tenzij Rusland en Amerika gezamelijk deze vechtende broederstammen uit elkaar trekken en ze met hun godsdienstwaanzinnige breinen tegen elkaar slaat.
Maar goed, wanneer jij het zinvol vindt om enige onrechtvaardigheid te vinden in de gebeurtenissen van 1948 en de schuld daarvoor uitsluitend en alleen bij de Joden te leggen, dan kan ik je daar niet van weerhouden. Je kunt ook proberen je kennis wat te vergroten, en te trachten wat objectiever en genuanceerder tegen de zaken aan te kijken