Moody Blue schreef:
alou, jij hebt zeker nooit de dreigende aanwezigheid van de islam meegemaakt, aan jou is de realiteit van veel Nederlandse achterstandswijken, en dreigende taal van de islamitische leiders, de cartoonrellen voorbijgegaan zeker. Het bedreigen van politici en het vermoorden van een cineast uit naam van de islam. Het overal rondbazuinen dat de moord verkeerd was, maar dat Theo het zelf uitlokte ........
Sorry Balou, wat mij betreft is de islam vijand nummer één voor de rede net als het christendom dat decennia geleden was. Die religie moet gewoon bestreden worden, zoals hier ook de dominatie van het christendom bestreden werd.
Toen ik begin jaren 60 werkte als fabrieksarbieider, kwam ik voor het eerst in aanraking met gastarbeiders. Zij kwamen uit Italië, en ik vond het een aanwinst. Vanaf mijn kleutertijd was ik vertrouwd met het Kerklatijn, dus Ik leerde vrij snel Italiaans.
Dat vonden die Italianen wel leuk, dus spoedig waren er contacten, en het duurde niet lang of ik werd als tolk te hulp geroepen.
De eerste vijandelijkheden waren er al snel. Omdat die Italianen gewend waren na afloop van het werk zich te wassen, en om te kleden. zagen zij er altijd piekfijn uit. Hoewel klein van gestalte, waren zij bepaald knap van uiterlijk. Hun manieren waren ook duidelijk verfijnder, en de Meisjes uit het dorp (Huizen) kwamen er op af als motten naar het licht. Die arme Huizer jongens hadden plotseling geen schijn van kans meer.
Het duurde dan ook niet lang meer of de eerste stenen vlogen door de barak waarin zij tijdelijk gehuisvest waren.
Die barakken waren trouwens nog een overblijfsel van een kamp waarin voor die tijd Zuid molukkers hadden gewoond. En u raad het al, als klein kind speelde ik daar veel. De ouderen spraken er vaal alleen maar Maleis, maar de kinderen natuurlijk niet. De Amboneese vrouwen brachten (zo leek het mij) de hele dag kwetterend door in de keuken, en maakte daar de heerlijkste dingen klaar. Ik heb daar gelukkige jaren beleefd.
Het duurde niet lang of ik kreeg mijn eerste Marokkaanse collega. Ik ontmoette hem omdat ik in mijn vrije tijd klusjes deed voor een mevrouw uit Hilversum. Zij had een huis dat zij verhuurde aan Marrokaanse gastarbeiders. Deze jonge mannen werden letterlijk als konijnen in een hok gestopt voor 25 gulden per week netto. Stapelbedden en 6 man op een kamer. In het hele huis één doche, en één toilet. En dat mens maar klagen dat die stomme Marrokanen elke keer de leidingen vertopten. Ik schaamde mij voor haar
Op een avond toen ik door "de jongens"was uitgenodigd om thee te drinken, kwam daar Nuri. Hij had twee koffers bij zich, dat was alles wat hij bezat. Hij had geen geld meer, en geen onderdak. "De jongens"gingen met de pet rond, en Nuri had plotseling geld.
Niemand vroeg hem een schuldbekentenis te tekenen, men legde gewoon geld op tafel.
Een slaapplaats werd geregeld voor die nacht, en ik sprak met Nuri af dat ik woonruimte voor hem zou zoeken. Nu woonde ik zelf in die tijd in een pension, en had daar twee kamers. Het was eigenlijk te duur voor mij, Dus stelde ik mijn hospita voor dat wij ieder één kamer zouden huren, en dat vond zij goed. Dus Ik had een Marrokaanse huisgenoot
Ook hij sprak goed Frans, dus wij begrepen elkaar uitstekend, en ik greep de gelegenheid aan om Arabisch te leren.
Na een paar jaar wilde Nuri verhuizen, omdat de kamer toch te duur was, en hij vroeg mij of ik hem wilde helpen. Ik pluisde de advertenties na, en maakte een afspraak met een mevrouw die kamers verhuurde tegen een redelijke prijs. Ik maakte een afspraak, de mevrouw deed vriendelijk lachend de deur open, en haar lach verdween op het moment dat zij Nuri zag staan. Zij werd duidelijk nerveus, en zei kortaf, dat de kamer net aan iemand anders verhuurd was. En weer schaamde ik mij. Het was pijnlijk duidelijk dat zij de kamer alleen aan een Hollander wilde verhuren, en zij was er door de telefoon vanuit gegaan dat ik een Hollander was. Dezelfde ervaring heb ik nog drie keer gehad, voordat ik iets vond waar men niet zo moeilijk deed.
In die tijd heb ik veel geleerd over de Hollandse normen en waarden. Over onze spreekwoordelijke behulpzaamheid en gastvrijheid....
Nog maar net getrouwd, en weinig geld, moest ik noodgedwongen wonen in een arme buurt wonen.
Aan mijn rechterzijde woonde een gezin uit Algerije, aan mijn linkerzijde een Turkse familie.
Ik wist toen al dat ik daar niet zou blijven. Niet vanwege de buren, maar de straat was zo smal, en werd meer gezien als racebaan, dan als woonwijk. Ik vreesde voor het leven van mijn kinderen. Bovendien vond ik de totale omgeving erg droefgeestig. Er groeide letterlijk geen boom.
Ik had, en heb nog, zeer goede contacten met mijn buren. Als onwetende westerling
werd ik overweldigd door de hartelijkheid en gastvrijheid die ik ontving. Bij binnenkomst werden mijn handen besprenkeld met reukwater. De tafel was rijk voorzien van het lekkerste wat zij in huis hadden, en de aanmoedigingen om vooral te eten, werden keer op keer herhaald. De communicatie verliep niet altijd even vlot, maar de Algerijnen spraken Frans, Nu zijn Italiaans en Frans sterk verwante talen, dus dat ging al snel beter
Met die talen aangevuld met Arabische en Nederlandse woorden, handen en voeten, en wat goede wil van beide kanten was de kloof spoedig overbrugd.
Onze kleuters speelden met elkaar, en gingen op dezelfde school. En ondanks de deprimerende omgeving hebben wij daar een gelukkige tijd doorgebracht.
Na zeven jaren kreeg ik de kans te verhuizen naar een "betere"buurt. Ik woon daar nu twintig jaar. Nette huizen, veel groen en een tuin. Ik heb in die tijd vier nieuwe buren links en rechts naast mij gekregen. Niemand is zich komen voorstellen, dat doet men niet meer
Men heeft het kennelijk te druk met het kopen van weer een nieuwe auto.
Het is een saaie en kleurloze bedoening, met benepen contactgestoorde mensen.
Want ik ben die rare die al die buitenlanders over de vloer haalt...tenminste, dat is het gerucht.
Beste moody Blue,
Ik hoop dat ik je niet teveel vermoeid heb met dit wat lang uitgevallen relaas.
Niets is aan mij voorbij gegaan, en ik kan putten uit een lange kleurrijke ervaring.
Soms kan ik het echter niet nalaten om de aandacht te vragen voor het goede in mensen
En als de berichtgeving al te eenzijdig wordt de spiegel even om te draaien.
Want als je alleen op de hoogte blijft van het nieuws, dan is het inderdaad één en al dreiging wat je tegenkomt. Van kippengriep tot gekke koeien. Wilde poema's op de Velue
stijgende waterspiegels, aanslagen, geslachtsziekte, en de vrees geslacht te worden, terwijl....De meeste dodelijke slachtoffers nog steeds vallen in het verkeer, en het is gek, maar daar is men kennelijk niet zo bang voor