Freethinker.nl

Maria schreef: 13 jan 2019 10:22 Een mens zonder verlangens en gevoelens, positief of negatief is mi. ook niet een mens.

Maria, hele mooie post. Voor een koe in de wei die vreedzaam staat te herkauwen, is het nirwana misschien wel makkelijker te bereiken.

Maria schreef: 13 jan 2019 10:22
Wat reïncarneert er dus?
Niet jij of ik, en/of alleen in de geest.
Een identiteitsloze ziel dus, die dan blijkbaar wel moet kunnen groeien en zich vormen.
Maar dan moet er toch ook een vorm van identiteit aan gekoppeld zitten, anders zijn alle zielen één pot nat.
En wat is daar nou zo begerenswaardig aan om dat te kunnen bereiken?
Oh nee, begeren en verlangen bestaat dan niet meer.

Vanuit de essentie doet de menselijke identiteit (geslacht, afkomst, geaardheid etc.) er inderdaad niet toe.
In die zin is de ziel blanco, je kunt iedere identiteit in een leven aannemen. De menselijke identiteit is slechts een hulpmiddel in een leven om ervaringen te kunnen opdoen. Zo zul je als homo in Amsterdam andere ervaringen kunnen opdoen dan als hetero in Urk. Het kan zo zijn dat de ziel voor beiden kiest in opeenvolgende levens om het thema homoseksualiteit te verkennen.

De ziel of essentie zelf is echter niet identiteitsloos en blanco.
Hij neemt eerdere ervaringen, "karma" mee . De groei van de ziel komt tot uiting in een volgende manifestatie van die ziel: een mens in een volgend leven. Dat kan tot uiting komen in bijvoorbeeld onverklaarde angsten of opmerkelijke talenten of in doelen die je jezelf als mens stelt (= ervaringen die je wilt opdoen).

Er valt niets te begrijpen, alleen te accepteren wat de "wijze geleerden" binnen de religies hebben overgeleverd.
Die begrijpen het zelf niet eens denk ik dan.

Natuurlijk begint dit met het geloven dat er iets als een ziel is, naast het materiële. Dat valt verder niet te bewijzen.

In de cycli van leven en dood gaat het niet om de persoon die je als mens bent (de manifestatie van de ziel) maar om de essentie van je zelf, de ziel. Deze ontwikkelt zich door ervaringen die je als mens opdoet. De wens om ervaringen op te doen, houdt de ziel in de cyclus van levens. Zolang je in essentie vragen hebt, zaken wilt onderzoeken en ervaren, blijf je in deze cyclus. De weg naar het Nirwana is in feite het compleet worden van de ziel.

Maria schreef: 13 jan 2019 10:22
Daar is ook niet uit te komen.
Wat je er ook van wil maken.
Je draait in kringetjes rond, als je de theorieën probeert te volgen.

Men zegt de ziel groeit door.

Maar wat en van wie is die dan, als die geen eigen identiteit heeft, want volkomen blanco bij de geboorte in meerdere religies?
Wat of wie groeit er spiritueel door om de hoogste hemel te bereiken of het Nirwana?
Ik heb altijd al moeite gehad met dit begrip.
Een mens zonder verlangens en gevoelens, positief of negatief is mi. ook niet een mens.
Er wordt wel gezegd, dat wij westerse mensen dit sowieso niet kunnen begrijpen.
Onzin mi. voor degenen, die hun leven lang al geïnteresseerd zijn in deze materie en daar van alles over hebben gelezen.

Wat reïncarneert er dus?
Niet jij of ik, en/of alleen in de geest.
Een identiteitsloze ziel dus, die dan blijkbaar wel moet kunnen groeien en zich vormen.
Maar dan moet er toch ook een vorm van identiteit aan gekoppeld zitten, anders zijn alle zielen één pot nat.
En wat is daar nou zo begerenswaardig aan om dat te kunnen bereiken?
Oh nee, begeren en verlangen bestaat dan niet meer.

Door deze hele theorie en dit hele geloof zet ieder eigenlijk zichzelf buiten spel.
Heeft iemand dat ooit zo benoemd of heb ik het nou helemaal mis?
Er valt niets te begrijpen, alleen te accepteren wat de "wijze geleerden" binnen de religies hebben overgeleverd.
Die begrijpen het zelf niet eens denk ik dan.

Ik tracht onbevangen tegen de kwestie aan te kijken. En dat doe ik door uit te sluiten. Wie ik ben kan onmogelijk reïncarneren, dus dan blijft inderdaad 'wat’ ik ben over. En dat kan alleen een identiteitsloze ziel zijn. Alleen deel ik de conclusie niet dat dan alle zielen één pot nat zijn.
Als ik de wiki-uitleg over ziel volg dan is de ziel zoiets als geest, pneuma, (wind?), adem, atman.

Mijn geest is niet dezelfde als de jouwe. Ik begrijp eerlijk gezegd mijn eigen geest niet eens. En dan kijk ik niet naar wát ik denk, maar de bron van het denken zelf. (ik) Het zou een mogelijkheid zijn (de reïncarnatie gedachte volgend) dat mijn geest terug keert in een lichaam. Hoe dat moet plaats vinden, dat weet ik natuurlijk ook niet. Maar dat komt mede doordat ik mijn eigen geest niet begrijp. Ik vind het fascinerend dat mijn eigen geest in staat is om na te denken over een onderwerp, maar ook in staat is om beelden te maken zoals in een droom.

Daarnaast zijn er nog veel nevenverschijnselen van de geest. Geloof komt voort uit de geest. Begeren en verlangen komt voort uit de geest. De (vrije?) wil komt voort uit de geest. En uit ervaring weet ik dat ik in mijn eigen geest zaken als de wil, geloof, verlangen, begeren kan uitschakelen. (En waarschijnlijk nog wel meer) Waar ik naar toe wil: de geest kan wel degelijk in een bepaalde staat zijn, los van identiteit.

Dat maakt reïncarnatie nog niet waar. Maar het verstandigste vind ik wel om te kijken naar de huidige toestand van die ziel, geest, atman of hoe je het ook noemen wilt. En of die te beïnvloeden is. Mijn antwoord daarop is ja. Gaandeweg mijn leven heb ik me (grotendeels) kunnen ontdoen van zaken als geloof en de (vrije?) wil. Verlangens en begeertes verwijderen lukt me in mindere mate. Het verlangen naar liefde lijkt niet uit te doven. Begeertes naar geld en goed zijn weer gemakkelijker uit te schakelen.

gerard_m schreef: 13 jan 2019 11:15

Maria schreef: 13 jan 2019 10:22
Wat reïncarneert er dus?
Niet jij of ik, en/of alleen in de geest.
Een identiteitsloze ziel dus, die dan blijkbaar wel moet kunnen groeien en zich vormen.
Maar dan moet er toch ook een vorm van identiteit aan gekoppeld zitten, anders zijn alle zielen één pot nat.
En wat is daar nou zo begerenswaardig aan om dat te kunnen bereiken?
Oh nee, begeren en verlangen bestaat dan niet meer.

Vanuit de essentie doet de menselijke identiteit (geslacht, afkomst, geaardheid etc.) er inderdaad niet toe.
In die zin is de ziel blanco, je kunt iedere identiteit in een leven aannemen. De menselijke identiteit is slechts een hulpmiddel in een leven om ervaringen te kunnen opdoen. Zo zul je als homo in Amsterdam andere ervaringen kunnen opdoen dan als hetero in Urk. Het kan zo zijn dat de ziel voor beiden kiest in opeenvolgende levens om het thema homoseksualiteit te verkennen.

Is dit wat je zelf gelooft of misschien voeling mee hebt?
Want zo klinkt iig. het eerste stuk van je betoog.

Je beschrijft het hier hetzelfde als ik heb begrepen van het geloof in en de zin van reïncarnatie zoals ik het heb meegekregen en beschreef in een vorige reactie. Je geeft als extra een specifiek voorbeeld.
Alleen een identiteit is mi. niet een hulpmiddel, maar de essentie van jou en mij als uniek mens.
Die kan mi. niet anders dan verloren gaan bij de ontkoppeling lichaam vs. geest en/of ziel.

Het christendom leert dat de unieke geest/ziel eeuwig blijft en herboren in een lichaam, letterlijk ergens eeuwig zal zijn.
Leert ook dat de geest/ziel kan bestaan los van het vlees.
Het is mij niet bekend dat daar onderscheid wordt gemaakt tussen beiden.

De ziel of essentie zelf is echter niet identiteitsloos en blanco.
Hij neemt eerdere ervaringen, "karma" mee . De groei van de ziel komt tot uiting in een volgende manifestatie van die ziel: een mens in een volgend leven. Dat kan tot uiting komen in bijvoorbeeld onverklaarde angsten of opmerkelijke talenten of in doelen die je jezelf als mens stelt (= ervaringen die je wilt opdoen)

.
Als je dat gelooft dus.
We weten echter dat je kunt "leren" in de loop van een leven, maar dat ook weer kwijt kunt raken.
Dat een mens door kennis en ervaring opgedaan zijn karakter gevormd wordt of misvormd en kennis en wijsheid kan vergaren, als wijs mens kan sterven. (of nog steeds onwijs)
Maar ook dat hij nog enige jaren kan doorleven en door dementie dit alles volledig kwijt kan raken en terug kan gaan naar de nukken en kuren van een klein onopgevoed kind.

Er valt niets te begrijpen, alleen te accepteren wat de "wijze geleerden" binnen de religies hebben overgeleverd.
Die begrijpen het zelf niet eens denk ik dan.

Natuurlijk begint dit met het geloven dat er iets als een ziel is, naast het materiële. Dat valt verder niet te bewijzen.

In de cycli van leven en dood gaat het niet om de persoon die je als mens bent (de manifestatie van de ziel) maar om de essentie van je zelf, de ziel. Deze ontwikkelt zich door ervaringen die je als mens opdoet. De wens om ervaringen op te doen, houdt de ziel in de cyclus van levens. Zolang je in essentie vragen hebt, zaken wilt onderzoeken en ervaren, blijf je in deze cyclus. De weg naar het Nirwana is in feite het compleet worden van de ziel.

In het boeddhisme dus niet, want het streven is dat de drijfveren en dus de essentie van het menszijn/geestelijke leven verdwijnt.

Komen we weer terug op de vraag wat is dan (volgens jou of vlg. gelovigen) de ziel?
Hoe en wat en waarom en waar zit de groei in, als dat niet samen met de menselijke behoeften, verlangens en wijsheid, door kennis opgedaan, is?

Dit laatste wat je schrijft is wat ik bedoel met "niet te vatten" en mi. alle gegevens logisch op een rijtje zettend "onzin".
Want wat ben je dan als mens of ziel in het Nirwana?
Zonder wensen en verlangens, want er wordt dan vanuit gegaan dat je vindt dat je niets meer bij hoeft te leren.
Wat is dat dan "het compleet worden" van een ziel?
Als juist naar het omgekeerde wordt gestreefd, nl. het afsterven van al wat je uniek menselijk heeft gemaakt?
En wat is dan de zingeving ervan?

Hopper schreef: 13 jan 2019 12:48 Wie ik ben kan onmogelijk reïncarneren, dus dan blijft inderdaad 'wat’ ik ben over. En dat kan alleen een identiteitsloze ziel zijn. Alleen deel ik de conclusie niet dat dan alle zielen één pot nat zijn.

Als ze dat niet zijn, dan is er toch een aparte identiteit, een verschil per individu?

Als ik de wiki-uitleg over ziel volg dan is de ziel zoiets als geest, pneuma, (wind?), adem, atman.

Hoe moet ik dat anders zien, dan de oude Oosterse filosofie over wat geest is?
Als onderscheid voor ons fysieke deel waarmee het tegelijkertijd sterk verweven is.

Zoals ook andere culturen vroeger geen onderscheid zagen in geest en ziel?
Zoals het christelijk, en tot voor kort het moderne westerse, denken bepaald wordt door het dualistische scheiden van lichaam em geest.
Waarbij dat laatste begrip deels vermengd wordt met ziel, als onderdeel ervan, als drager en geestelijke drijfveer tot levenswil of drang.
En wat met de meeste mensen in de moderne wereld, die niet vanuit spiritueel oogpunt denken, geen van allen doen en alleen nog over de geest/psyche praten?
En mensen, die zich meer hebben verdiept, zelfs ook veel minder dualistisch spreken over lichaam en geest, het één bestaat bij de gratie van en uitwisseling met het andere.

Daarnaast zijn er nog veel nevenverschijnselen van de geest. Geloof komt voort uit de geest. Begeren en verlangen komt voort uit de geest. De (vrije?) wil komt voort uit de geest. En uit ervaring weet ik dat ik in mijn eigen geest zaken als de wil, geloof, verlangen, begeren kan uitschakelen. (En waarschijnlijk nog wel meer)

Al die dingen die jij hier benoemt worden vnl. getriggerd en geïnitieerd door de fysieke kant en eigenschappen van jouw lijf.
Wat de mens leert tijdens zijn leven is die impulsen te beheersen, waarvoor je eigenschappen nodig hebt, die ook weer fysieke bases en ondersteuning behoeven.
Duidelijk is dat verschillende mensen daar in verschillende mate toe in staat zijn.

Waar ik naar toe wil: de geest kan wel degelijk in een bepaalde staat zijn, los van identiteit.
.....
En of die te beïnvloeden is. Mijn antwoord daarop is ja. Gaandeweg mijn leven heb ik me (grotendeels) kunnen ontdoen van zaken als geloof en de (vrije?) wil. Verlangens en begeertes verwijderen lukt me in mindere mate. Het verlangen naar liefde lijkt niet uit te doven. Begeertes naar geld en goed zijn weer gemakkelijker uit te schakelen.

Dat jij dat allemaal kunt en anderen misschien in mindere mate, dat is juist onderdeel van jouw identiteit, jouw geest en jouw manier van denken die zich heeft gevormd in dit leven. Anders dan je naaste, die ook weer een andere unieke manier heeft om met al deze gevoelens en verlangens om te gaan.
En dat is ook juist datgene, wat je niet meeneemt in je cyclus van geboren worden, leven, doodgaan en herboren worden.
Als mensen dat al zouden geloven.

Maria schreef: 13 jan 2019 15:25

Hopper schreef: 13 jan 2019 12:48 Wie ik ben kan onmogelijk reïncarneren, dus dan blijft inderdaad 'wat’ ik ben over. En dat kan alleen een identiteitsloze ziel zijn. Alleen deel ik de conclusie niet dat dan alle zielen één pot nat zijn.

Als ze dat niet zijn, dan is er toch een aparte identiteit, een verschil per individu?

Ja, een verschil per individu welke niet gelegen is in identiteit.

Voor de duidelijkheid, identiteit is:

Ik ben Maria
Ik ben Hopper
Ik ben man c.q. vrouw
Ik ben homo c.q. hetero
Ik ben enzovoorts.

Voor reïncarnatie dient er dus een verschil te zijn, welke niet gelegen is in identiteit. Immers, als ik terugkeer weet ik niks meer van een vorig leven.
Maar ik en identiteit zijn bijna synoniem. Er moet dus iets zijn (de reïncarnatie-gedachte volgend) wat niet identiteit-gerelateerd is en mee gaat naar een volgend leven.

Maria schreef: 13 jan 2019 15:25

Hopper schreef: 13 jan 2019 12:48 Als ik de wiki-uitleg over ziel volg dan is de ziel zoiets als geest, pneuma, (wind?), adem, atman.

Hoe moet ik dat anders zien, dan de oude Oosterse filosofie over wat geest is?
Als onderscheid voor ons fysieke deel waarmee het tegelijkertijd sterk verweven is.

Zoals ook andere culturen vroeger geen onderscheid zagen in geest en ziel?
Zoals het christelijk, en tot voor kort het moderne westerse, denken bepaald wordt door het dualistische scheiden van lichaam em geest.
Waarbij dat laatste begrip deels vermengd wordt met ziel, als onderdeel ervan, als drager en geestelijke drijfveer tot levenswil of drang.
En wat met de meeste mensen in de moderne wereld, die niet vanuit spiritueel oogpunt denken, geen van allen doen en alleen nog over de geest/psyche praten?
En mensen, die zich meer hebben verdiept, zelfs ook veel minder dualistisch spreken over lichaam en geest, het één bestaat bij de gratie van en uitwisseling met het andere.

Hier raak ik ook aardig het spoor bijster moet ik bekennen. Ik begrijp uit de beschikbare informatie dat ziel zoiets is als geest.
Onder geest wordt verstaan het vermogen om te denken, te voelen, te willen. (Het essentiële van de mens.)

Maar naast het vermogen om te denken, te voelen en te willen is er natuurlijk gradatie in wát je denkt, wát je voelt en wát je wilt (of niet wilt)
Dat verklaart verscheidenheid naast identiteit. Anders gezegd: Nederlander zijn is een identiteit, maar Nederlanders voelen, denken en willen allemaal anders. Dat is een stukje uniciteit.

Maria schreef: 13 jan 2019 15:25

Hopper schreef: 13 jan 2019 12:48 Daarnaast zijn er nog veel nevenverschijnselen van de geest. Geloof komt voort uit de geest. Begeren en verlangen komt voort uit de geest. De (vrije?) wil komt voort uit de geest. En uit ervaring weet ik dat ik in mijn eigen geest zaken als de wil, geloof, verlangen, begeren kan uitschakelen. (En waarschijnlijk nog wel meer)

Al die dingen die jij hier benoemt worden vnl. getriggerd en geïnitieerd door de fysieke kant en eigenschappen van jouw lijf.
Wat de mens leert tijdens zijn leven is die impulsen te beheersen, waarvoor je eigenschappen nodig hebt, die ook weer fysieke bases en ondersteuning behoeven.
Duidelijk is dat verschillende mensen daar in verschillende mate toe in staat zijn.

Inderdaad, alles wat ik noem wordt getriggerd en geïnitieerd door alles wat aard en fysiek is.
Maar de reïncarnatie gedachte volgend is het aardse bestaan een oefening voor de geest om zichzelf naar een hoger plan te tillen.
Wie zakt voor het examen mag wederom een rondje in de mallemolen die leven heet.

Waar het uiteindelijk naar toe moet weet ik ook niet. Want als ik mijn karma heb afgewerkt dan rest er niks anders dan eeuwig luieren in het Nirwana? Of voor mijn part in de christelijke hemel? In mijn beleving is juist binnen het huidige leven vooruitgang mogelijk op allerlei terreinen. Het leven zelf is doelloos, maar de illusie van vooruitgang (op welk gebied dan ook) houdt het nog een beetje leuk.

Ik wil best reïncarneren , maar dan graag wel weer met een schone lei. Zodat ik weer nieuwe ervaringen op kan doen. Als ik in een volgend leven alles al weet is er geen barst meer aan. Dan zit ik een film te kijken die ik al gezien heb.

Hopper schreef: 13 jan 2019 17:07 Voor de duidelijkheid, identiteit is:

Ik ben Maria
Ik ben Hopper
Ik ben man c.q. vrouw
Ik ben homo c.q. hetero
Ik ben enzovoorts.

Zoals ik het hier zie:
De eerste 2 zijn de namen, die je geeft aan personen met verschillende kenmerken.
3 en 4 zijn bepaalde kenmerken, die onderdeel zijn van het geheel aan kenmerken en die een identiteit mede bepalen.
Het geheel van die kenmerken vormt de identiteit, waaraan de persoon of instantie herkenbaar is, samen met de naam die eraan is gegeven.

Zoekend naar betekenis vond ik veel verschillende toepassingen en uitleg.
Het meest van toepassing hier en hoe ik het bedoel vind je hier.
https://www.ensie.nl/redactie-ensie/identiteit

Identiteit is dat wat uniek of eigen is aan iets of iemand. Het kan daarbij gaan om zowel personen als organisaties of landen.

Het begrip identiteit komt in vele soorten voor. De meest bekende invulling die aan het begrip wordt gegeven is iemands persoonlijke identiteit. Het kan daarbij gaan over de officiële gegevens van een persoon (naam, adres, geboortedatum), maar ook zijn of haar karakter en het beeld dat anderen van diegene hebben maken van de persoonlijke identiteit deel uit.
.....
De uitzonderlijke kenmerken van een land of bevolkingsgroep worden respectievelijk nationale en culturele of etnische identiteit genoemd.
.......enz.

Hopper schreef: 13 jan 2019 17:07Voor reïncarnatie dient er dus een verschil te zijn, welke niet gelegen is in identiteit. Immers, als ik terugkeer weet ik niks meer van een vorig leven.
Maar ik en identiteit zijn bijna synoniem. Er moet dus iets zijn (de reïncarnatie-gedachte volgend) wat niet identiteit-gerelateerd is en mee gaat naar een volgend leven.

Dat is nu net waar het mi. rammelt.

Hopper schreef: 13 jan 2019 17:18 Hier raak ik ook aardig het spoor bijster moet ik bekennen. Ik begrijp uit de beschikbare informatie dat ziel zoiets is als geest.
Onder geest wordt verstaan het vermogen om te denken, te voelen, te willen. (Het essentiële van de mens.)

De ziel is wezenlijk anders.
De grootste overeenkomst in de diverse culturen is dat de ziel het centrum en drager is van het leven.
Sommige culturen gaven het een plaatst in het lichaam, die altijd van levensbelang is.
Zoals gezegd werd, dat het bloed de ziel is of de zetel/drager van de ziel.
Dat zijn 2 verschillende dingen maar de betekenis is spiritueel hetzelfde.
De ziel is de kern van hetgeen, waarover je het hebt.
Dat hoeft dan ook niet verder omschreven te worden. Alles wat je nav. dit zegt valt onder een ander, meestal verwant onderwerp.

Iedere mens zou een ziel hebben, zowel degene met functioneel gezonde geest, als de geest die niet voor zichzelf kan zorgen of zelfs niet kenbaar is door bijv. zwakbegaafdheid, bewusteloosheid of in een vegetatief bestaan.
De ziel is onveranderlijk en is niet onderhevig aan een waardeoordeel.
En elk levend mens heeft er één, en er zijn culturen die zeggen dat elk levend wezen er één heeft, zoals binnen de indiaanse cultuur.

Hopper schreef: 13 jan 2019 17:18 Dat verklaart verscheidenheid naast identiteit. Anders gezegd: Nederlander zijn is een identiteit, maar Nederlanders voelen, denken en willen allemaal anders. Dat is een stukje uniciteit.

Zie hiervoor de bovenstaande quote.
Personen hebben verschillende unieke identiteiten.
Maar binnen een groep kun je veel van hun kenmerken zien van de groepsidentiteit.

Ik vergelijk mensen wel eens met een kuddedier.
Allemaal verschillend en uniek, maar binnen de kudde hetzelfde.

Maria schreef: 13 jan 2019 10:22
Wat reïncarneert er dus?
Niet jij of ik, en/of alleen in de geest.
Een identiteitsloze ziel dus, die dan blijkbaar wel moet kunnen groeien en zich vormen.
Maar dan moet er toch ook een vorm van identiteit aan gekoppeld zitten, anders zijn alle zielen één pot nat.
En wat is daar nou zo begerenswaardig aan om dat te kunnen bereiken?
Oh nee, begeren en verlangen bestaat dan niet meer.

Maria schreef: 13 jan 2019 15:25 En mensen, die zich meer hebben verdiept, zelfs ook veel minder dualistisch spreken over lichaam en geest, het één bestaat bij de gratie van en uitwisseling met het andere.

Een andere visie is:

Als je je identiteit ziet als de niet-dualistische uitwisseling tussen lichaam en geest, waarbij dit geheel slechts als tijdelijk voertuig/vergaarbak dient.
(En waarbij geest het totaal is van het bewuste en onbewuste zijn).
Die 'vergaarbak' groeit in een bepaalde identiteit; dat geeft een specifieke waarde aan het vergaren.
Het is dus niet je identiteit die reïncarneert. Het is hetgeen wat door dat tijdelijke voertuig is vergaard wat reïncarneert, wat je ziel zou kunnen noemen en wat veel abstracter is dan die verlangens/willen etc. die wij kennen.
Neem het begrip Liefde. Liefde voor je partner, kroost, medemens, huisdier, aardbol.. ze voelen allemaal heel verschillend en de mogelijkheden en begrenzingen (waar begint en eindigt liefde; passie/houden van/mededogen etc ) zijn eindeloos. Die ene specifieke liefde voor je specifieke kind voel je in dit specifieke voertuig; die neem je niet zo specifiek mee.
Het geheel aan ervaringen wat je m.b.t. dit begrip hebt opgedaan, als abstractie, dat neem je mee. Vandaar dus; geen herinneringen, maar toch zijn niet alle zielen één pot nat. Het abstracte begrip verschilt.


Steek een kaars aan, blaas het uit en steek het weer aan.
Hoe zit dat met die reïncarnatie? Reïncarneert de kaars, de vlam of de lont?
Het is niet dezelfde vlam. Die lont is ook niet meer wat het was want ook die heeft een verandering ondergaan. Ook het kaarsvet is veranderd.
Die hele kaars is dezelfde kaars niet meer. Er kan nooit meer eenzelfde vlammetje branden.

Overigens is, naar mijn weten, het begerenswaardige om juist niet meer te reïncarneren.

Of ik dit allemaal écht geloof? Dat valt dan weer onder het kopje.. slechts tijdelijke overtuigingen van deze vergaarbak c.q. kwebbeldoos.

Wat verhalen over reïncarnatie betreft; ik vind het vooral opvallend/grappig dat er zo weinig zwervers/randdebielen/uitschot etc gereïncarneerd lijken te zijn.

Maria schreef: 13 jan 2019 17:59
De ziel is onveranderlijk en is niet onderhevig aan een waardeoordeel.
En elk levend mens heeft er één, en er zijn culturen die zeggen dat elk levend wezen er één heeft, zoals binnen de indiaanse cultuur.

Als de ziel onveranderlijk is, dan is het hele thema 'reïncarnatie’ ook afgedaan.
Dan heeft karma ontlopen geen zin. Overigens is volgens mij karma niks anders dan oorzaak en gevolg en hoe dat werkt kunnen we in de dagelijkse praktijk zien. Iemand die in de slachtofferrol kruipt zal ook daadwerkelijk slachtoffer worden. Waarmee we kunnen vast stellen dat karma niks anders is dan denkbeeldigheid.

Petra schreef: 14 jan 2019 05:46

Wat verhalen over reïncarnatie betreft; ik vind het vooral opvallend/grappig dat er zo weinig zwervers/randdebielen/uitschot etc gereïncarneerd lijken te zijn.

Ja, dat is zeker merkwaardig. Het is mij duidelijk dat ik in vorige reïncarnaties bekende staatslieden was zoals o.a. Napoleon.
Ik merk dat nog als ik automatisch mijn hand in mijn jas steek, maar dat deed ik al toen ik nog Romeins orator was!
Zo ben ik dan ook opgeklommen in de loop der eeuwen. Maar nu eens even een eenvoudig leven ter afwisseling

Hopper schreef: 14 jan 2019 13:05 Als de ziel onveranderlijk is, dan is het hele thema 'reïncarnatie’ ook afgedaan.

Maar binnen de meeste reïncarnatie leren is er dan ook geen echte absolute scheiding tussen ziel en geest.
Snap je nu de spagaat, waarin je terecht komt als je serieus dieper op in wil gaan?
En dat het geen zin heeft om als niet gelovige hierover te denken alsof je wel een gelovige zou zijn?
En discussies hierover dan zinloos zijn?

Dan heeft karma ontlopen geen zin.

Volgens adepten klopt dat ook.

Overigens is volgens mij karma niks anders dan oorzaak en gevolg en hoe dat werkt kunnen we in de dagelijkse praktijk zien. Iemand die in de slachtofferrol kruipt zal ook daadwerkelijk slachtoffer worden. Waarmee we kunnen vast stellen dat karma niks anders is dan denkbeeldigheid.

Dan kunnen niet adepten het woord karma beter niet gebruiken, want dat heeft toch echt een andere betekenis.
Je kunt het misschien beter vergelijken met wat we in het westen predestinatie noemen, nl voorbeschikking, wat je hoe dan ook niet kunt ontlopen.

Petra schreef: 14 jan 2019 05:46 Een andere visie is:

Neem het begrip Liefde. Liefde voor je partner, kroost, medemens, huisdier, aardbol.. ze voelen allemaal heel verschillend en de mogelijkheden en begrenzingen (waar begint en eindigt liefde; passie/houden van/mededogen etc ) zijn eindeloos. Die ene specifieke liefde voor je specifieke kind voel je in dit specifieke voertuig; die neem je niet zo specifiek mee.
Het geheel aan ervaringen wat je m.b.t. dit begrip hebt opgedaan, als abstractie, dat neem je mee. Vandaar dus; geen herinneringen, maar toch zijn niet alle zielen één pot nat. Het abstracte begrip verschilt.

Dat is wat ook zou kunnen vallen onder:
"Het geheel van eigenschappen van een bepaalde persoon, vervat in zijn DNA."

Steek een kaars aan, blaas het uit en steek het weer aan.
Hoe zit dat met die reïncarnatie? Reïncarneert de kaars, de vlam of de lont?
Het is niet dezelfde vlam. Die lont is ook niet meer wat het was want ook die heeft een verandering ondergaan. Ook het kaarsvet is veranderd.
Die hele kaars is dezelfde kaars niet meer. Er kan nooit meer eenzelfde vlammetje branden.

Geen van allen.
Hij doet waar hij voor is gemaakt als hij wordt aangestoken, maar met verlies van vorm en energie in een bepaalde manifestatie.
En ....... op = op.

Overigens is, naar mijn weten, het begerenswaardige om juist niet meer te reïncarneren.

't Is verschillend hoe je het kunt bekijken.
Het gaat om de reden waarom het begerenswaardig zou zijn of juist niet.
Het streven naar een onbekend aangepraat doel?
Of het moe zijn om steeds weer een leven te moeten leven om te leren. (vanwege een aangepraat doel)

Wat verhalen over reïncarnatie betreft; ik vind het vooral opvallend/grappig dat er zo weinig zwervers/randdebielen/uitschot etc gereïncarneerd lijken te zijn.

Massa's randdebielen kom je tegen met hun verhalen.
De rest is dan niet zo kundig in het op een aanlokkelijk manier memen verspreiden via de media, die ook omarmd en doorgegeven gaan worden.