Over dood en begraven

[Petra]

Zo simpel is het niet. In veel lijken zit een behoorlijk restant medicijnen, waardoor we het lijk als chemisch afval moeten beschouwen.

Een aspect van begraven wordt meestal genegeerd. Op de populairdere begraafplaatsen ligt achterop een massagraf. Indien de nabestaanden niet regelmatig geld overmaken, verdwijnen de restanten van het lijk uiteindelijk in dat massagraf. Onlangs was nog op het journaal dat de grafstenen dan gerecycled kunnen worden. Op de niet populaire begraafplaatsen is de noodzaak er niet meer om graven te ruimen.

Volgens mij is er ook een markt voor het huren van begraafkisten. Je kan ze trouwens online kopen. De markt gaat met de tijd mee.

Sjonge..chemisch afval, ook dat nog.
Kun je met die compost ook niks meer aanvangen.
Al ben ik zelfs al weerbarstig over een lullig paracetamolletje, maar d'r zal gerust wel genoeg gif opgeslagen zijn in een leven.

Cryomeren of resomeren dan maar.

[Petra]

Zouden die ouders destijds hebben kunnen bevroeden dat er 2000 jaar na dato geknokt zou worden over waar hun spruit tentoongesteld zou mogen worden?
En.... zouden ze dan ook hun kindje in de touwen geknoopt hebben?

Een 2.000 jaar oude ‘babymummie’ mocht na decennia van onderhandelingen terug naar Peru, waar de mummie ooit werd gevonden. Tot voor kort was de mummie te zien in een museum in Texas. De mummie is ongeveer een halve meter lang, en is gewikkeld in touwen. De overdracht is onderdeel van een campagne van Peru om historisch erfgoed terug te krijgen naar het eigen land.

[Mcmadtasty]

Zouden die ouders destijds hebben kunnen bevroeden dat er 2000 jaar na dato geknokt zou worden over waar hun spruit tentoongesteld zou mogen worden?
En.... zouden ze dan ook hun kindje in de touwen geknoopt hebben?

Een 2.000 jaar oude ‘babymummie’ mocht na decennia van onderhandelingen terug naar Peru, waar de mummie ooit werd gevonden. Tot voor kort was de mummie te zien in een museum in Texas. De mummie is ongeveer een halve meter lang, en is gewikkeld in touwen. De overdracht is onderdeel van een campagne van Peru om historisch erfgoed terug te krijgen naar het eigen land.

tja, dat schiet dan ook niet op wanneer je natuurlijke matrialen gaat gebruiken die door de natuur afgebroken kunnen worden en de natuur laat het na..........

[Fish]

Voor dat we begraven worden gaan we eerst dood, dat wordt consequent overgeslagen lees ik. Mijn hele leven heb ik daar nogal luchtig over gedaan. Dat was een ver van mijn bed show.
Nu ik bijna veertien bejaarde plus ben denk ik daar veel meer aan dan me lief is moet ik eerlijk toegeven. En niet met veel plezier. Er begint op de achtergrond een stemmetje de aandacht te vragen, en dat stemmetje zegt: Ik wil niet.
Nu ben ik nog redelijk gezond dus dat kan, en zal ook wel, nog veranderen als ik echt ziekelijk en levensmoe wordt.
Hoe zit dat bij jullie?

[Hopper]

Voor dat we begraven worden gaan we eerst dood, dat wordt consequent overgeslagen lees ik. Mijn hele leven heb ik daar nogal luchtig over gedaan. Dat was een ver van mijn bed show.
Nu ik bijna veertien bejaarde plus ben denk ik daar veel meer aan dan me lief is moet ik eerlijk toegeven. En niet met veel plezier. Er begint op de achtergrond een stemmetje de aandacht te vragen, en dat stemmetje zegt: Ik wil niet.
Nu ben ik nog redelijk gezond dus dat kan, en zal ook wel, nog veranderen als ik echt ziekelijk en levensmoe wordt.
Hoe zit dat bij jullie?

De dood kan me weinig schelen. Er niet zijn lijkt me niet al te moeilijk. Ik hoop wel op een mooie dood. Gewoon vannacht in bed.
Maar aangezien ik daar niet veel over te vertellen heb, hou ik me daar ook niet mee bezig.
Na mijn dood zou ik wel in het open veld opgepeuzeld willen worden door wie er maar zin aan heeft.
Mijzelf terug geven aan de natuur. Maar daar zoiets wsl niet zal mogen in Nederland. Dus dan steken ze de brand er maar in.

Ik doe er dus nog steeds luchtig over ondanks dat ik Abraham al weer een tijd geleden gezien heb.
De dood maakt in mijn optiek het leven juist interessant. Juist de eindigheid maakt dat ik er nog wat zin in hou.
In de oneindigheid ga je je vroeg of laat vervelen denk ik.

[Fish]

De dood kan me weinig schelen.

Mij ook, het gaat over het dood gáán. Het afscheid van je geliefden en dat voor altijd. Na mijn dood zal het net zoiets zijn als voor mijn ontstaan.

[Mcmadtasty]

Dood gaan.......
In mij beleving ga ik niet dood, maar eindigt het leven in deze vorm op een bepaald moment.
Ik heb me nooit druk gemaakt over de dood. Ik ben er niet bang voor, sterker nog ik ben er nieuwsgierig naar, want het geeft een antwoord op de vraag wat is dood.
Interesse voor de dood houdt echter niet in dat ik een doodswens heb of het leven niet waardeer.
De drang om koste wat het kost te moeten blijven leven heb ik niet. Ik zou het oké vinden als leven zou hier en nu eindigen.
Zo hoeft men mij niet te reanimeren, wat niet inhoudt dat ik gebruik maak van het recht aan te geven dat ik niet gereanimeerd wil worden. Want wat doet dat met iemand die daar moeite mee heeft. Niet iedereen kan de dood zo makkelijk accepteren als mij.

Het in mijn beleving niet dood gaan heeft trouwens geen betrekking op wat er is nadat het leven eindigt.
in mijn beleving is er slechts leven en dood. Er is geen overgang.
Op het moment dat er sprake is van een terminale ziekte, betekent dat voor mij dat op gegeven ogenblik het leven stopt. voor die tijd is er alleen maar sprake van leven. Je gaat bijvoorbeeld niet dood aan kanker, maar je leeft met kanker. Voordat de dood is, is er alleen maar sprake van een naderende dood, maar die is er al op het moment dat de eerste cellen zich vormen.

Op het moment dat ik dood ben is het mij om het even wat er met mijn lichaam gebeurd. Dat wat ik belangrijk vindt is dat de keuze die gemaakt wordt een keuze is waar de nabestaanden mee kunnen leven. Daarin krijgen ze de vrije hand.
Zoals dat er nu uitziet wordt dat een afscheidsfeest met drums en vuur rituelen in de tuin waarbij tijdens het feest het lichaam alleen richting crematorium zal gaan. (alleen dwz mooi grote zwarte lijkwagen, niet gevolgd door een rouwstoet. (voor diegene die me al ziet vliegen) )

[Peter van Velzen]

Feit is dat je zelf niet meemaakt wat er met je stoffelijk ov e r shc ot gebeurd. Maarhet is van groot belang voor je nabestaanden. Die willen op gepaste manier afscheid van je nemen. Ook als dat eigenlijk niet meer kan. Het is daarom vaak goed om er tevoren met ze over te praten. Dan kunnen ze die gesprekken gebruiken om het afscheidsritueel vorm te geven.

Wat ik belangrijk vind is dat mijn vrouw weet hoe ze moet handelen met betrekking tot haar nabestaanden-pensioen.
Ik wil graag blijven leven, zolang he minder geld kost om mij in leven te houden dan het verschil tussen mijn huidige pensioen en dat nabestaanden-pensioen, De dood vrees ik niet, wel het sterven. Dat kan zeer onaangenaam zijn.

In Thailand duren de begravenisrituelen minsten 3 en doorgaans 5 dagen. Voor belangrijke personen vaak honderd dagen tot (voor de koning) een vol jaar. Het gaat gepaard met de komst van monikken uit de plaatselijke tempel bij zonsondergang. Daarna wordt er gegeten en gedronken en gekaart om geld, De gasten brengen een enveloppe mee met een bijdrage aan de kosten, In principe komt iedereen die de overledene gekent heeft tenminste éénmaal. De gasten dragen bij voorkeur zwart of wit. (In elk geval géén rood. Bij de uitvaart van mijn "schoonvader" trad een der kleinzoons tijdelijk in het klooster, ter ere van zijn Opa, Kesinee en ik hadden muntjes ingepakt alsof het toffees waren en strooiden die uit over de kleinkinderen en achterkleinkinderen. Ook moesten ik en mijn Engelse zwager de eerste nacht enige tijd slapen bij de kist. De rituelen liggen dus grotendeels vast. Later werd de as bewaard in een kleine stoepa (ongeveer 3 meter hoog) waar we de eerste jaren nog een bezoek aan brachten. De afmeting hangt af van de rijkdom van de familie. Met drie farangs (westerlingen) in de familie moest het wel een van de grootste van het dorp worden,

[Hopper]

De dood kan me weinig schelen.

Mij ook, het gaat over het dood gáán. Het afscheid van je geliefden en dat voor altijd. Na mijn dood zal het net zoiets zijn als voor mijn ontstaan.

Dood gáán is op zich maar één moment. En daarna ben ik er niet meer om over mijn geliefden te treuren. De stervende heeft het gemakkelijker dan de nabestaanden. Die laatsten zijn er nog een poosje mee bezig. Nog een voordeel van een beetje op tijd dood gaan is dat je zelf niet zo vaak nabestaande bent. Veel van mijn familie en vrienden zijn van mijn eigen leeftijd. Ik heb niet zo veel zin om als laatste over te blijven.

[Fish]

[ De stervende heeft het gemakkelijker dan de nabestaanden.

Heb je dat al een keer meegemaakt of denk je dat?
Overigens kan doodgaan of sterven best een tijd duren, en een geweldige strijd zijn.

[Petra]

Als ik nadenk over sterven, dan komt er zoveel in me op, dat ik van voor naar achter niet meer weet hoe ik dat in een logisch verhaal moet gieten.

In ieder geval al de wetenschap dat het zomaar kan gebeuren. Dat iemand er van de ene op de andere dag niet meer kan zijn, zonder afscheid te kunnen nemen. Dat is iets onbehapbaars en vooral vreselijk voor de nabestaanden. Ik weet nog dat ik dacht bij mijn goeie vriend en oma en opa.. dat ik nooit meer zou kunnen lachen of plezier zou kunnen maken. Maar toch.. dat was kort na elkaar en het leven gaat door en ook dat slijt.
Mijn schone moeder stierf in haar slaap, prachtig, alleen, ze was pas 50. En toen dacht ik het weer... nu zal ik nooit meer plezier kunnen voelen. En ik weet nu nog, hoe ik die eerste dagen in de wereld rondliep en maar niet kon begrijpen dat de tijd niet stilstond en dat alles maar doorging alsof er niks gebeurd was. Maar goed, ook dat kwam weer goed. Het jaar daarop kwam schone papa elke vrije minuut bij mij en ik dacht toen dat dat wel zo'n beetje de toekomst zou gaan worden. Maar nee. Hij vond weer een nieuwe lief en is inmiddels al meer jaren gelukkig met haar dan met zijn eerste lief. Ook al wordt het nooit meer dát, maar ze zijn zeker heel gelukkig, zeggen zij.
Dus sja.. het leven of de wil om te leven en gelukkig te zijn en plezier te maken is onuitroeibaar, leerde ik toen.

En een plotseling sterven is vreselijk, maar een lang ziekbed en steeds meer wegteren is ook geen feest. Blijkbaar accepteer je een hoop ellende om maar te kunnen blijven leven. Je denkt vooraf van niet, maar ik denk dat je grenzen van wel of niet acceptabel verschuiven als je chronisch ziek bent. Misschien niet bij iedereen, maar bij veel mensen wel.
Levenslust kan tijdelijk verminderen maar het vergaat niet... meestal dan. Mensen zijn bijzonder veerkrachtig, denk ik, en kunnen flink wat klappen opvangen. De enige klap die je denk ik niet te boven komt is een kind verliezen. Ik denk dat je met ieder verlies een stukje van je -onbevangen kunnen genieten- verliest. Maar bij je kind verlies je je gehele onbevangen kunnen genieten. Misschien gaat een broodje weer lekker smaken en een muziekje weer aardig klinken, maar je helemaal fijn of senang voelen, wordt het nooit meer.
Dus daar zit het 'm voor mij in. Ik val liever ter plekke dood dan dat ik weer van een kind afscheid moet nemen, en dan zonder wonderbaarlijke genezing. Maar ook die verschrikkelijke angst en strijd wil ik niet nog een keer meemaken. Best wel egoïstisch dus, want het is dus ook in mijn optiek makkelijker om zelf dood te gaan.
Bang om zelf dood te gaan of te zijn ben ik niet. Ik heb al 's aan een zijden draadje gehangen en het was prachtig. Ik heb wel de zorg dat mijn kroost zelfredzaam genoeg is, dus daar heb ik bewust aan gewerkt. En ook aan het - als je geen afscheid kon nemen, van mijn part hadden we op dat moment huizenhoge ruzie- je weet in je hart wel dat de basis goed zat.
Een langdurige aftakeling/ziekbed trekt mij ook niet.

Enfin, man en ik (en kroost en ouders) hebben het fenomeen dood wel uit en te na besproken. Waarbij man en ik de ene keer in een lollige bui zijn en het een soort vikings -ga jij dan ga ik ook mee-dood wordt. En in wat serieuzere buien gaan voor een niet al teveel gesodemieter aan je lijf, geen langdurige ernstige zorg/ziekbed, en hoop en gun je weer een fijne nieuwe lief.

[Hopper]

[ De stervende heeft het gemakkelijker dan de nabestaanden.

Heb je dat al een keer meegemaakt of denk je dat?
Overigens kan doodgaan of sterven best een tijd duren, en een geweldige strijd zijn.

Ik heb dat al eens meegemaakt. De kunst van het dood gaan is om geen strijd te leveren.
Nou, dat lijkt me toch niet al te moeilijk? Er is immers niks om tegen te strijden. Ik heb er geen weet van dat magere Hein ooit iemand heeft overgeslagen, dus strijd is zinloos. En echt dood gaat niemand. Dat komt omdat ik niet weet wie er dood gaat. Ooit was ik baby, peuter, kleuter, puber enzovoorts. Die hoedanigheden zijn ook al lang al overleden.

Het leuke van dit onderwerp is dat mijn atomen al miljoenen jaren oud zijn en ook nog miljoenen jaren mee gaan.
In steeds wisselende samenstellingen. Verandering is de constante in dit leven en de dood een zinloos begrip.

[Hopper]

Als ik nadenk over sterven, dan komt er zoveel in me op, dat ik van voor naar achter niet meer weet hoe ik dat in een logisch verhaal moet gieten.

Je hebt het eigenlijk over je rol als nabestaande. En het centrale thema is dan dat alles toch weer op zijn pootjes terecht komt.
Natuurlijk doet het pijn om een geliefde te verliezen, maar uiteindelijk wordt alles toch weer ingevuld met een nieuwe geliefde of wat dan ook.
Het enige waar ik wel wat moeite mee heb is een hoge leeftijd. Om op 80 jarige leeftijd nog een nieuwe vriendin of nieuwe vrienden te zoeken lijkt mij een opgave. Nieuwe broers of zussen gaat al helemaal niet. Daarom vind ik 80 ook een mooie leeftijd om dood te gaan. Het is niet voor niks dat héél oude mensen hun leven als voltooid beschouwen! Mijn eigen vader is op hoge leeftijd overleden en dat was zó mild, omdat hij er zelf ook zin aan had om dood te gaan en ik het hem ontzettend gunde. Ja, ik mis hem nog wel eens en ik zou nog wel eens een goed gesprek met een biertje erbij met hem willen hebben, maar dat zijn egoïstische verlangens van me.

[Storm]

De dood daarvoor ben ik niet zo bang, maar de weg ernaar toe. Die kan soms walgelijk zijn. Het draaiboek ligt voor mij al jaren klaar, gelukkig verander ik er steeds wat in, ik leef tenslotte nog. En er is niets veranderlijker dan de mens. Dit heb ik gedaan om het voor de kinderen makkelijker te maken.
En bij de zondagse koffie babbelen we er nogal eens over. De kinderen kijken dan welke boomstronk ik mooi vind, en welk vogel drinkbakje. Wordt vast mooi!

[Fish]

Als ik nadenk over sterven, dan komt er zoveel in me op, dat ik van voor naar achter niet meer weet hoe ik dat in een logisch verhaal moet gieten.

knip-knip. Best wel egoïstisch dus, knip.

Nee natuurlijk niet, een mens hoort zijn kind niet te overleven.


Enfin, man en ik (en kroost en ouders) hebben het fenomeen dood wel uit en te na besproken. Waarbij man en ik de ene keer in een lollige bui zijn en het een soort vikings -ga jij dan ga ik ook mee-dood wordt. En in wat serieuzere buien gaan voor een niet al teveel gesodemieter aan je lijf, geen langdurige ernstige zorg/ziekbed, en hoop en gun je weer een fijne nieuwe lief.

Mooi!