De uitdrukking: "Tot slaaf gemaakten"

[axxyanus]

[Maar als een boek de lezer tegen de haren in strijkt vanwege een doorgedreven saaie en vervelende stijlfiguur i.p.v. wegens de inhoud van het boek, dan is mijn indruk dat de schrijver de verkeerde nadruk heeft gelegd.

Tja, het is lastig voor mij om een deugdelijke reactie op zo'n subjectieve ervaring te schrijven.
Daar kan ik rationeel bezien weinig mee.

Er is niets subjectiefs aan om dit te bestempelen als een doorgedreven saaie vervelende stijlfiguur. Als een fan van een persoon een stuk zou schrijven waarin ieder keer als die persoon ter sprake kwam, de belangrijkste verdiensten van die persoon opgesomd werden, nu niet om zich te distanciëren maar juist om bewondering uit te drukken, dan zou dat ook gaan vervelen. Eén van de belangrijkste regels bij het schrijven is om niet onnodig te herhalen. Als je dan een hoofdstuk te lezen krijgt waar een aspect juist voordurend herhaald wordt, dan denk ik dat ik met recht en rede dat als een doorgedreven saaie en vervelende stijlfiguur mag bestempelen.

Dit was geen activistisch boek. Dit was een boek over de geschiedenis van het humanisme en kwam te voorschijn in een hoofdstuk over de momenten waarin sommige humanisten in het verleden een richting uitgingen, die de huidige humanisten zou verbazen met o.a. voorbeelden van humanisten die seksistisch en vrouwonvriendelijk waren of weinig problemen hadden met slavernij. Als de schrijver daarin dergelijke moeite doet om zich te distantieëren van de slavernij maar geen enkele moeite doet om zich op een zelfde manier distantieëren van seksisme en vrouwonvriendelijkheid, wat moet ik dan denken van een dergelijke verschil in omgang?

Ik las eerst "een boek met een geschiedeniscomponent", iets dat veel activistische boeken die aan het slavernijverleden raken natuurlijk ook hebben. Het is lastig om geen vooronderstellingen te hebben wanneer het boek bij aanvang van een topic zo vaag omschreven wordt.
Verder weet ik niet hoe de auteur de behandeling van vrouwen destijds omschreef, en dus ook niet of diegene er op eenzelfde manier afstand van kan nemen. Ik ben gedwongen vooral te reageren op jouw emoties omtrent een niet nader omschreven boek.

Maar het gaat niet om de beschrijving op zich. Het is duidelijk dat de auteur duidelijk maakt dat de humanisten die meewaren met de slavernij en de vrouwenonderdrukking een verkeerde richting hadden gekozen. Het belangrijke verschil is dat ieder keer hij de slaven vermeld dat blijkbaar doet op een manier waarmee hij zich distantieert van die slavernij maar als hij het over vrouwen heeft, hij die nooit vermeld op een manier waarmee hij zich distantieert van die vrouwenonderdrukking.

Het belangrijkste punt IMO is dat met dit soort taalgebruik, je er de slavernij uitpikt om afstand van te nemen maar omdat dit soort taalgebruik enkel bij slavernij gebruikt wordt, je de indruk wekt dat je minder problemen hebt met andere vormen van onderdrukking.

Als je echt voor verandering gaat, dan schrijf je juist wel in een stijl waarmee je zo weinig mogelijk mensen tegen de haren in strijkt. Want elke persoon die je onnodig tegen de haren in strijkt, maakt het je onnodig moeilijker om een dergelijke verandering erdoor te krijgen.

In algemene zin ben ik het met deze uitspraak niet eens.
Als je naar het activisme tegen, zeg Zwarte Piet kijkt, dan is dat iets dat al decennia lang gaande is.
Je kan het juist nooit goed doen als activist.

Je hebt een punt. Maar hier hebben we het over echt activisme. Op een bepaald moment gaat het niet meer om mensen te overtuigen maar om te tonen dat er voldoende draagvlak is om de politiek te overtuigen dat er in de praktijk zaken moet veranderen.

Als je daarentegen nog in het stadium bent dat je dat draagvlak wil zien groeien, dan lijkt het me geen goede keuze al op voorhand af te stoten door je stijl.