Vanwaar onze partijdigheid bij conflicten?

[Peter van Velzen]

Mijn vraag is: Ben je onvoorwaardelijk voor Nederlands beleid, omdat je Nederlander bent? Waarom wordt hier partijdigheid als bijna vanzelfsprekend gezien?

Zijn alle Nederlanders dan onvoorwaardelijk voor Nederlands beleid. Ik had niet die indruk.

Nee, maar ik vraag me dus af wanneer het gerechtvaardigd is (voor jezelf) partijdig te zijn. Niet als je tot een zelfde club/partij hoort dan blijkbaar. Zou het dan toch meer met rechtvaardigheidsgevoel te maken hebben?
Wanneer is partijdigheid te billijken? En is het dan nog wel partijdigheid of gewoon realiteit?

Ik ben van mening dat partijdigheid zo veel mogelijk moet worden vermeden, omdat het je oordeelvermogen aantast. Het is nooit goed, maar soms heel begrijpelijk. In een conflict tussen "jouw" groep en "hun" groep met name. Maar waarom men onvoorwaardelijk steun toezegt in een conflict waar men zelf geen deel van uitmaakt, waar moreel gezien voorwaarden vereist zijn, ontgaat me altijd. Maar onpartijdigheid betekent niet dat men geen morele oordelen mag vellen. Het dient echter zo onpartijdig mogelijk te geschieden. Wat je accepteert van de ene partij moet je ook van de andere partij accepteren. Evenzo wat je niet accepteert. Dat is wat onpartijdigheid in houdt.

[Peter van Velzen]

NB Ik negeer alle besprekingen van met name genoemde conflicten en partijen, en wil het zeker niet hebben over moordaanslagen door geheime diensten. Die keur ik af.

[Peter van Velzen]

Er zit iets heel diep in onze natuur dat ons daartoe aantrekt. Mensen hebben immers altijd in groepen geleefd en die groepen hebben altijd in concurrentie gestaan met andere menselijke groepen. Opkomen voor zo’n groep, wensen dat die groep “punten scoort” zit er dan ook ontzettend diep ingebakken bij de mens.

Normaal gesproken kom je als mens dus op voor je “clan” – of iets vergelijkbaars. Maar wat als die clan ontbreekt, zoals in onze eeuw van individualisering steeds vaker het geval is? Wat als er geen partij is om “voor” te zijn? Niet zoals met andere zaken die bij onze natuur aansluiten, maar die niet in onze maatschappij voorhanden zijn, zoeken we dan naar surrogaten. Een vervangingsmiddel van een lagere kwaliteit.

Voetbalclubs, bijvoorbeeld. Waarom krijgen die zo’n vurige steun van hun aanhang? Omdat die supporters daarmee iets van die onvervulde menselijke drang proberen te vervullen, op te komen voor hun groep. En doe je dat niet, kijk je de wedstrijd “onpartijdig”, dan is dat kijken ook vele malen minder plezierig.

Met fictie is het ook zo, een film of een serie bijvoorbeeld werkt enkel en alleen, het verhaal kan alleen maar grip op je krijgen, als je “voor een partij” bent en je dus wenst dat het goed gaat met die partij en het jammer vindt als het daar slecht mee gaat.

Met nieuwsevenementen en wereldpolitieke gebeurtenissen dan, is het niet anders. Je kiest partij omdat het op die manier plezieriger is om te kijken, om de gebeurtenissen te volgen. En waarom is dat plezierig? Omdat je daarmee die oeroude menselijke neiging tracht te bevredigen – zei het op een zeer oneigenlijke, kunstmatige manier, wat dat betreft vergelijkbaar met porno en computerspellen (ook surrogaten). Je probeert op een ietwat ongelukkige manier gehoor te geven aan de instincten die horen bij het nastreven van het welzijn van de groep, en de producenten van deze beelden spelen daar op hun beurt natuurlijk ook heel handig op in. Die weten natuurlijk heel goed op welke manier ze deze verhalen moeten brengen om het consumeren ervan aangenamer te maken.

Ik vindt partijdigheid in de sport vaak onverteerbaar. En in geweldadige conflicten nog veel meer. Mensen doen lijden, waar dat niet nodig is kan ik slechts waarderen indien het gespeeld is. Niet als men écht lijdt. Misschien is dat een afwijking mijnerzijds. Maar ik kies altijd voor het minste leed, net als ik voor de meest sportieve deelnemers ben, die zich aan de regels van de sport houden. Althans voor zover ik ze kan zien. Ik hou bijvoorbeeld niet zo van dopingcontroles, omdat ik die niet kan bekijken, en zelf nimmer kan beoordelen. Ik ben wel blij met video arbitrage omdat dat zichtbaar is.

[Peter van Velzen]

Wat als men, gedreven door gekoesterde vooroordelen of zelfs haat jegens de ene partij,
bij voorbaat de zijde van de andere partij kiest? Kunnen we dan nog wel spreken van
partijdigheid, of gaat het dan veeleer om een preoccupatie vanuit vooroordelen?

En hoe valt zulk handelen te rijmen met de moraal van de Vrijdenker?
Althans, voor zover ik een juiste voorstelling van de Vrijdenkermoraal heb
als een bij voorkeur vrij en onbevangen oordeel?

Ik denk dat het niet uitmaakt of je motivatie voor partijdigheid positief of negatief is. Ze is niet goed voor ons beoordelingsvermogen. Zo'n keuze is - denk ik - altijd gebaseerd op oude - zowel als oorzaak van nieuwe vooroordelen.
De "vrijdenkersmoraal" is - vermoed ik - niet zoveel verschillend van de moraal van niet-vrijdenkers. Ze kent echter geen dogma's en is in dat opzicht relatief.
Dat wil zeggen: A is qua moraal beter dan B, OK. Maar niet OK: A is de absolute moraal. Zoiets.

[dikkemick]

NB Ik negeer alle besprekingen van met name genoemde conflicten en partijen, en wil het zeker niet hebben over moordaanslagen door geheime diensten. Die keur ik af.

Stel: Stalin had omgelegd geworden door een geheime dienst nog voordat hij de miljoenen burgers had laten ombrengen.
Qua moraal een uitstekende zet, moreel gezien wellicht dubieus (iemand ombrengen)

[Amerauder]

Er zit iets heel diep in onze natuur dat ons daartoe aantrekt.

Ik vindt partijdigheid in de sport vaak onverteerbaar.

Maar ik kies altijd voor het minste leed, net als ik voor de meest sportieve deelnemers ben, die zich aan de regels van de sport houden. Althans voor zover ik ze kan zien.

Is dat niet ook gewoon een vorm van partijdigheid?

Je kiest partij voor degenen die zich gedragen op de manier waar jij je mee identificeert?

Degene die zich gedragen zoals jij graag ziet dat mensen zich gedragen?

[Peter van Velzen]

Ik vindt partijdigheid in de sport vaak onverteerbaar.

Maar ik kies altijd voor het minste leed, net als ik voor de meest sportieve deelnemers ben, die zich aan de regels van de sport houden. Althans voor zover ik ze kan zien.

Is dat niet ook gewoon een vorm van partijdigheid?

Je kiest partij voor degenen die zich gedragen op de manier waar jij je mee identificeert?

Degene die zich gedragen zoals jij graag ziet dat mensen zich gedragen?

Als je partijdig bent, doet het er niet toe wie zich aan de spelregels houdt. Je hebt dan al gekozen, vaak reeds voordat de wedstrijd is begonnen.
Ik stond met mijn vrouw te kijken naar een amateurwedstrijd, en iemand vroeg me: "Voor wie zijn jullie". En ik zei (naar waarheid): "Voor de scheidsrechter" (mijn zwager).

[Peter van Velzen]

NB Ik negeer alle besprekingen van met name genoemde conflicten en partijen, en wil het zeker niet hebben over moordaanslagen door geheime diensten. Die keur ik af.

Stel: Stalin had omgelegd geworden door een geheime dienst nog voordat hij de miljoenen burgers had laten ombrengen.
Qua moraal een uitstekende zet, moreel gezien wellicht dubieus (iemand ombrengen)

Een veel gemaakte denkfout.
Niemand zou het een uitstekende zet noemen - althans niet voor de reden die jij veronderstelt, aangezien hij dan geen enkele van die burgers zou hebben laten ombrengen. Dan was er dus geen goede reden voor de moord.

[Bonjour]

Wat ik mis bij veel partijen is de bereidheid om te gaan praten bij een conflict. Door gelijk de andere kant terroriste te noemen, wordt dat al een stuk moeilijker. En zelfs al zou er een actie zijn van terroristen, dan nog dient de eerste actie praten te zijn. Neem eens de treinkaping. Dan verwacht je toch dat er begonnen wordt met een gesprek. En zelfs nadat de kaping beëindigd is met geweld, dan verwacht je toch ook dat er gepraat wordt. Er leefde veel onvrede bij de Molukkers destijds. Nu de verhalen nog duidelijker op tafel liggen, denk ik ook wel terecht. De regering had een hoop kunnen doen door beter te communiceren met de betreffende groep.
Partijen die niet willen praten of dan gelijk een hoop eisen neerleggen, verliezen wel een deel van mijn begrip.

[Amerauder]

Ik vindt partijdigheid in de sport vaak onverteerbaar.

Maar ik kies altijd voor het minste leed, net als ik voor de meest sportieve deelnemers ben, die zich aan de regels van de sport houden. Althans voor zover ik ze kan zien.

Is dat niet ook gewoon een vorm van partijdigheid?

Je kiest partij voor degenen die zich gedragen op de manier waar jij je mee identificeert?

Degene die zich gedragen zoals jij graag ziet dat mensen zich gedragen?

Als je partijdig bent, doet het er niet toe wie zich aan de spelregels houdt. Je hebt dan al gekozen, vaak reeds voordat de wedstrijd is begonnen.
Ik stond met mijn vrouw te kijken naar een amateurwedstrijd, en iemand vroeg me: "Voor wie zijn jullie". En ik zei (naar waarheid): "Voor de scheidsrechter" (mijn zwager).

Hoe dan ook is het volgens mij algemeen bekend dat op die manier naar de wedstrijd kijken minder plezierig is dan op de partijdige manier. Daarom vindt je vaak mensen die voetbal maar niets vinden, maar het nog wel kunnen opbrengen naar hun nationale team te kijken. Dan weten ze tenminste voor wie ze moeten zijn, en er is bijgevolg nog een beetje kijkplezier, dat bij een normale wedstrijd geheel afwezig is.

Het naleven van de spelregels is dan ook ondergeschikt aan deze partijdigheid, dat zie je aan voetbal duidelijk en als je dat ziet dan zie je ook waarom het bij andere conflicten zo is.

[dikkemick]

NB Ik negeer alle besprekingen van met name genoemde conflicten en partijen, en wil het zeker niet hebben over moordaanslagen door geheime diensten. Die keur ik af.

Stel: Stalin had omgelegd geworden door een geheime dienst nog voordat hij de miljoenen burgers had laten ombrengen.
Qua moraal een uitstekende zet, moreel gezien wellicht dubieus (iemand ombrengen)

Een veel gemaakte denkfout.
Niemand zou het een uitstekende zet noemen - althans niet voor de reden die jij veronderstelt, aangezien hij dan geen enkele van die burgers zou hebben laten ombrengen. Dan was er dus geen goede reden voor de moord.

Moeten we eerst wachten tot Stalin uitgemoord is/was alvorens in te grijpen? Ik rijm dit niet met partijdigheid maar meer met humaniteit

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Het lijkt er op dat de begrippen partijdigheid en partij kiezen hier door elkaar worden gebruikt.
Het zijn echter toch twee verschillende zaken.

[axxyanus]

Stel: Stalin had omgelegd geworden door een geheime dienst nog voordat hij de miljoenen burgers had laten ombrengen.
Qua moraal een uitstekende zet, moreel gezien wellicht dubieus (iemand ombrengen)

Een veel gemaakte denkfout.
Niemand zou het een uitstekende zet noemen - althans niet voor de reden die jij veronderstelt, aangezien hij dan geen enkele van die burgers zou hebben laten ombrengen. Dan was er dus geen goede reden voor de moord.

Moeten we eerst wachten tot Stalin uitgemoord is/was alvorens in te grijpen? Ik rijm dit niet met partijdigheid maar meer met humaniteit

Je benadert dit met inzicht achteraf.

Hoe ga je bepalen dat iemand in de toekomst een massamoord zal plegen zodat het gerechtigd is om omwille van het voorkomen van die massamoord, je hem al op voorhand vermoord of laat vermoorden?

[dikkemick]

Stalin is nooit opgehouden met verbannen en vermoorden. In dat geval zaten de mensen er middenin. Zelfs Lenin vond t een totaal onbetrouwbaar guur type en dat was nog aan het begin van zijn glansrijke Stalinistische carrière.
Zo zijn er ook aanslagen op Hitler gepoogd te plegen.
Maar goed, ook daar speelde partijdigheid een rol. Er waren ongetwijfeld Duitsers die een moord op hun Führer zouden afkeuren.
En dit fenomeen blijft dus ook bestaan. Ik kies dan toch ook wederom voor de zwakke partij. De burgers

[axxyanus]

Stalin is nooit opgehouden met verbannen en vermoorden. In dat geval zaten de mensen er middenin.

Uw oorspronkelijk veronderstelling was dat Stalin was omgelegd nog voor hij zelf met moorden was begonnen.