Freethinker.nl

" in hoeverre zijn identieke tweelingen geen exacte kopieën van elkaar biologisch?"

in een notedop =" Development " ..... ontwikkelingsbiologie
= ontwikkeling en aanpassingen en fine-tuning aan en met het millieu ....gedurende de ganse levenscyclus vanaf zygote tot en met ouwe pee "

Een genetisch identieke set of uitrusting betekent geenszins eenzelfde ontwikkeling
( een optimale ontwikkeling zal wel bij beiden in dezelfde smallere speelruimte voor ontwikkeling liggen )

Genetisch determinisme is een misverstand
Een genetisch totaalkapitaal van een organisme is een recept ...de uitvoering ervan hangt af van de beschikbaarheid der ingredienten (en de tijd dat de soep op het vuur staat)
Oh ja ;de kok is de omgeving
Je kan geen kreeftensoep maken als je alleen maar een ei en een emmer water hebt ...
en ondanks het bezit van een goed en glossy kookboek ....

In feite zijn eeneiige tweelingen natuurlijke clonen onstaan in een vroeg stadium van de ontwikkeling : een tijdje na de bevruchting valt de vroege vrucht in twee afzonderlijke stukken uiteen die beiden kunnen dienen als start van een verdere ontwikkeling en celdifferentiering

Een zeer eenvoudig vorm van cloneren is het nemen van planten stekken die je laat groeien in verschillende millieus ( bijvoorbeeld eentje in het hooggebergte en eentje aan de kust ) ....niettegenstaande je uitging van genetisch gelijk uitgangsmateriaal krijg je toch planten die totaal verschillen qua uiterlijk ( en zelfs kunnen verschillen in details van de innerlijke biochemische huishouding :bij groenten ( en wijn )kan je zelf dat terroir-verschil smaken )
Simpel gezegd: zelfde genotype/ verschillend fenotype ( vanwege andere millieu eisen )
Een edelweis is een prachtig alpen bloempje , maar zet een sterk en overlevend stekje ervan in je tuin en het wordt een soort slappe veldsla ( tenzij je natuurlijk een bergmillieu kunstmatig begint na te bootsen ) ....

Bovendien kunnen bij de ontwikkeling van een meercellig lichaam ook zogenaamde verschillende somatische mutaties optreden in individuen die zich ontwikkelen in hetzelfde millieu ....tenslotte is groeien niets anders dan allerlei lichaamscellen die zich ongeslachtelijk delen of voortplanten en verder differentieren volgens hun genetische recepturen , en ook onder invloed van reeds aanwezige cellen

Sommige planten die langdurig door stekken worden vermenigvuldigd ( dahlia's ) kunnen zelfs door somatische mutaties in de uitlopende wortelstekken andere bloemenkleuren en vormen gaan vertonen ... Sommige kwekers selecteren daar zelfs op

Er zijn veel dingen die de mensen zo maar aannemen : chirurgen weten bijvoorbeeld heelgoed dat de hartvaten bij elke mens weer iets anders liggen .... Natuurlijk zullen de hartvaten van tweelingen veel meer op elkaar lijken ...Maar identiek ? men is het nooit zeker ....
Zijn de vingerafdrukken van tweelingen identiek ?

Maar goed ;ze kunnen natuurlijk wel (mag men redelijkerwijs verwachten ) zonder een enkel biologisch probleem aan elkaar gezonde weefsels en organen doneren ....

Waar het om gaat is dit :
Je kan onmogelijk een momentopname van de de biologische drager van een zogenaamd "zelfervaren ik" ( dat notabene net als de hersenen voortdurend plastisch veranderd )materieel kompleet gaan kopieren zonder dat ook nog eens een gelijkaardige ontwikkeling ( de montage ) te laten doorlopen ....dat is al sowieso de oorzaak van een uiteengaan van model ( dat;ondertussen ook veranderd ) en kopie ....De voorgestelde " stel dat"is nooit mogelijk ....je kan dus beweren wat je maar wil , als je toch perse dit uitgangspunt blijft aanhouden ...want elke bewering die je in dit kader doet , is kompleet onfalsifeerbaar ...

m.a.w.
je kan niet zomaar stellen dat je valabele conclusie hebt weten te trekken uit de ondubbelzinnige resultten van wat niet kan worden teitelijk materieel en herhaalbaar verwezenlijkt of uitgetest in een tastbare opstelling , en er toch zogenaamde ( gedachte)"experimentele" conclusies uit trekken ( bijvoorbeeld = het ik heeft toch nog een andere dimensie dan de loutere emergentie uit het materieele) ....Tenzij je een cirkelredenering wilt opzetten ...

Conclusie trekken uit een echt experiment ( de constructie van een biologisch volkomen identieke cloon ) moeten gebeuren NADAT het experiment is gebeurt ...Een experiment dat NOOIT kan ,levert derhalve ook nooit echte bindende conclusies

Totnu toe is er op grond van allerlei andere ervaringsfeiten en waarnemingen geen enkele evidentie van een niet kompleet -materieele basis van een "ik "....

ja, maar 'het ik', daar rekende ik de omgevingsinvloeden en leerprocessen niet bij. Ik ging ervan uit dat 'het ik' datgene is dat deze processen ondergaat. De persoonlijkheid is voor mij hiet hetzelfde als 'diegene die die persoonlijkheid draagt (ik)'. De 'zelfervaring', kan je het ook noemen.

Devious schreef: Ja, volkomen logisch, maar er is toch ook niemand die beweert dat je ik enkel de resultante van je genetische eigenschappen is?

Gegroet.

hmmm, nee, maar bij de aanvang is je zelfervaring als 'ik' dat alle verdere leerprocessen ondergaat, toch een constante, die een biologische basis heeft in de hersenen en het zenuwstelsel, in het DNA?
Ik had het dus over 'de zelfervaring'. Ookal zouden leerprocessen en genetica (zenuwstelsel en hersenen) aan volstrect dezelfde wetmatigheden beantwoorden, (=gedachtenexperiment) dan nog zouden onze 'zelfervaringen' twee totaal andere zijn. Vandaar dat ik concludeerde dat de biologische basis én de leerprocessen niet voldoende voorwaarde zijn om dezelfde 'zelfervaring' te leveren.

Eén test zou al kunnen gedaan worden om aan een aantal nu gescheiden siamese tweelingen, onafhankelijk van elkaar, te vragen of ze zichzelf als één ervoeren bij het aanelkaarhangen. Indien niet, kunnen we de hypothese formuleren dat biologie en zelfervaring als 'ik' niet noodzakelijk samenhangen. Uiteraard kan dan verder onderzoek gedaan worden.


Soit, ik ben er wel uit, ik denk wel dat ik snap wat jullie willen zeggen.

Zelfervaring
de meest gewone vorm ervan is kijken in een spiegel en daarbij weten dat jij dat bent ....
Sommige dieren ( = vissen ) vechten tegen hun spiegelbeeld omdat ze misschien het zekere voor het onzekere nemen en menen dat het een rivaal is die in hun terrritorium komt ...

Mensapen weten ook meteen wie er in de spiegel zit
In sommige proeven gingen honden achter de spiegel kijken en werden daarna rustig als ze hun spiegelbeeld terug zagen ...

Het is nogal wiedes dat ik deze weetjes niet zomaar aanhaal:
dat we " meteen "onszelf menen te kunnen identificeren ( zoals bij het bekijken van jezelf in een spîegel) betekent meestal een grote energiebesparing ; je vecht niet tegen je spiegelbeest ( in ons voorbeeld) en je gaat niet kijken of er iets achter die spiegel verstopt zit .( alhoewel een "wetenschapper " dat ook zou kunnen besluiten te doen om meer "zekerheid" en feedback te hebben en volkomen in overeenstemming met de wetenschappelijke methode ) ..

Zelfbewustzijn is ( zo suggereerd het voorgaande ) een evolutionair voordeel ;
Het zal bijvoorbeeld ook slechts het reageren op daadwerkelijke bedreigingen van een individu(en de zijnen ) toelaten of triggeren en zodoende als resultaat ekonomisch omspringen met de voorhanden lichamelijke en onmiddelijk; inzetbare energievoorraden ....Mentale eigenschappen die dit bijsturend , evaluerend en beslissend vermogen bevorderen zijn gelokaliseerd in de hersenen ; en in hoge mate in het evolutionair ontwikkelde hooggespecialiseerde overlevingsinstrument (uitrustingsstuk/troefkaart van de mens ; hersenen met het hoogste encefalisatie-quotient en meest ontwikkelde neo-cortex onder de primaten ( om alleen maar dat te noemen ) ...Ook het onstaan van het ik en het zelfbewustzijn vanuit dierlijke wortels is dus op die wijze minstens extrapolerend te verklaren .....

( wat hier allemaal door mij is verteld is uiteraard niet meer dan een voorlopige schets / een idee ....)

oftewel
Evolutie is zoals Dennett het formuleerde :" een bijtend zuur " dat overal wel een vinger in de pap ( der levenswetenschappen ) heeft .....

Maarten schreef:
Bijgevolg creeërt het zenuwstelsel van mijn tweelingsbroer 'ik', volgens de neuroloog, want die specifieke hersenen en dat specifieke zenuwstelsel (dat biologisch materiaal, die genetica en die leerprocessen) ben 'ik'...

Neen, mijn tweelingsbroer is IEMAND ANDERS!!!!!

Dat komt omdat jullie 2 een andere hersenontwikkeling gehad hebben. Tijdens de ontwikkeling in de baarmoeder ontwikkelen je hersenen zich. Maar dat stopt niet als je gebroren bent. Tijdens je leven maak je dingen mee die je vormen tot wie jij bent. Bijvoorbeeld als je als kind gepest word is de kans groter dat je later een depressie ontwikkeld. En als je als kind te horen krijgt van je ouders dat de christelijke god de ware god is is de kans groot dat jezelf ook christen word. Als die persoon bij een andere religie had opgegroeid dan had zij/hij waarschijnlijk in die religie gaan geloven.

Maarten schreef:

Devious schreef:Ja, volkomen logisch, maar er is toch ook niemand die beweert dat je ik enkel de resultante van je genetische eigenschappen is?

hmmm, nee, maar bij de aanvang is je zelfervaring als 'ik' dat alle verdere leerprocessen ondergaat, toch een constante, die een biologische basis heeft in de hersenen en het zenuwstelsel, in het DNA?

Ja, maar die hersenen, dat zenuwstelsel en DNA, zijn afgescheiden van al die andere hersenen, zenuwstelsels en DNA-conglomeraten. Ook al zijn deze volkomen identiek, ze bevinden zich op een andere plaats, en zullen alleen een collectief bewustzijn kunnen ervaren als hun hersenen op een of andere manier met elkaar verbonden worden. Twee volledig identieke computers kunnen volstrekt onwetend zijn van elkaars bestaan, tot je ze koppelt aan een netwerk. Dat is ook volkomen logisch. Mensen kunnen tot op zekere hoogte met elkaar verbonden worden omdat we over zintuigen en communicatievermogen beschikken, maar onze hersenen aan elkaar koppelen kunnen we nog niet, dus is het ook helemaal niet vreemd dat onze individualiteit afgescheiden ervaren van de rest.
Heel vreemd vind ik het, bijna bizar, dat je de individualiteit als bewijs lijkt te zien dat er meer is dan de biologische hersenen, terwijl ik het juist veel logischer zou vinden als men het ervaren van een collectief bewustzijn - een soort telepathie zeg maar - als aanwijzing zou zien voor het bestaan van 'een buitenzintuiglijke, niet biologische realiteit'. Juist de afgescheiden individualiteit zie ik als bewijs bij uitstek voor de gedachte dat we niet meer zijn dan een uiterst complex - dat wel - conglomeraat van moleculen.

Ik had het dus over 'de zelfervaring'. Ookal zouden leerprocessen en genetica (zenuwstelsel en hersenen) aan volstrect dezelfde wetmatigheden beantwoorden, (=gedachtenexperiment) dan nog zouden onze 'zelfervaringen' twee totaal andere zijn.

Ja, en zoals ik reeds zei is dat volkomen logisch, omdat beide individuen van elkaar afgescheiden opgroeien. Leerprocessen zullen daarom ook altijd verschillen. Leerprocessen zullen pas gelijk worden, en de bewustzijnen zouden in theorie met elkaar kunnen versmelten, als de hersenen van twee individuen reeds in het begin van de embryonale ontwikkeling via een draadloos netwerk met elkaar verbonden zouden worden. Het zou interessant zijn (maar wellicht ook buitengewoon wreed) in dit sciencefiction scenario, wanneer men het netwerk op latere leeftijd zou uitschakelen.

Vandaar dat ik concludeerde dat de biologische basis én de leerprocessen niet voldoende voorwaarde zijn om dezelfde 'zelfervaring' te leveren.

Het is volstrekt onmogelijk om als twee afgescheiden eenheden dezelfde 'zelfervaring' te ondergaan, simpelweg vanwege het feit dat ze niet verbonden zijn.

Eén test zou al kunnen gedaan worden om aan een aantal nu gescheiden siamese tweelingen, onafhankelijk van elkaar, te vragen of ze zichzelf als één ervoeren bij het aanelkaarhangen.

Zelfs siamese tweelingen weten niet wat de ander denkt, omdat zij beiden verschillende hersenen hebben, die apart van elkaar functioneren. Soms zijn ze verbonden door bloedvaten, maar ze hebben een eigen individualiteit. Zelfs hier gaat je verhaal niet op. Er is een netwerk nodig waardoor beide machines als één functioneren.

Vriendelijke groet.

Maarten schreef:akkoord, maar de biologische wetmatigheden volstaan dus niet om mijn 'ik' (wat die uniciteit inhoudt (ik = uniciteit (wat anders?)) zouden moeten verklaren. Bijgevolg is 'ik' iets anders dan mijn biologie.

Zoals o.a. Kitty, tsjok, devious ook al aangaven...een ééneiige tweeling is alleen genetisch identiek maar biologisch verschillend!
Sterker nog alle ééneiige tweelingen zijn biologisch verschillend.
Dit is ook de reden dat men een gezichtsinfrarood scan kan gebruiken als legaal identificatie middel.

Dus zelfs als ze hetzelfde worden opgevoed, in dezelfde omgeving, naar dezelfde school gaan en dezelfde vrienden hebben dan nog zullen ze zich verschillend ontwikkelen -- soms subtiel verschillend en soms dramatisch verschillend -- en dus per definitie een eigen 'ik' ontwikkelen.

Daarnaast is het bekend dat het eigen 'ik' volledig gewist kan worden en er weer een volledige nieuwe 'ik' opgebouwd kan worden. Dit is een bekend fenomeen die wetenschappelijk al geregistreerd en bestudeerd is bij mensen met een ernstige hersentrauma (denk daarbij o.a. aan verkeersongelukken).

Dit alles bewijst des te meer dat de genetica slechts een bijdragende factor is en dus geen bepalende factor.

Conclusie: Daar waar jij een probleem zag is puur wetenschappelijk helemaal geen probleem.
Wel is het zo dat we (nog!) niet in staat zijn om de neurale paden (of andere gerelateerde fysiologische processen) te koppelen aan bepaalde karaktereigenschappen.
We weten wel dat bepaalde natuurlijke en gefabriceerde chemicaliën van invloed zijn op karaktereigenschappen en de karaktervorming.


MvG, Wim Ahlers.

Ik denk dat als je het voor elkaar kreeg om twee individuen met indentieke gene aan exact dezelfde omstandigheden zou blootstellen vanaf het moment van splitsing, dat je dan twee exact dezelfde ikken zou ontwikkelen. Maar aangezien dit experiment niet mogelijk is (al was het maar om de ethishe aspecten) is de vraag slechts theoretisch te beantwoorden.

Kitty schreef:Tsjok, in hoeverre zijn identieke tweelingen geen exacte kopieën van elkaar biologisch?

Het schijnt dat de genen van ééneiige tweelingen meer van elkaar verschillen dan men dacht:
Identical Twins' Genes Are Not Identical

Maar zelfs al zou het DNA van tweelingen een exacte kopie zijn, dan denk ik dat je nog steeds twee verschillende 'ikken' zou hebben. Ik denk dat je persoonlijkheid en je zelfbewustzijn niet puur door je DNA wordt bepaald, maar ook door de invloed van de omgeving.

Identical Twins' Genes Are Not Identical

Een zeer welkome aanvulling en correctie ....Boeiend
Bedankt ...

Jasper schreef:

Kitty schreef:Tsjok, in hoeverre zijn identieke tweelingen geen exacte kopieën van elkaar biologisch?

Het schijnt dat de genen van ééneiige tweelingen meer van elkaar verschillen dan men dacht:
Identical Twins' Genes Are Not Identical

Maar zelfs al zou het DNA van tweelingen een exacte kopie zijn, dan denk ik dat je nog steeds twee verschillende 'ikken' zou hebben. Ik denk dat je persoonlijkheid en je zelfbewustzijn niet puur door je DNA wordt bepaald, maar ook door de invloed van de omgeving.

Het ging niet zozeer om het verschil in ikken, maar het zelfbewustzijn op zich.
Heel simpel gesteld werd gezegd dat de samenstelling van de biologische elementen je 'ik' bepaalde. En de vraag was, waarom voel ik mij dan een ik en mijn broer, die dus diezelfde biologische elementen in zich heeft dan als een jij en niet ook als een ik (voor mij).

Dus alle verwijzingen dat je persoonlijkheid onder invloed staat van allerlei omgevingsfactoren doen bij deze vraag niet ter zake. Want al die invloeden blijven invloeden op die ik en jij. En dus niet op de ik en ik.

De conclusie was toen, dat er kennelijk meer meespeelt dan alleen maar de biologische ingrediënten die zorgen voor een specifiek zelfbewustzijn.

De TS zag het eigenlijk als een soort van recept waar een eenduidige uitkomst uit kon komen.
Dit DNA met die elementen aan genen zorgen voor de uitkomst Piet! En Piet voelt zich daardoor dus Piet. Dan zou een tweede persoon met precies dezelfde elementen dus ook Piet moeten zijn, en ook zo door Piet 1 ervaren worden. Indien dus de biologische ingrediënten een Pietgevoel zouden opleveren. Dit is niet zo, want met precies dezelfde ingrediënten wordt dus niet Piet in duplo gecreëert, maar Piet en Klaas.

De verwarring is ontstaan omdat TS af is gegaan op de stelling dat je DNA plus je brein en zenuwstelsel je ik vormt. Hij heeft vervolgens de conclusie getrokken dat zijn Ik dus gebonden is aan dit specifieke DNA. Dus zijn ik zou dan evengoed verbonden zijn aan het ik van zijn tweelingbroer aangezien die ook dat specifieke DNA heeft. Nu zijn broer voor hem niet voelt als een ik maar als een jij concludeerde hij dat er dus meer is dan je DNA en de biologische ingrediënten dat oorzaak is van zijn specifieke zelfbewustzijn.

Nu stelt Jasper dat de genen van identieke tweelingen meer van elkaar verschillen dan werd gedacht. Dit zou dus een verklaring kunnen zijn. De ingrediënten blijken dus niet volslagen identiek, maar er zijn dus verschillen. Dan staat dus nog steeds overeind dat het DNA in samenspel met het brein en het zenuwstelsel je ik bepaalt. Dat van je broer is dus niet jouw ik, omdat de ingrediënten dus toch blijken te verschillen, vandaar dat zijn biologische ingrediënten voor een eigen ik zorgen.

En dat je persoonlijkheid gevormd wordt mede door invloeden van buitenaf, is iets dat buiten de specifieke vraagstelling van TS blijft. En is dan ook geen antwoord op zijn vraag.

(nog even en men gaat mij een pilletje aanbieden denk ik )

Kitty schreef:En de vraag was, waarom voel ik mij dan een ik en mijn broer, die dus diezelfde biologische elementen in zich heeft dan als een jij en niet ook als een ik (voor mij).

Voornamelijk omdat dat erg nuttig is op het moment dat jullie elkaar gaan voeren.
Voorbeeld al op SKEPP gebruikt waar Maarten zijn filosofisch strooigoed ook al had aangeboden.

Voor een levende entiteit is het niet onbelangrijk om al dan niet bewust in de gaten te hebben waar "zelf" ophoudt en "ander" begint.
De rest is één grote verwarring over relatieve versus absolute oriënteringen.

Roeland

Volgens mij wordt het 'ik' hoofdzakelijk bepaald door datgene wat men geheugen noemt en de ervaringen opslaat.
Dat zal er al snel achterkomen dat er geen pijn gevoeld wordt als ik in het armpje knijp van mijn broertje (wat ik onthoud!)
Daarentegen die pijn zeer degelijk wel voel als het mijn armpje betreft!
Het begrenst mijn lichaam zeer duidelijk t.o.v. de rest (waaronder mijn broertje)
Mijn 'ik' wordt door een reeks van 'voorvallen' (van dát en andere soort) en het onthouden ervan bepaald als uniciteit!
Onweerlegbaar m.i. ondanks gelijke capaciteiten.
Hoe dat zit bij Siamese tweelingen waar twee hoofden vergroeid zijn met één lichaam waar de twee hoofden beiden afzonderlijk menen dat het ene lichaam het zijne is omdat het prikken erin door beide hoofden gesignaleerd wordt.
En een uitgedeelde klap (en de voldoening daarvan) wordt genivelleerd of overtroffen door het opgeleverde pijngevoel dat tegelijkertijd gesignaleerd wordt in beiden hoofden?
Deze twee zich autonoom beschouwende hoofden naar een overlegsituatie moeten om te bepalen welk hoofd het meest autonome is?
Of zouden er gebieden zijn die specifiek bij de afzonderlijke hoofden behoren?
Zodat een blauw oog hém, en niet jou pijn doet?

Kitty schreef:

Jasper schreef:

Kitty schreef:Tsjok, in hoeverre zijn identieke tweelingen geen exacte kopieën van elkaar biologisch?

Het schijnt dat de genen van ééneiige tweelingen meer van elkaar verschillen dan men dacht:
Identical Twins' Genes Are Not Identical

Maar zelfs al zou het DNA van tweelingen een exacte kopie zijn, dan denk ik dat je nog steeds twee verschillende 'ikken' zou hebben. Ik denk dat je persoonlijkheid en je zelfbewustzijn niet puur door je DNA wordt bepaald, maar ook door de invloed van de omgeving.

Het ging niet zozeer om het verschil in ikken, maar het zelfbewustzijn op zich.
Heel simpel gesteld werd gezegd dat de samenstelling van de biologische elementen je 'ik' bepaalde. En de vraag was, waarom voel ik mij dan een ik en mijn broer, die dus diezelfde biologische elementen in zich heeft dan als een jij en niet ook als een ik (voor mij).

Dus alle verwijzingen dat je persoonlijkheid onder invloed staat van allerlei omgevingsfactoren doen bij deze vraag niet ter zake. Want al die invloeden blijven invloeden op die ik en jij. En dus niet op de ik en ik.

De conclusie was toen, dat er kennelijk meer meespeelt dan alleen maar de biologische ingrediënten die zorgen voor een specifiek zelfbewustzijn.

De TS zag het eigenlijk als een soort van recept waar een eenduidige uitkomst uit kon komen.
Dit DNA met die elementen aan genen zorgen voor de uitkomst Piet! En Piet voelt zich daardoor dus Piet. Dan zou een tweede persoon met precies dezelfde elementen dus ook Piet moeten zijn, en ook zo door Piet 1 ervaren worden. Indien dus de biologische ingrediënten een Pietgevoel zouden opleveren. Dit is niet zo, want met precies dezelfde ingrediënten wordt dus niet Piet in duplo gecreëert, maar Piet en Klaas.

De verwarring is ontstaan omdat TS af is gegaan op de stelling dat je DNA plus je brein en zenuwstelsel je ik vormt. Hij heeft vervolgens de conclusie getrokken dat zijn Ik dus gebonden is aan dit specifieke DNA. Dus zijn ik zou dan evengoed verbonden zijn aan het ik van zijn tweelingbroer aangezien die ook dat specifieke DNA heeft. Nu zijn broer voor hem niet voelt als een ik maar als een jij concludeerde hij dat er dus meer is dan je DNA en de biologische ingrediënten dat oorzaak is van zijn specifieke zelfbewustzijn.

Nu stelt Jasper dat de genen van identieke tweelingen meer van elkaar verschillen dan werd gedacht. Dit zou dus een verklaring kunnen zijn. De ingrediënten blijken dus niet volslagen identiek, maar er zijn dus verschillen. Dan staat dus nog steeds overeind dat het DNA in samenspel met het brein en het zenuwstelsel je ik bepaalt. Dat van je broer is dus niet jouw ik, omdat de ingrediënten dus toch blijken te verschillen, vandaar dat zijn biologische ingrediënten voor een eigen ik zorgen.

En dat je persoonlijkheid gevormd wordt mede door invloeden van buitenaf, is iets dat buiten de specifieke vraagstelling van TS blijft. En is dan ook geen antwoord op zijn vraag.

(nog even en men gaat mij een pilletje aanbieden denk ik )

Kitty, merci, ik denk dat je een van de weinigen bent doorheeft wat ik wilde zeggen.

Ik twijfelde even of ik deze strohalm in het boeddhismetopic zou plaatsen, maar dit leek me toch een betere plaats ;

...

Strohalm
Mijn laatste strohalm is een man die zowel hoge ogen gooit onder filosofen als onder neurowetenschappers - de denkers versus de doeners. Thomas Metzinger van de Johannes Gutenberg-Universität in het Duitse Mainz is theoretisch filosoof, maar goed ingevoerd in de neurobiologie en weet beide partijen te verrassen. Hoopvol had ik zijn laatste boek besteld: Being no one. The self-model theory of subjectivity (MIT Press). Maar nu het wordt afgeleverd, staar ik vertwijfeld naar het zevenhonderd pagina`s zware, en pittige boek.

`O, maar het is heel eenvoudig hoor`, zegt Metzinger als ik hem opbel. `Er is geen zelf. Niet in de traditionele betekenis van ziel of ding in het brein. Dat we toch die robuuste beleving hebben, komt omdat we innerlijk dat beeld creëren.

`De hersenen werken met allerlei weergaven, zoals van het lichaam, ons evenwicht, onze emoties en gedachten. Het `zelf` is de verbinding van al deze lagen tot één weergave: dat is wat je ervaart als jezelf op dit moment. Van dat zelfmodel zien we bijna altijd alleen het eindresultaat. Niet de weergaven die eraan te grondslag liggen en de processen die leiden tot het zelf-model.

...

http://www.hartenziel.nl/artikel/mijn_e ... sverstand/

Weinig diepgang, maar toch een helder artikel. Wellicht dat onze hobbyboeddhist er wat mee kan ...