Geplaatst: 30 jun 2009 00:06
Er is geen filosofisch bewijs dat het verschillende personen niet uit hetzelfde bewustzijn kunnen putten, er is ook geen filosofisch bewijs dat verschillende personen zoals we die om ons heer waar nemen ook werkelijk verschillende personen zijn.
Als we gaan argumenteren dan komen we tot het breed gedragen standpunt dat Einstein en Freud twee verschillende personen zijn. Dat zal ook wel zo zijn. Maar zowel Einstein en Freud zijn onderdeel van een werkelijkheid waarin er vier dimensies zijn, waar tijd er 1 van is.
Echter, wat we zien is niet de werkelijkheid maar een schim van de werkelijkheid, omdat we de gehele werkelijkheid niet kennen.
Dus als iemand vraagt: "waarom kan persoon A niet uit het geheugen van persoon B putten?" dan word kennelijk verondersteld dat persoon A niet uit het geheugen van persoon B kan putten. Terwijl dat wellicht kan.
Tijd kan een illussie zijn. Net zoals dromen illusies zijn, Als tijd een illussie is, dan zijn Einstein en Freud allebij niet wat we denken dat ze zijn.
"Ik denk dus ik bestaa" blijft juist. Wat ik is maakt niet uit, want ik voor het woord dus is dezelfde ik als achter het woord dus. Wie waarneemt dat het oog ziet, neemt waar dat hij een oog heeft dat ziet. Datgene wat waarneemt dat het oog ziet is de gedachte. Het bewustzijn neemt de gedachte waar. Dat bewustzijn zou ook los van tijd kunnen bestaan. In een gedachten experiment dan. Is ik gelijk aan het bewustzijn dat gedachten over het zien waarneemt? Over wat ik is kan je lang praten, maar bij ik denk dus ik bestaan word gezegd dat wie waarneemt dat hij denkt, waarneemt dat hij bestaat. Je kan ook zeggen als God merkt dat hij denkt, neemt god waar dat hij bestaat. Of als de koe merkt dat hij denkt, neemt de koe waar dat hij bestaat.
De uitspraak van descartes is dus waar, waarbij echter wel goed nagedacht moet worden over wat "ik" is. De "ik" zou wel eens vergankelijk kunnen zijn, maar als er iets is dat waarneemt dat er gedacht word dan is er iets dat waarneemt dat er bewustzijn is.
We kunnen niet anders dan aannemen dat we het zelf zijn die denken. Toch kan je daaronder uit. Stel je zou een heel leven van een mens waarnemen met de illussie dat mens te zijn, zonder dat er ook maar iets veranderd als gevolg van je waarneming. Degene die waarneemt neemt dan de gedachten van een mens waar zonder er enige invloed op te hebben. Dan kan je niet zeggen dat degene die waarneemt dat mens is, terwijl alles wat waargenomen word dat mens is. ( ! ).
Maar dit is geen weerlegging van Descartes. Want als je deze gedachte als waar aanneemt in een gedachten experiment, dan kom je dus tot de conclusie dat datgene wat alle gedachtes van een mens waarneemt bestaat.
De gedachtes van dat mens behoren dan in ieder geval tot de waarnemingswereld van het "ik". Wat "ik" precies is blijft duister, in de filosofie dan. "Ik" verschijnt al wel in de exacte wetenschap op hersenscans, maar ook dat kan je in twijfel trekken.
Als we gaan argumenteren dan komen we tot het breed gedragen standpunt dat Einstein en Freud twee verschillende personen zijn. Dat zal ook wel zo zijn. Maar zowel Einstein en Freud zijn onderdeel van een werkelijkheid waarin er vier dimensies zijn, waar tijd er 1 van is.
Echter, wat we zien is niet de werkelijkheid maar een schim van de werkelijkheid, omdat we de gehele werkelijkheid niet kennen.
Dus als iemand vraagt: "waarom kan persoon A niet uit het geheugen van persoon B putten?" dan word kennelijk verondersteld dat persoon A niet uit het geheugen van persoon B kan putten. Terwijl dat wellicht kan.
Tijd kan een illussie zijn. Net zoals dromen illusies zijn, Als tijd een illussie is, dan zijn Einstein en Freud allebij niet wat we denken dat ze zijn.
"Ik denk dus ik bestaa" blijft juist. Wat ik is maakt niet uit, want ik voor het woord dus is dezelfde ik als achter het woord dus. Wie waarneemt dat het oog ziet, neemt waar dat hij een oog heeft dat ziet. Datgene wat waarneemt dat het oog ziet is de gedachte. Het bewustzijn neemt de gedachte waar. Dat bewustzijn zou ook los van tijd kunnen bestaan. In een gedachten experiment dan. Is ik gelijk aan het bewustzijn dat gedachten over het zien waarneemt? Over wat ik is kan je lang praten, maar bij ik denk dus ik bestaan word gezegd dat wie waarneemt dat hij denkt, waarneemt dat hij bestaat. Je kan ook zeggen als God merkt dat hij denkt, neemt god waar dat hij bestaat. Of als de koe merkt dat hij denkt, neemt de koe waar dat hij bestaat.
De uitspraak van descartes is dus waar, waarbij echter wel goed nagedacht moet worden over wat "ik" is. De "ik" zou wel eens vergankelijk kunnen zijn, maar als er iets is dat waarneemt dat er gedacht word dan is er iets dat waarneemt dat er bewustzijn is.
We kunnen niet anders dan aannemen dat we het zelf zijn die denken. Toch kan je daaronder uit. Stel je zou een heel leven van een mens waarnemen met de illussie dat mens te zijn, zonder dat er ook maar iets veranderd als gevolg van je waarneming. Degene die waarneemt neemt dan de gedachten van een mens waar zonder er enige invloed op te hebben. Dan kan je niet zeggen dat degene die waarneemt dat mens is, terwijl alles wat waargenomen word dat mens is. ( ! ).
Maar dit is geen weerlegging van Descartes. Want als je deze gedachte als waar aanneemt in een gedachten experiment, dan kom je dus tot de conclusie dat datgene wat alle gedachtes van een mens waarneemt bestaat.
De gedachtes van dat mens behoren dan in ieder geval tot de waarnemingswereld van het "ik". Wat "ik" precies is blijft duister, in de filosofie dan. "Ik" verschijnt al wel in de exacte wetenschap op hersenscans, maar ook dat kan je in twijfel trekken.