Jagang schreef:Ik vermoed zomaar dat dit altijd te duur zal blijken om rendabel te kunnen zijn.
De hoeveelheden energie die zijn gemoeid met het transport naar de aarde zijn voorwaar niet gering.
Helaas lijkt dat voor onze manier van doen niet onoverkomelijk. Als een energiebron wordt aangeboord is ze aanvankelijk relatief goedkoop. Door uitputting (vraag en aanbod!) stijgt de prijs altijd verder, tot een niveau waarop het rendabel wordt een nieuwe bron aan te boren, die hetzelfde lot ondergaat. Bedenk dat brandhout ooit gratis was, tot het zo zeldzaam werd dat kolen aan hoge kost werden opgegraven, altijd dieper, tot kolen zo duur waren geworden dat kernenergie rendabel werd, etc... Het is volgens mij een populaire misvatting dat elke nieuwe uitvinding goedkoper is: dat lijkt alleen maar zo in vergelijking met de vraagprijs van een uitgeputte energiebron of grondstof.
Als mensen niet te vlug uitsterven komt er dus onvermijdelijk een moment waarop de laatste aardse energie of grondstof opraakt en buitenaardse energie relatief goedkoper zal geworden zijn.
Jagang schreef:Om héél eerlijk te zijn, en dan ben ik maar weer de cultuurpessimist, denk ik dat de mens de aarde en zichzelf al naar de knoppen heeft geholpen voordat we zover zijn.
Dat kan natuurlijk ook.
Jagang schreef:Ik denk niet dat de mens machine's die als gehoorzame werkpaarden zijn gebouwd, ooit de capaciteit zullen meegeven om zichzelf vragen te stellen.
Dat zou hoogst contraproduktief zijn.
Ik zie al een mijnveger voor me die te bang is om het mijnenveld in te gaan.
Nee, gravers en smelters zullen waarschijnlijk brave gravers en smelters blijven, zelfs als ze heel geavanceerd zijn.
Als er één machine ooit de kans maakt om intelligentie en bewustzijn te ontwikkelen, zal het de humanoïde robot zijn, die zowel ontwikkeld is om te dienen als om "gezelschap" te bieden.
Maar ook dan zal eea afgebakend zijn.
Als mensen ooit energie en gronstoffen buiten de aarde gaan zoeken, dan zal men machines bouwen die zélf prospectie doen, rendabiliteit berekenen, ontginning starten, tot transport besluiten etc. Het rendement wordt zo immers vergroot: waarom zou men eerst een ruimtetuig jaren ver sturen, dan weken wachten op data, die op aarde verwerken, dan de resultaten van deze verwerking terugzenden naar het ruimteschip met nieuwe instructies, dan weer weken wachten... terwijl de rekencapaciteit makkelijk meegezonden kan worden en nauwelijks plaats inneemt of gewicht heeft? Ik vermoed dat concurrerende producenten over de jaren steeds autonomere machines zullen bouwen, omdat dat de kostprijs enorm drukt.
Evenzo zal men op de duur ruimtetuigen logischerwijze niet meer op aarde bouwen, maar op plaatsen dichter bij de bronnen van grondstof en energie, en de bedrijven waarin die gemaakt worden zullen altijd maar automatischer worden. Nu staan er in Japan al autoassemblagebedrijven waar het licht nooit aangaat, dus onbemande fabrieken op plaatsen waar mensen zich niet goed voelen en veel kosten liggen voor de hand.
Eenmaal zulke bedrijven hun plaatselijke bronnen hebben uitgeput, gaan ingenieurs zich afvragen waarom men ze niet net als ontginningsmachines in ruimteschepen onderbrengt. Op dat ogenblik heeft men feitelijk zich voortplantende machines gemaakt.
Let wel, dit is een gedachtenexperiment.
