Freethinker.nl

Fijn dat je even respijt had en tijd om het te laten bezinken zonder geloofs-, gevoels- dwang/drang om je heen.
Ik weet het niet zo goed te omschrijven, maar lijkt het of ik je een beetje begrijp?

Maar nu.
Is het bij jou een kwestie van kunnen geloven of van willen kunnen?

Oef Maria, daar vraag je me wat, haha! Ik 'moet' van mijzelf geloven...merk ik. Dat is er ingestampt en ik schrik als ik denk dat ik niet meer geloof.

Met dit zelfinzicht kun je misschien verder.
Wat zijn vlg. de consequenties, als je niet meer gelooft in God, hel of hemel?
Zijn die dan zo erg als je er niet meer in gelooft...
Of dat je alleen komt te staan in je omgeving?
Dat zou wel lastig zijn ja.

Nee, dat alleen staan boeit me niet zo, ben zelfverzekerd en eigenwijs genoeg dus dat komt wel goed haha.
Maar meer inderdaad het 'verloren gaan' wat er natuurlijk helemaal in zit en dat is heel erg beangstigend.

MeFlower88 schreef:...Maar meer inderdaad het 'verloren gaan' wat er natuurlijk helemaal in zit en dat is heel erg beangstigend.

Geloof je echt nog in een God die voor Zijn plezier de aarde met alles er op en er aan zou hebben geschapen en vervolgens al zesduizend jaar lang dagelijks de ziel van elke overledene die niet in Hem geloofde voor eeuwig in een brandende de hel flikkert? En om de straf te vervolmaken op de jongste dag de ziel met het opgestane lichaam verenigt en dan weer opnieuw de vlammen in, voor eeuwig zonder enig uitzicht?
Misschien speelt ook mee dat je bij ongeloof niet meer bij het uitverkoren groepje hoort, je bent dan net als "de rest" die nergens aan doet.
De onbewuste arrogantie van vele gelovigen:

Voorts is mij weggelegd de kroon der rechtvaardigheid, welke mij de Heere, de rechtvaardige Rechter, in dien dag geven zal; en niet alleen mij, maar ook allen, die Zijn verschijning liefgehad hebben. (2Tim 4:8)

Daar hoor je dan niet ineens niet meer bij en dat kan zeer doen. Het ongeloof is dan meer opstandigheid tegen God
dan ongeloof in Zijn bestaan.

MeFlower88 schreef: Maar meer inderdaad het 'verloren gaan' wat er natuurlijk helemaal in zit en dat is heel erg beangstigend.

Het is idd. niet Bijbels om in een hel te geloven, maar wel "verloren gaan".
Maar wat is dat eigenlijk?

Met Pasen wordt gevierd dat Jezus dwars door de hel is gegaan van het "in de steek gelaten zijn", maar later toch weer verenigd wordt met de vader.
Afgescheiden en weer "heel gemaakt".

Ik zelf heb dat altijd vergeleken met het gevoel wat een kind kan hebben, maar honden hebben dat ook heel erg, van afgewezen te worden, van er niet meer bij te horen, genegeerd, er niet meer zijn voor degenen waar het gevoel van veiligheid is.
Verdwaald, verloren, totaal ontheemd, zijn van die gevoelens die zo'n impact kunnen hebben, dat ze het geluksgevoel in het (verdere) leven kunnen bepalen.
Ook voor volwassenen kan dat zo gelden als ze zich op die manier afgewezen voelen door hen waar ze van houden en het gevoel hebben bij te horen.

Dat is ook de impact, die een verloren geloof kan geven.

Dit is mijn persoonlijke gedachte en was mijn conclusie.
Toen ik besefte dat ik al lang niet meer geloofde, maar dit angstgevoel nog steeds bij me had, kon ik dit ook loslaten als zijnde bij het geloof horend.
Wat nooit meer is weggegaan is de angst en het afschuwelijke gevoel om afgewezen te worden.
Maar ook dat is in de loop van je leven te rationaliseren en te minimaliseren.

Mijn vraag voor nu:

Wat betekent voor jou persoonlijk "verloren gaan"?
Ga eens voor jezelf na, probeer er voor jezelf een beeld van te maken en benoem het eens in duidelijke woorden.
Dat kan angstig zijn, daarom doe je dat nooit.
Maar besef dat dingen die je bedenkt een illusie zijn.
Zo kun je het rationaliseren en kijken of je er zo mee kunt leren omgaan.

Hallo Meflower,

ik ben hier een poosje niet geweest en nu zag ik je reactie over het verloren gaan en dat dat erin zit. Ik snap en herken de angst.
Het heeft bij mij wel enige tijd geduurd voordat ik daar vanaf was.

Als je ermee op bent gegroeid en je weet gewoon niet beter is het ook heel logisch dat die angst er nog wel enige tijd in zit.
Zelf ben ik er nu van af en dat is absoluut een bevrijdend gevoel.

Dus ik hoop dat de angst je niet terugsleept.

HJW schreef:Hallo Meflower,
.... Ik snap en herken de angst. Het heeft bij mij wel enige tijd geduurd voordat ik daar vanaf was....

Zodra je niet meer gelooft dat er een God bestaat hoe kan dan de angst voor de hel nog wel aanwezig zijn?
Voor zover ik me herinner ging dat bij mij gelijk op.

writer schreef:

HJW schreef:Hallo Meflower,
.... Ik snap en herken de angst. Het heeft bij mij wel enige tijd geduurd voordat ik daar vanaf was....

Zodra je niet meer gelooft dat er een God bestaat hoe kan dan de angst voor de hel nog wel aanwezig zijn?
Voor zover ik me herinner ging dat bij mij gelijk op.

Het loslaten van het christendom betekende voor mij niet het einde van het geloven in een God. Ik geloof nog steeds dat we meer zijn dan het toevallige product van blinde processen.
Maar het beeld is wel veranderd voor mij.

HJW schreef:.....Het loslaten van het christendom betekende voor mij niet het einde van het geloven in een God. Ik geloof nog steeds dat we meer zijn dan het toevallige product van blinde processen....

Dat hoor je vaker, vooral de bijvoeglijke naamwoorden als toevallige en blinde moeten de ander dan overtuigen dat er meer tussen hemel en aarde is.
Voor mij mag dat indien dat een bevredigende oplossing voor het onverklaarbare is zolang aan die God maar menselijke eigenschappen worden toegekend zoals vergeven en straffen.
Overigens wat de angst van Meflower betreft, ik kan me bij ander inzien toch wel indenken dat de angst voor de hel
niet gelijk weg is als het als een trauma werkt.
Het grappige is dat ik die angst ondanks de strenge opvoeding nooit zo heb gehad. Mij werd altijd voorgehouden dat het toch wel heel bijzonder was als je in een gezin waar de enige ware geloofsrichting beleden werd geboren was.
De consequentie daarvan was wel dat je daar in jet laatste oordeel extra op zou worden afgerekend, een zware verantwoordellijkhe4id op je schouders. Dat ik in een hel kon belanden kon ik me nooit zo goed voorstellen ook al hoorde ik daar elke zondag over. Ik bad wel is waar elke dag om genade maar echt slecht voelde ik me niet. Het was meer jezelf routinematig voor God vernederen vanwege het ingestampte dogma dat alle mensen in Adam voor God verdoemlijk waren.

writer schreef: Het grappige is dat ik die angst ondanks de strenge opvoeding nooit zo heb gehad.

Het was meer jezelf routinematig voor God vernederen vanwege het ingestampte dogma dat alle mensen in Adam voor God verdoemlijk waren.

Bij mij was het meer zoiets van "je weet maar nooit", "zou ik voor de zekerheid toch maar niet", "stel dat....".

Ik geloof overigens niet in vergeven en straffen.

HJW schreef:Ik geloof overigens niet in vergeven en straffen.

Van huis uit ben ik niet met geloof opgevoed, maar wel geconfronteerd met geloof.
Ik ben tijdens mijn late puberjaren tot de conclusie moeten komen dat god(en) niet bestaan door een veelheid van factoren.
Eén ervan is dat ik onmogelijk kan geloven in een god die vergeeft en straft, maar ik kan nog minder geloven in een god die niet vergeeft en straft.
Tel daar het wetenschappelijk voortschrijden bij op en goden zijn onhoudbaar.
Goden zijn zo overduidelijk menselijk en zo goed verborgen in de geschiedenis dat ze enkel nog kunnen bestaan in de hoofden van mensen die hopen op troost, en dat moeten die mensen lekker zelf maar weten zolang ze mij dat niet als waarheid op gaan dringen of op welke andere manier dan ook invloed laten hebben op mij vrijheid.

HJW schreef:Hallo Meflower,

ik ben hier een poosje niet geweest en nu zag ik je reactie over het verloren gaan en dat dat erin zit. Ik snap en herken de angst.
Het heeft bij mij wel enige tijd geduurd voordat ik daar vanaf was.

Als je ermee op bent gegroeid en je weet gewoon niet beter is het ook heel logisch dat die angst er nog wel enige tijd in zit.
Zelf ben ik er nu van af en dat is absoluut een bevrijdend gevoel.

Dus ik hoop dat de angst je niet terugsleept.

Dit kan ik volledig onderschrijven.

Wees niet bang. Als er een almachtige god is de wil dat je in hem gelooft, dan zal hem dat best lukken. Als hij dat niet wil, dan zal hij je niets kwalijk nemen.

Bedankt voor jullie reacties! Ik begrijp ook niet goed of ik nu wel of niet geloof, en wat dan precies, maar in ieder geval is mijn godsbeeld veranderd. Ik ben erg nog steeds erg mee bezig en soms denk ik dat ik ongelovig ben en soms denk ik weer dat ik gelovig ben. Mijn man is dus ziek en ik was vandaag met hem mee naar de kerk, sinds lange tijd. Hij heeft aangegeven dat hij dit heel fijn vindt dus ik heb het gedaan. Ik was erg emotioneel en moest huilen. Kan ook met zijn ziek zijn te maken hebben, maar het raakte me ook. Tja, het is zoals het is denk ik dan maar.