De discussie over kernwapens
lijkt vaak te blijven hangen in aantallen en doemscenario's,
terwijl de kern van het probleem ergens anders ligt.
Afschrikking draait niet om wie de
meeste kernkoppen heeft,
maar om geloofwaardigheid:
- de zekerheid dat een aanval altijd beantwoord wordt met onaanvaardbare schade.
Dat principe is in Europa al aanwezig,
zij het minder uitgebreid dan bij de Verenigde Staten of Rusland.
De echte kwetsbaarheid van Europa zit dan ook niet primair in het nucleaire domein, maar in de
versnippering van defensie. Zolang landen vooral afzonderlijk opereren, blijft de slagkracht en geloofwaardigheid achter bij wat in potentie mogelijk is. Meer kernwapens toevoegen verandert daar weinig aan. Wat
wél verschil maakt, is betere samenwerking, gezamenlijke aansturing en een geïntegreerde strategie.
Dáár ligt de winst, niet in een verdere nucleaire opbouw die vooral risico’s vergroot zonder het onderliggende probleem op te lossen.
Het lijkt mij daarom verstandiger om de focus te leggen op
organisatie en samenwerking, en minder op het najagen van aantallen of hypothetische escalatiescenario’s. Voor de inhoudelijke en technische details laat ik het overigens graag over aan de militaire specialisten:
- daar reikt mijn expertise
niet ver genoeg voor.