Freethinker.nl

Think schreef:Ook 'wat geeft je lezen zin, als je atheistisch tegen het leven aankijkt?' daar wil ik nog wel eens een topic over openen. Vroeger gaf religie mijn leven zin en het is een hele zoektocht geweest om met een nieuwe, ongelovige zingeving voor mijzelf te komen. Na de kerst misschien, jullie houden het van me tegoed.

Keep thinking!

Het is misschien niet zo'n gek idee. Ongetwijfeld is het onderwerp meerdere malen besproken, maar nog een zin-van-het-leven-topic is nooit weg denk ik. Het is ook éen van de dingen die erg moeilijk voor me was. Ik kwam uit bij de paradox dat de dood het leven zin geeft. (Niet op een morbide manier hoor, maar dat de eindigheid van het leven het leven kostbaar maakt, meer economie dus dan nihilisme )

Nou, mensen..
Ik heb het aan mijn ouders verteld.. Ik had met mezelf afgesproken dat ik het 28 december zou vertellen, anders zou het er nooit van komen, dus ik heb het hele verhaal verteld. Ze waren denk ik wel teleurgesteld, en ze snapten ook niet waarom ik me dan had laten dopen enzo. Maar ze respecteerden me wel in mijn keuze denk ik, hoewel mijn vader meteen met een boek aan kwam zetten wat ik maar moest lezen.
Maar het ging heel anders dan ik me had voorgesteld, ze werden niet hysterisch of huilerig. Gelukkig maar Ik voel me wel een beetje rottig nu, maar ook opgelucht

Vind ik toch wel moedig. Dat ze niet huilerig zouden zijn, verbaast me niet zo veel. Misschien een idee om de prangende argumenten eens op dit forum te zetten, misschien kunnen de andere forumleden er nog wel leuks mee. Maareh, nu maar gewoon meediscussieren maar he? :P

Tjah meediscussiëren wil ik wel, maar in de meeste topics hier heb ik niet echt het idee dat ik iets zinnigs te zeggen heb. Dan lees ik liever mee
Maarrem bedoel je de argumenten van hun kant of van mijn kant?

Ik voel me trouwens wel schuldig op een of andere manier, maarja.. Beter dan dat ik het nooit zou vertellen toch??

Luminata schreef:Nou, mensen..
Ik heb het aan mijn ouders verteld.. Ik had met mezelf afgesproken dat ik het 28 december zou vertellen, anders zou het er nooit van komen, dus ik heb het hele verhaal verteld. Ze waren denk ik wel teleurgesteld, en ze snapten ook niet waarom ik me dan had laten dopen enzo. Maar ze respecteerden me wel in mijn keuze denk ik, hoewel mijn vader meteen met een boek aan kwam zetten wat ik maar moest lezen.
Maar het ging heel anders dan ik me had voorgesteld, ze werden niet hysterisch of huilerig. Gelukkig maar Ik voel me wel een beetje rottig nu, maar ook opgelucht

Het ís rottig. Er wordt een wig gedreven tussen ouders en kind. Ik heb het zelfs van twee kanten meegemaakt, met zowel mijn ouders als met mijn kinderen. Ik zal het christelijk geloof en Jezusfiguur die het presenteert er nooit voor vergeven.

Welk boek was het wat je vader je gaf? Misschien kennen we het boek en kunnen we de inhoud ervan becommentariëren.

Ik bedoel de argumenten in dat boekje, mocht je het serieus overwegen het te willen lezen. Tsja, ik vraag me even af waarom je je schuldig zou moeten voelen. Het is toch JOUW leven met JOUW verantwoordelijkheid?
Overigens, je staat ook vrij om zelf een topic te openen. Misschien dat je zelf ergens nog over na denkt mbt bijv. atheisme (het valt me op dat er soms best wat misvattingen worden verkondigd binnen Christelijke kringen over atheisme). Gewoon het bestuderen van andermans argumenten over een door jou gekozen stelling kan ook interessant zijn. Raad je dan wel aan om even een soort disclaimer erbij te zetten in de trend van "ik vraag me dit af uit belangstelling maar ik weet er te weinig van om inhoudelijk mee te praten." kortom: gewoon meeouwehoeren dus. Ik denk dat de meeste mensen inmiddels wel je leeftijd en achtergrond weten en vandaar uit best begrip kunnen opbrengen voor het opvoeren van niet helemaal sluitende argumentatie. Dat laatste is een kwestie ook van (levens)ervaring.

@ Rereformed: Het heet 'omhoog kijken in platland'. Mijn vader is helemaal into dat boek.
Even een persoonlijk vraagje hoor, voelde jij je schuldig toen je het hele verhaal had verteld, of nam je het meteen al het christendom zelf kwalijk? Want ik heb heel erg het gevoel dat het mijn schuld is dat ik mijn ouders heb teleurgesteld, ook omdat ik mijn ouders blij heb gemaakt met een dooie mus, toen ik me liet dopen.

@ Sararje: Het is idd mijn leven, daar heb je helemaal gelijk in. Ik weet ook niet precies waarom ik me schuldig voel, maar dat gevoel heb ik gewoon.
Tjah ik zal proberen om een beetje mee te ouwehoeren Je leert pas discussiëren door het zelf te oefenen denk ik.

Aj, de argumenten daaruit ken ik en zijn geloof ik heel fout. Zal even een boekbespreking opzoeken:
http://www.delta.tudelft.nl/archief/j39/n31/22493

Luminata schreef: Want ik heb heel erg het gevoel dat het mijn schuld is dat ik mijn ouders heb teleurgesteld, ook omdat ik mijn ouders blij heb gemaakt met een dooie mus, toen ik me liet dopen.

Je hebt er nooit echt voor gekozen om te geloven; dat hebben je ouders voor je gedaan. Nu kies je om niet te geloven, waarschijnlijk is dat de eerste enigzins doordachte keuze die je wat dat betreft hebt gemaakt. Ik heb echt respect voor het feit dat je zo jong uit de kast bent gekomen als ongelovige.

Wat meediscusieren betreft: doe het gewoon je kan dat echt wel.

@ Luminata,

Ik vind dat je voor een zo jong mens, buitengewoon helder bent in je denken en je schrijven. Het doet je verdriet dat jij je ouders pijn moest doen, wat m.i. alleen maar laat zien dat er een goede band is tussen jou en je ouders, dat je vader juist "into" dat boek is getuigt m.i. van het feit dat hij iig geen ultra conservatief gelovige is, maar net als jij een zoeker. Ik heb het boek niet gelezen, maar wat ik er van gelezen en gehoord heb, hangt het eigenlijk tussen wetenschap en geloof in en is het in mijn overtuigd atheistische ogen dus niets , maar waarom lees je het niet en zoek/stel je de vragen die je erover hebt hier op de site? Als je vader en wellicht ook je moeder idd zoekers zijn, kun je ze (hopelijk/wellicht/misschien) overtuigen met argumenten en een goede discussie met de mensen hier en/of je ouders lijkt mij in jouw/jullie geval heel goed mogelijk. Geef je ouders ff tijd om met jou geloofsafval om te leren gaan en wees trots op jezelf , dat je zo een doordachte keuze hebt kunnen maken op jouw leeftijd.

Oh nog een toevoeging: dat je ouders jou geleerd hebben om te geloven moet je hen niet aanrekenen. Zij hebben het ook geleer en hun ouders ook etc. Het is een zich herhalende cyclus wat dat betreft.

Luminata schreef:
Ik voel me trouwens wel schuldig op een of andere manier, maarja.. Beter dan dat ik het nooit zou vertellen toch??

Ik voelde me ook schuldig toen ik mijn moeder vertelde dat ik niet in de kerk ging trouwen. Dus je bent niet alleen.

Luminata schreef:Even een persoonlijk vraagje hoor, voelde jij je schuldig toen je het hele verhaal had verteld, of nam je het meteen al het christendom zelf kwalijk? Want ik heb heel erg het gevoel dat het mijn schuld is dat ik mijn ouders heb teleurgesteld, ook omdat ik mijn ouders blij heb gemaakt met een dooie mus, toen ik me liet dopen.

Ik heb mijn antwoord hier staan.

@ Marinus: Je hebt gelijk. Ik ben heel erg geneigd te denken dat ik er wél ooit voor heb gekozen om te geloven, maar dat is niet waar. Het was gewoon het logische resultaat van een christelijke opvoeding, een keuze zonder echte keuzemogelijkheden. En als het al een keuze was, was het niet bepaald een doordachte keuze. Maar ik neem mijn ouders ook niets kwalijk hoor. Het is niet meer dan logisch dat ze mij en mijn zus christelijk hebben opgevoed.
Bedankt voor je compliment

@ a.r.: Ik heb idd een goede band met mijn ouders, en ik denk ook niet dat mijn keuze daar heel veel verandering in gaat brengen. Mijn oudste broer gelooft ook niet en hij heeft ook gewoon een goede band met mijn ouders. Mijn vader is idd niet zo conservatief, maar ik weet niet of hij echt nog een zoeker is.. Mijn moeder houdt zich er niet zo mee bezig. Zij gaat gewoon elke zondag naar de kerk en that's it. Maar ze hebben wel allebei een heel sterk geloof en ik durf niet zo goed met hun te discussiëren (nu nog niet iig) omdat ik bang ben dat ik ze kwets. Dat waar zij hun hele leven aan wijden vind ik nu gewoon niet meer dan absurd, maar dat zal ik ze niet zo gauw zeggen.
Maargoed, ik zal het boek wel lezen of iig één bepaald hoofdstuk ervan, en dan zal ik wel hier op het forum vragen stellen.
@ collegavanerik: Gelukkig maar .. Ik denk ook dat dat schuldgevoel best heel normaal is, en ik zal er in de loop van de tijd ook wel weer vanaf komen.