Ondertussen aan de andere kant van de wereld...
...want recentelijk kwamen in mijn YouTube-feed allerlei filmpjes langs over dit onderwerp maar dan vanwege de euthanasie-wet in Canada.
Ik kwam o.a.
dit Atlantic-artikel tegen. De essentie van dit artikel,
In Canada is in 2016 euthanasie gelegaliseerd en gereguleerd via het z.g. "MAID programma", met een (naar critici toe) geruststellende belofte dat deze nieuwe wet geen gevaar zal vormen voor de z.g. "
psychologisch kwetsbaren die de dood niet naderen"... in 2021 blijkt de bandbreedte (van personen die gebruik mogen maken van deze regeling) echter al opgerekt. De snelheid waarmee dat is gegaan baart de critici zorgen: het artikel beschrijft ook dat in 2024 de bandbreedte nog eens zal worden opgerekt (o.a. 12-jarigen komen ook in aanmerking, blijkbaar).
Zou een samenleving/overheid wat betreft dit onderwerp de 'volledige autonomie/keuze' bij de mensen willen leggen en als zo'n samenleving geen echte/vaste grenzen stelt voor het gebruik van deze 'dienst' dan zal toch uiteindelijk iedereen "
een spuitje kunnen halen" omdat hij "er genoeg van heeft", in de meeste brede zin des woords? Het artikel bevat voorbeelden, maar een specifieke (over een een 23-jarige jongen die vanwege depressie, werkloosheid, diabetes, blindheid aan een oog "er genoeg van had") springt in het oog omdat (door allerlei omstandigheden) zijn moeder (door haar telefoongesprek[ken] met de arts in kwestie op te nemen en te delen met de media) zijn dood heeft weten te voorkomen door (min of meer) een "media rel" te ontketenen.
Soit, we leven niet in Canada,
Maar mij lijken deze ontwikkelingen expliciet interessant omdat Canada in relatief hoog tempo is omgeslagen van een "hulp bij zelfmoord is verboden!" tot
de plek op aarde waar je vrij makkelijk op een 'luxe' manier aan je einde kan komen.
In welke mate kan dit in een samenleving een gevaarlijke "glijdende schaal" worden? Hoe dit dan te voorkomen? Want in het Atlantic-artikel wordt dan ook gesproken dat een specifieke angst van critici "waarheid" zou zijn geworden: uit het artikel blijkt dat bepaalde mensen 'dood mochten' omdat ze "
armoede of onzekerheid voor huisvesting" hadden opgegeven als reden (in plaats van een medische reden). In welke mate gaan dan b.v. zorg-kosten een rol spelen? Zo beschrijft het artikel een verhaal (dat ook door opnames van gesprekken naar de pers is gelekt) van een patiënt die door zorg-kosten min of meer euthanasie zou zijn "aangepraat".
Zelf lijkt mij die "glijdende schaal" wel zorgelijk,
Maar zijn zulke zorgen ondergeschikt aan een persoonlijke wens voor volledige autonomie/keuze?
“But Marge, what if we chose the wrong religion? Each week we just make God madder and madder.” - Homer Simpson.