Ja maar Spinoza ziet iets over het hoofd, Spinoza stelt dus door dat men door te leren uiteindelijk god kan leren in zichzelf. Het probleem is echter dat alle afleidingen die een levend mens kan maken beginnen bij de modi, een mens zou dan logischerwijs iets oneindig moeten afleiden uit een modi. Het probleem daarvan is dat de definitie van oneindig op enorme problemen stuit, namelijk de onmogelijkheid om iets oneindigs uit iets eindigs af te leiden. Dan komen we direct aan bij probleem nummer twee en dat is dat Spinoza geenszins een verlichting postuleert als het boedhisme, het is een logische afleiding. Mijn vraag aan Spinoza is, hoe groot is oneindig?Rereformed schreef:Wat ik tot nu toe over Spinoza te weten ben gekomen is dat hij het gevoel had dat alles logisch is, en er dus geen enkele reden tot tobben bestaat, en dat hij dat in zijn leven ook op voorbeeldige wijze liet zienbad_religion schreef:Helaas dat Spinoza zelf een klein beetje tobte met diezelfde god, immers alles wat je kunt omschrijven aan die god is slechts een "modi" van diezelfde god. En in de kern is alles een modi van diezelfde god.
Maar dat ter zijde, uiteindelijk komt Spinoza's visie op de wereld en god nee op hetzelfde, "je leeft in het beste van alle werelden." Destijds was het misschien heel revolutionair, maar ik neig al snel naar Voltaires meesterwerkje Candide. Het is verschrikkelijk onlogisch iemand in de ellende voor te houden dat dit het beste van alle werelden is.Leibniz heeft een bezoek gemaakt aan Spinoza. Het schijnt dat het gedachtegoed van Spinoza hem uitermate geobsedeerd heeft, maar hij had niet de durf om deze gedachten zelf te omarmen.Volgens het boek The Courtier and the Heretic dat ik op het moment doorlees kan men in het denken van Leibniz veel ideeën zien die hij van Spinoza heeft overgenomen, of waartoe hij gedwongen werd een antwoord op te vinden naar aanleiding van de gedachten van Spinoza (Leibniz bleef de christelijke God verdedigen).Volkomen in overeentstemming met het idee van Leibniz "beste van alle werelden"
Dit verdient misschien even toelichting, maar de christelijke god is een transcendente god en voor sommige hardliners een almachtige, alwetende.......voor de wat modernere christenen heb ik soms het gevoel dat ze meer agnost zijn dan christen.Ik begrijp niet wat je bedoelt.rmee is Spinoza dan contradictoir, immers deze omschrijving is slechts zijn deductie dus hooguit zijn modi van die god. misschien was het wat handiger op te schrijven dat volgens Spinoza er geen sprake was van een transcendente god maar van een immanente god waaruit alles voortvloeit. Iets precieser, toch voorkomt het niet de zwakke en contradictoire punten in Spinoza's filosofie.
Het duidelijke en wezenlijke onderscheid tussen de leer van Spinoza en de traditionele leer was dat god immanent was en de schepping ooorzakelijk verbonden was aan god.
Ik hoop dat je thuis bent met de term "substantie", welnu als er een substantie was, athans als wij een subtantie waarnemen is dat een modus van god, er bestaan geen andere substanties dan god;
'al die dingen wier bestaan men zich in veelvoud denkt, worden noodzakelijk door uitwendige oorzaken en niet door de kracht van hun eigen natuur voortgebracht'
(briefwisseling 24)
Het bestaan heeft geen begin, geen einde, geen doel, geen voltooiing, maar is eeuwig en volgt slechts de wetten van oorzaak en gevolg.
Ook dit is weer slechts een deductie van Spinoza, strikt gesproken, een subjectief perspectief van Spinoza over die god. Immers, Spinoza's god zou te groot zijn om te kennen. En hoe kan Spinoza dan weten dat het bestaan eeuwig is en slechts de wetten van oorzaak en gevolg volgt?[/quote]
-Welk perspectief zou jij er als geloofwaardiger voor in de plaats stellen?
- Je kan geen enkel subjectief perspectief geloofwaardig nemen en dat is een probleem, zeker als die god oneindig is
- Dat klopt, Spinoza is er van overtuigd dat men god kan kennen door het ontwikkelen van de rede, en dan kan die rede kennelijk aan de slag om het oneindige te gaan omschrijven.
Lees EthicaII stelling 13 eens, je ziet daar duidelijk iets staatn als lichamen van elkaar verschillen in beweging en rust' Deze 'beweging en rust' is voor Spinoza geen attribuut van de substantie maar een 'oneindige modus'
- Ik had even geen zin meer om de rest van de citaten uit te zoeken, het is bijna bedtijd, maar het grootste bezwaar dat ik bij Spinoza deponeert is dat hij het idee van de substantie niet geheel heeft laten vallen maar daarvoor in de plaats een draak van een filosofie heeft gecreert. Men moet kennelijk door de eigenschappen van modi alles wat er is kunnen afleiden terwijl van meet afaan dit om twee redenen nooit gaat lukken. De subjectieve waarneming waarvan je afleid; en het feit dat je oneindigheid moet omschrijven.
Spinoza veroordeelt ons tot Leibniz "beste aller werelden".