Kitty schreef:
Het is best mogelijk dat wij met onze huidige hersenen nog niet de totale werkelijkheid kunnen bevatten, ook kunnen we niet honderd procent weten wat werkelijkheid en wat illusie is. Maar gelovigen hebben geen 'beter' brein, zij hebben hetzelfde brein en dezelfde mogelijkheden als atheïsten. Daarom is het inbrengen van een god een fantasie, aangezien zo'n god voor niemand zichtbaar is.
Mocht het zo zijn dat in de loop van de tijd onze hersenen zich zo uitbreiden dat het begrip god een zichtbare logische invulling krijgt, dus zichtbaar wordt, dan pas kan god ingebracht worden als onderdeel van de realiteit. Werkelijkheid moet namelijk voor iedereen gelden en voor iedereen toetsbaar zijn. Goden en scheppers passen daar niet in. Ook niet met 95% gelovigen die nog steeds niets meer zien van god dan een atheïst. Ervan uitgaan dat er niet zoiets bestaat als een god is heden ten dage de meest intellectuele aanname. Alles daar buiten, valt onder het 'stel dat' principe, en daar kan alles wat een mens maar kan bedenken onder vallen, maar dan heb je het niet meer over werkelijkheid.
Inderdaad, met verschillende maten meten mag niet aan de orde zijn (behalve in zeer absurde discriminerende realiteiten die gelovigen een ander soort bewustzijn toekennen, maar daar zijn geen aanwijzingen voor). Het brein van gelovigen is onderhevig aan dezelfde regels als dat van niet-gelovigen. Fijn dat je de mogelijkheid durft te erkennen dat onze ratio van dit moment het begrip van een god niet kan omvatten (behalve het woord en een abstract begrip). Let wel, inderdaad: mogelijkheid.
Het is geheel terecht als je stelt dat we bij gebrek aan dat veronderstelde 'betere inzicht' moeten kiezen tussen 'gewoon god aannemen' (noem het liever niet fantasie, dat vind ik een onhandig begrip in deze context) en de aanwijzingen die onze huidige ratio ons geeft 'dat ie er niet is' overnemen en er voorlopig als hypothese vanuit gaan dat hij niet bestaat.
Dat is ook het probleem: god willen bewijzen is meer gedoemd te mislukken dan zijn voorlopig niet bestaan onder de nu geldende mogelijkheden willen bewijzen.
Maar dat is niet hetzelfde als definitief bewijzen dat god niet bestaat en niet kan bestaan. Dat is een veel extremer standpunt en dat wilde ik aanvechten.
Dat veel mensen er voor zouden kiezen -ondanks bovenstaande argumentatie te volgen die neigt naar god's afwezigheid- te geloven in god's aanwezigheid, dat heeft niks met bewijzen of wetenschap te maken maar precies het stukje dat men 'geloof' noemt. Een ware gelovige behoeft geen bewijs en zonder bewijs is geloof een geloof, maar met bewijs is het slechts een bevestiging van een feit. Dat veel gelovigen er desondanks toe overgaan om toch bewijzen aan te voeren is vooral omdat zij zich op de een of andere manier verplicht voelen zich te verdedigen en hun eigen geloofskracht niet te verliezen. En ware geloofskracht hebben maar weinigen, vandaar dat ze meer vertrouwen op kromme argumenten die ze in de loop der tijd hebben verzameld.
En @anderen: Atheisme ook een geloof noemen is niet (bedoeld) mijn expliciete uitspraak geweest, maar misschien volgt het impliciet wel voor velen uit mijn redenatie als ik zeg: "het niet-bestaan van god kan niet definitief worden bewezen op dit moment dus eenieder die beweert dat god fantasie IS, maakt zich ook 'schuldig' aan geloven". Neem je het standpunt in van Kitty die (in iets andere woorden) zegt dat dit het meest aannemelijke is, maar dat het mogelijk is dat we god nog niet kunnen bevatten of zijn niet-bestaan nog niet kunnen bewijzen, dan is dat wat terughoudender en blijf je bij wat aantoonbaar is.
Nogmaals: wat niet aantoonbaar is, is niet bewezen onwaar. Als het alternatief wel aantoonbaar is, zou je die wel aannemelijker kunnen vinden, maar misschien ook net als Socratoteles noemde: de paradox durven toelaten (bestaan en niet-bestaan beide toelaten). Maar hier zou ik mogelijk kunnen ontsporen (en ook slecht citeren en daarmee irriteren).
Every man takes the limits of his own field of vision for the limits of the world / A. Schopenhauer
