Dag An3s,
En dan
zeggen we in dit land: "Dat is geen leuke ontdekking". Zo zijn we (velen of de meesten): de toon waarop we het zeggen geeft aan wat we
bedoelen. Allicht dat je schrok. Zelfs erg schrok. Raar, als je dat niet zou doen. Tóch?
De operatie is geen kleinigheidje. Zeker als niet neurochirurg kijk je er tegenaan alsof het een onbegonnen werk is. Maar – het is op slot van zake mijn vak (geweest) – als chirurg begin je niet aan een klus waarvan je vreest dat die boven je vaardigheden gaat. Je zult wel gek zijn.
'Bot uit mijn heup halen' en dat weer 'getransplanteerd' klinkt ontzettend bedreigend. In feite is het voor die gast 'routine'. Hij doet het voor de zoveelste keer.
Natuurlijk, want dat hoort tegenwoordig zo, is de chirurg helemaal open en eerlijk en behandelt hij je als een volwassene. D.w.z. hij probeert je niet met sussende woorden gerust te stellen. IEDERE operatie kan verkeerd gaan. Dat wil zeggen dat GEEN ENKELE OPERATIE niet verkeerd KAN gaan. Maar het gaat doorgaans om bar kleine percentages dat iets mis gaat. In het ene geval is dat percentage hoger dan in het andere geval. 2% is nu eenmaal meer dan 1%.
En zeg nu niet dat ik 'uit mijn nek zit te lullen' (stijl van Theo van Gogh), want de 26ste van deze maand ben ik zelf aan de beurt voor een identieke operatie, alleen een paar etages lager.
Verder wens ik je (en nog meer de chirurg) alle succes toe en jou daarenboven de nodige sterkte. En denk verder maar: 'De mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest'. Je kunt zelf kiezen tussen a) een dreigende dwarslaesie of b) een flinke kans op herstel. Dat laatste kost slechts een twee à drie dagen te overkomen narigheid.
Sterkte en groeten.
Fons.