Hamitus schreef:Wetenschap is zoals we sinds Carnap en Wiitgenstein weten tot op grote hoogte een taalspel waar geloof, theorie, axioma een grote rol speelt.
Eh, nee. Dat proberen religieuzen ons namelijk altijd wijs te maken om het maar van een labeltje 'ongewenst' of 'zeker niet beter dan' te kunnen voorzien. Wetenschap draait om feiten, hypotheses en theorieën voor zover de kennis reikt. Het draait ook om de bereidwilligheid oude theorieën te vervangen door nieuwe als nieuwe reproduceerbare feiten opduiken. Al deze dingen ontbreken ten ene male bij een goed (streng) geloof; dat postuleert absolute waarheid en duldt daarover geen tegenspraak. Het is nog niet zo lang geleden dat je als ketter op de brandstapel verdween als je het lef had er wél wat van te zeggen. Trouwens, als er
iets een taalspel is, is het geloof wel. Hoe vaak men niet al recht heeft gepraat wat krom was (en andersom), alleen maar om de eigen bekrompen filosofietjes in stand te kunnen houden...
Zodra je je religieuze overtuiging in overeenstemming brengt met de wetenschappelijke stand van zaken postuleer je vrijwel onherroepelijk een
god of the gaps, of doe je het godsbeeld zoals vastgelegd in geschriften groot geweld aan, omdat je eruit pikt wat 'klopt' en de rest negeert. Wat je dan doet is je eigen mening boven die van de absolute onwrikbare mening uit dat boek stellen. Als je op zo'n manier te werk gaat, is de vervolgvraag waarom je dan niet alles uit dat boek negeert onafwendbaar---en zonder
echt eerlijk tegen jezelf te zijn ook niet te beantwoorden. Met andere woorden: flikker dat archaïsche gedoe toch uit je hoofd, joh. Je hebt het niet nodig, want je hebt het al die jaren al helemaal zelf gerooid. Het is jezelf voor de gek houden dat je een fictief vriendje nodig hebt omdat je het anders niet aan zou kunnen. Lees Kochimodo's omslag in een andere draad, en stel jezelf dan oprecht de vraag of jij nu echt zoveel anders bent.
Hebr 6: 
