delpit schreef:het simpele feit dat zo'n vuile christenfundamentalist
(ik heb er helaas geen ander woord voor) zich indirect bemoeit met ons leven en de keuzes die wij eventueel maken, maakt mij ongelofelijk boos.
Ik heb een dergelijke reaktie, ik heb al bijna 10 jaar geleden besloten dat ik euthanasie op mezelf pleeg in mei 2048. Dat heeft dus niets met lafheid te maken, maar enkel met het bewust leven van mijn leven, en daar heeft een geestelijke niets mee te maken, eenieder heeft de beschikking over zijn eigen leven. De pot op met dat soort lui dat anderen de wet wil voorschrijven.
Het was trouwens Nietzsche die in 1881 als eerste een voorstander van euthanasie was; hij schreef er een mooie tekst over in Aldus sprak Zarathoestra, een tekst die me zeer aansprak toen ik het voor het eerst las, omdat het precies in woorden vervatte wat ik al eerder besloten had:
Velen sterven te laat en sommigen sterven te vroeg. Op dit moment klinkt de leer nog vreemd: 'Sterf op het juiste moment!'
Sterf op het juiste moment: zo leert Zarathoestra.
Natuurlijk, wie nooit op het juiste moment leeft, hoe zou hij op het juiste moment kunnen sterven? Was hij maar nooit geboren! - zulk een raad geef ik de christenen.
Maar ook de christenen doen nog gewichtig over hun sterven, en ook de holste noot wil nog gekraakt worden.
Gewicht hechten allen aan het sterven: maar nog steeds is de dood geen feest. Nog steeds heeft niemand er weet van hoe je de mooiste feesten wijdt.
Laat ik me jullie de
volbrengende dood tonen, de dood die voor de levenden een prikkel en gelofte ten gevolge heeft.
Zijn dood brengt de volbrengende in triomf, omringd door hen die hopen en geloften afleggen.
Op deze manier zou men moeten leren sterven. Geen feest zou er moeten bestaan zonder dat een stervende niet de eden van de achterblijvers zou aanhoren!
Op die manier te sterven is het beste. Maar het op één na beste is: te sterven in de strijd en een grote ziel te verkwisten.
Maar jullie grijnzende dood, de dood die als een dief komt aansluipen, en toch als heer en meester komt, laten we die haten.
Ik prijs jullie mijn manier van sterven aan: de zelfgekozen dood, de dood die tot mij komt omdat
ik het besloten heb.
En wanneer zal ik het dan willen? - Wie een doel heeft en een erfgenaam, die
weet het moment.
Uit eerbied voor doel en erfgenaam zal hij geen dorre kransen meer hangen in het heiligdom van het leven.
Ik wil waarlijk niet op touwslagers lijken die tot in oneindigheid hun draad in lengte kunnen rekken en daarbij zelf achteruit lopen.
Menigeen wordt ook voor zijn waarheden te oud. Een tandenloze mond heeft niet langer recht op elke waarheid.
En ieder die roem wil behalen, moet bijtijds de eer vaarwel zeggen en de moeilijke kunst van het bijtijds weg te gaan beoefenen.
Er zijn natuurlijk zure appels wier lot het is tot het bittere einde maar te wachten; ze worden tegelijkertijd rijp, geel en rimpelig.
Bij de een veroudert eerst het hart, bij de ander eerst de geest. En sommigen zijn al grijs in hun jeugd. Maar als je laat je jeugd vindt dan blijf je lang jong.
Menigeen gaat het leven slecht af: een giftige worm vreet de hele tijd zijn hart. Moge zo'n persoon erop toezien dat het sterven hem beter afgaat dan het leven.
Menigeen wordt nooit zoet, al in de zomer van het leven wordt hij rot. Enkel lafheid houdt hem aan zijn tak vast. Och, kwam er maar een flinke storm om al dit rottige en wormstekige van de boom te schudden.
Och, kwamen er eindelijk maar eens predikers van de
snelle dood! Dat zouden nog eens gezonde schudders aan bomen zijn.
Maar in plaats daarvan hoor ik nooit wat anders dan enkel de prediking van de langzame dood. Ach, jullie denken geduld te hebben met al het aardse? In werkelijkheid is het precies andersom: het leven heeft geduld met
jullie, o lasteraars van het leven!
Voorwaar, veel te vroeg stierf die Hebreëer die de predikers van de langzame dood vereren: en velen is het sindsdien noodlottig geworden dat hij te vroeg stierf. Hij kende nog enkel maar tranen en zwaarmoedigheid, en de haat waarin alle goeden en rechtvaardigen verstrikt zitten, deze Hebreër Jezus - en toen overviel hem het verlangen naar de dood.
Och, was hij maar in de woestijn gebleven, had hij zich maar verre gehouden van de goeden en rechtvaardigen! Misschien had hij dan leren leven en de aarde leren liefhebben, misschien had hij dan zelfs eens leren lachen!
Geloof me maar, hij is veel te vroeg gestorven. Hij zou zijn leer vast herroepen hebben als hij mijn leeftijd bereikt had! Edel genoeg was hij om te herroepen!
Maar hij was nog onrijp. Op een onrijpe manier heeft een jong mens lief, en op een onrijpe manier haat een jong mens de aarde. De vleugels van de geest van een jong mens zijn zovaak nog vastgebonden en loodzwaar.
Maar in een ouder mens is méér kind dan in een jong volwassene, en ook minder zwaarmoedigheid; hij heeft veel meer verstand van dood en leven.
Laat jullie sterven geen belastering zijn van de mens en de aarde. In jullie sterven moet jullie geest en deugd nog zichtbaar zijn, gelijk een avondrood moet het gloeien. Op die manier wil ik in ieder geval sterven. Ik wil sterven opdat jullie de aarde meer moge liefhebben. En tot aarde wil ik weer worden, opdat ik rust krijg in wat mij gebaard heeft.
Ik heb een doel gehad in mijn leven, en werp mijn bal naar jullie, vrienden, erfgenamen van mijn doel. Ik werp jullie een gouden bal toe. Mijn allerliefste wens is dat ik jullie die gouden bal zie werpen! En enkel daarom blijf ik nog heel even op aarde! Vergeef het me!
Aldus sprak Zarathoestra.
Zo boos dat ik deze en vergelijkbare personen in stilte de meest ernstige ziektes met de meest ondragelijke pijnen toewens.
. Ik hoop (en verwacht!) dat zij weer beter gaat worden, maar het simpele feit dat zo'n vuile christenfundamentalist 