DeLeek schreef:Er beginnen echt grote vraagtekens boven mijn hoofd rond te draaien. Hoe kan ik oneerlijk zijn als ik de bijbel interpreteer met inachtneming van de wetenschappelijke data? Ik zie het echt niet. Help! ...
Echt, ik snap je niet.
In de discussie merk ik dat dit inderdaad het geval is. Er is een soort mentale blokkade in een christen, alsof men een bril opheeft die nooit schoongewassen is waardoor men alles door een mist ziet en een heleboel dingen niet opmerkt.
Er zit niets anders op dan dezelfde zaken dan weer opnieuw te zeggen in andere bewoordingen lijkt mij, net zo lang als nodig is om scherp te zien waar de verbinding wetenschap-christelijk geloof op stuk gaat.
Om maar één puntje te noemen: je beroept je op die opstanding van Jezus. In theorie zou de wetenschap niet kunnen ontkennen dat een God de natuurwetten een keer zou kunnen doorbreken op zo'n wonderbaarlijke manier. Op dezelfde manier zou men kunnen spreken over alle bijbelse wonderen.
Maar hoe sterk is deze gedachte wanneer je je bedenkt dat al die bijbelse wonderen gebeurden in tijden dat de mensenwereld stampvol zat met allerlei zogenaamde 'goddelijke wonderen'? Neem het verhaal van Mozes/Aäron die voor de farao staan en een wedstrijdje toveren aangaan met de Egyptische priesters. Ze kunnen allemaal stokken in slangen veranderen en water in bloed. Niemand trekt de wenkbrouwen op, het is eenvoudig een uitgemaakte zaak voor die mensen dat wonderen nu eenmaal de gewoonste zaak van de wereld zijn. Het gaat enkel om welke goden de
grootste wonderen kunnen doen. De stok van Aäron die in een slang verandert eet de slangen van de Egyptische tovenaars op, en
daarmee wint Jahweh!
De wereld van het NT is al even bijgelovig. Van Apollonius staat
ook geschreven dat hij een dode opwekte. Wat is dus de waarde van zo'n opstandingsverhaal wanneer je in acht neemt dat het gebeurde in een buitengewoon bijgelovige tijd? Voor mij is zoiets zonder meer doorslaggevend om het niet al te serieus te nemen.
DeLeek schreef:Hoe kan ik oneerlijk zijn als ik de bijbel interpreteer met inachtneming van de wetenschappelijke data?
Zoals gezegd zit je op twee manieren in de knoop:
1) Het zal je niet mogelijk zijn een interpretatie van het bijbelverhaal te geven die recht doet aan het oorspronkelijke verhaal.
2) De implicaties van de wetenschap zijn veel omvangrijker dan jij bereid bent in ogenschouw te nemen.
Wat punt 1 betreft: jij geeft toe dat Genesis 1-3 allegorisch is en zegt dat het gaat om de theologische boodschap. Maar een theologische boodschap kan enkel serieus genomen worden indien het benen heeft om op te staan. Indien er geen zondeval heeft plaatsgevonden is het onzin een theologie op het denkbeeld van een zondeval te bouwen.
Je legt uit dat Adam mens betekent. Maar daarmee wis je echt niet uit dat het bijbelverhaal expliciet vermeldt dat God twee exemplaren via speciale creatie schiep en de mensengeschiedenis zó begon. Je kan dat alles niet zomaar wegredeneren.
Vervolgens punt 2: je merkt op: "Belangrijk is dat de theologische boodschap doorkomt. Daarvoor hadden we de evolutietheorie helemaal niet nodig. Die helpt ons echter wel om in te zien hoe praktisch gezien dingen gegaan zijn." Dus de evolutietheorie laat je zien hoe de vork
werkelijk in de steel zit. Maar dat is hetzelfde als zeggen dat je theologie enkel een
fantasie is. Je hebt dus je denken in twee compartimenten opgedeeld, gescheiden van elkaar: je doet aan theologie voor zover je er een leuk gevoel van geborgenheid en troost uit haalt, en je doet aan wetenschap voor zover je gezond verstand dat van je vereist.
Je 'oneerlijk denken' kun je hieruit opmaken dat je telkens zoveel mogelijk de scherpe probleemstellingen probeert te ontwijken. Je schrijft "Ik geloof dat de mens voor de zondeval een nauwe relatie met God had." Maar dit is niet helemaal eerlijk. Het christelijk geloof heeft altijd
veel meer dan dat beweerd.
Het beweert dat er geen kwaad en geen dood op aarde was voor de zondeval. En
die gedachte omzeil je mooi door het in zwakke bewoordingen van 'nauwe relatie met God' neer te zetten.
.