axxyanus schreef:Het is niet omdat het systeem niet perfect is, dat het niet helpt. Net zoals de aanduiding van giftigheid niet perfect is maar toch helpt.
Is dat wel zo?
Wie kijkt er nu nog op een fles chloor om na te gaan of dat giftig is?
Een waarschuwing om het uit de buurt van kleine kinderen te houden, zou vermoedelijk al meer dan volstaan.
De bovenstaande claim kan je pas hard maken wanneer je de labeltjes eens een tijdje verwijdert, en dan bekijkt of er duidelijk meer ongelukken gebeuren.
Schoonmaakmiddelen eet/drink je bovendien niet,(tenzij je levensmoe bent, wellicht) dus dat maakt meteen dat de etikettering daarvan van een geheel andere orde is dan die van voedingsmiddelen.
Van schoonmaakmiddelen weet je dat ze bij elke inname vooral schadelijk zijn.
Bij de chocoladereep is dat sterk afhankelijk van de hoeveelheid.
Bij alcohol schijnen kleine hoeveelheden zelfs weer een licht positief effect te kunnen hebben.
Natuurlijk niet. Giftigheid, hangt af van de omstandigheden en de hoeveelheden. De grens trekken is altijd een probleem want ofwel zet je het ikoon op zaken die toch niet zo giftig zijn ofwel zet je geen ikoon op zaken die toch redelijk giftig zijn. Ik heb ooit een geval geweten van vergiftiging doordat iemand een theekop appelpitten had opgespaard (een lekkernij voor hem) en die in een keer opat. Niet dat ik nu bepleit dat we een doodskop op appels plakken maar gewoon om aan te geven dat het niet zo vanzelfsprekend is.
Zie hierboven: Zulke middelen zijn ten ene male niet geschikt voor consumptie.
Chloor en ammoniak uit de fles, hebben dit beslist niet, en zijn slechts schadelijk.
Hoe zou je appels dan precies willen aanduiden?
Dat gezondheidstotalitarisme staat los van de etiketering. Als je er een ongezonde levenstijl op nahoudt dan zullen mensen dan aan je merken. Ze hoeven dan geen etiketjes op je aangekochte voedingswaren gezien te hebben om onvriendelijk te worden zouden ze gezondheidstotalitaristen zijn.
Dit was vooral kritiek op mensen die zich afvroegen waar de betuttelingsgrens ligt.
Zo'n grens zal toch ergens getrokken moeten worden, aangezien de privésfeer anders al zo goed als verdwenen is.
Echter zie ik de stoplichtetikettering wel als een opstap richting zulk totalitarisme, omdat het dat lijkt te legitimeren.
Het stimuleert mensen om elkaar te bespioneren in het al dan niet gezond leven.
Een beproefd concept in dictaturen.
Niet iedereen die ongezond leeft, wordt ook dik.
In tegenstelling tot wat jij lijkt te suggereren, is dit niet altijd (meteen) te zien.
Andersom is het ook weer zo dat een ongezond uiterlijk niet per sé het gevolg is van ongezond leven.
De gedachte dat de etikettering dus allemaal niet uitmaakt omdat je toch wel publiek door de mand valt, moet ik dus van de hand wijzen.
Ik vind het spijtig dat die etiketten er niet gekomen zijn want ik denk dat dat een belangrijk signaal naar de voedselindustrie zou gezonden hebben.
Ik dacht dat het bedoeld was om een signaal aan de
consument te geven.
Voor bedrijven levert het vooral moeilijkheden op om te duiden hoe gezond/schadelijk hun voedsel nou eigenlijk is, en zelfs voor rechters zal het niet gemakkelijk zijn om dit te beoordelen. (En zulke zaken zullen beslist een gevolg zijn van "stoplichtetikettering".)
Het lijkt me ook juridisch gezien behoorlijk lastig, zo'n systeem, temeer daar je zelf ook al aangeeft dat de grens moeilijk is te trekken.
Lezen wat de ingrediënten zijn, blijft dus het meest effectief.
Het zou de industrie meer hebben aangezet om wat te temperen met toegevoegd zout enz. Als mensen toch graag veel zout hebben, kunnen ze dat er thuis nog steeds extra bijkappen. Wie graag wat minder zout wil, heeft die keuze niet.
Hoe kom je aan die wijsheid?
http://www.zoutbeperkt.nl/recepten/
) even voor te lichten over diabetes kan je nog onderdrukken?
