“Het is een teken van een ontwikkelde geest om met een gedachte te kunnen spelen zonder die te accepteren.” — Aristoteles
https://www.freethinker.nl/forum/
ja sorry, ik moet me beperken tot Adolf Netanyahu.lost and not found yet! schreef: ↑13 okt 2023 23:17 Ps, je vergelijkt Israel met Nazi’s! Hoe neutraal ben je dan?
Hamas kan niet vernietigd worden. Wat nu gebeurt is dat een toekomstige generatie terroristen wordt opgelijnd. Waarschijnlijk nog extremer dan de huidige. Met extremere reacties uit IsraëlChaimNimsky schreef: ↑14 okt 2023 00:41 Israel zal de Hamas moeten vernietigen en is daarom gedwongen het grote grondoffensief te beginnen. Het tactische voorbereidende vuur gaat erg ...
Dat heeft er ook alles mee te maken dat mensen partij MOETEN kiezen voor de ene slechte of andere slechte partij. Want inmiddels zijn beide partijen zo rot als een mispel.Mullog schreef: ↑14 okt 2023 09:38Hamas kan niet vernietigd worden. Wat nu gebeurt is dat een toekomstige generatie terroristen wordt opgelijnd. Waarschijnlijk nog extremer dan de huidige. Met extremere reacties uit IsraëlChaimNimsky schreef: ↑14 okt 2023 00:41 Israel zal de Hamas moeten vernietigen en is daarom gedwongen het grote grondoffensief te beginnen. Het tactische voorbereidende vuur gaat erg ...
Als die spiraal niet doorbroken wordt, wordt het alleen maar erger.
Toch nog even in herinnering brengen waarom ik toch meer neig naar de underdog (Palestijnse volk) en steeds meer aversie tegen Netanyahu krijg.lost and not found yet! schreef: ↑13 okt 2023 23:14En dan te beseffen dat het hoofdkwartier van Hamas in de tunnels onder het ziekenhuis ligt! Dat is al jaren bekend! Kies maar!dikkemick schreef: ↑13 okt 2023 20:05Daar heeft Israël een inventief antwoord op. "Vertrek naar t zuiden van Gaza, dan vallen we t noorden binnen"Berjan schreef: ↑13 okt 2023 19:19
Israel heeft eerst van Gaza een eilandje gemaakt. En nu ga je klagen dat de burgers niet elders gaan? Waar moeten ze heen? Zwemmend naar het buitenland? Naar Israel kunnen ze niet, naar Egypte niet. Ondergronds kan ook niet, want die worden ook kapot gebombardeerd.
Hoe zieken en mensen in het ziekenhuis dit doen zoeken ze maar uit. Er wordt WRAAK genomen en dit gaat vele VELE burgerslachtoffers kosten.
Terwijl Joodse baby's moedwillig zijn verbrand, Joodse kinderen doelbewust zijn onthoofd, Joodse vrouwen zijn verkracht en hun ontzielde naakte lichaam onder luid gejuich door de straten werden geparadeerd, honderden jongeren werd afgeslacht en vele kinderen weloverwogen voor de ogen van hun ouders werden afgeslacht, vergelijkt een groepje hier de joden met Nazi's.dikkemick schreef: ↑14 okt 2023 09:34ja sorry, ik moet me beperken tot Adolf Netanyahu.lost and not found yet! schreef: ↑13 okt 2023 23:17 Ps, je vergelijkt Israel met Nazi’s! Hoe neutraal ben je dan?
Ja, en? Dan Israel iets terugdoet na een aanslag , doet niets af aan de massale hulp. [/quote]
Aan wie behoort het land tussen de Middellandse Zee en de Jordaan? Over die vraag vechten Joden en Arabieren al anderhalve eeuw. Een vreedzaam antwoord erop is nu nog verder uit zicht geraakt. Eén ding is zeker: de wereld kan niet meer wegkijken.
PETER GIESEN EN SACHA KESTER
De sympathie voor Oekraïne is groot, vertelde Mosuab Soufan, een potige Palestijnse olijfboer uit Burin, een klein dorp op de bezette Westelijke Jordaanoever. 'Gewone mensen die plotseling worden verdreven omdat een groot, sterk leger hun land binnenvalt en zegt: dit gebied nemen we in omdat het van oudsher bij ons hoort.'
Maar één ding begreep Soufan niet. 'Waarom helpt de westerse wereld Oekraïne met geld en wapens, terwijl ze ons laten zitten? Wat maakt ons anders? Waarom staan de vechtende Oekraïners in hun recht, en worden wij terroristen genoemd?'
Het is een vraag waar je in Israël, na de gruwelijke aanval van Hamas, niet mee aan hoeft te komen. Burgers werden afgemaakt terwijl ze boterhammen voor hun kinderen smeerden, onderweg waren naar hun werk of dansten op een festival.
Maar het geweld is niet los te zien van het lot van de Palestijnen, die wanhopig zijn over het volledig vastgelopen vredesproces, de vernederingen die zij ondergaan als tweederangsburgers in een Joodse staat, het dagelijkse onrecht van de militaire bezetting van de Westelijke Jordaanoever, het geweld van de Joodse kolonisten die worden gesteund door een uiterst rechtse regering in Jeruzalem en de blokkade van de Gazastrook die elke ontwikkeling onmogelijk maakt.
Israël heeft het recht zich te verdedigen tegen Hamas, zei EU-buitenlandchef Josep Borrell deze week. 'Maar hopelijk is dit ook een moment waarop de internationale gemeenschap wakker wordt', zei hij. Zonder oplossing van de Palestijnse kwestie 'zal de cyclus van geweld steeds opnieuw beginnen'.
Wat betreft de Europese Unie en de Verenigde Staten is die oplossing nog steeds de opdeling van het gebied in twee staten: Israël en een zelfstandige Palestijnse staat. 'Het is de enige oplossing die we hebben', aldus Borrell. In de jaren negentig leek dit met de Oslo-akkoorden even dichterbij te komen, maar het vredesproces raakte volledig in het slop. Na de aanslag van Hamas en de Israëlische aanval op de Gazastrook lijkt vreedzame coëxistentie verder weg dan ooit.
Bouwstenen van een conflict
Aan wie behoort het land tussen de Middellandse Zee en de Jordaan? Dat is de vraag waar Joden en Arabieren al anderhalve eeuw over vechten. Er heeft altijd een Joodse minderheid in Palestina gewoond, maar aan het einde van de 19de eeuw werd het zionisme geboren, het idee van een eigen Joodse staat, en trokken Joden (vooral Russen en andere Oost-Europeanen op de vlucht voor pogroms) naar het gebied.
Deze zionistische immigratie is altijd diep geworteld geweest in het koloniale tijdperk: Europeanen beschouwden de rest van de wereld als 'leeg' gebied, waar ze recht op hadden omdat ze 'beschaafder' waren dan de lokale bevolking.
Naarmate de zionistische immigratie toenam, groeiden de spanningen tussen Joden en Arabieren. In 1929 kwamen 67 Joden om het leven bij een slachtpartij in Hebron. David Ben-Goerion, later de eerste premier van Israël, verwelkomde de 'haat' van de Arabieren, die Joden dwong hun eigen samenleving op te bouwen, zonder zich te verliezen in illusies over vreedzaam samenleven. Er was maar één optie: een bittere strijd om het land.
Zo waren de bouwstenen van het conflict van meet af aan aanwezig. De koloniale mentaliteit van de zionisten die naar een Joodse staat streefden waarin Arabieren hooguit tweederangsburgers konden zijn; de zwakte van de Palestijnen die armer en slechter georganiseerd waren; de internationale gemeenschap die op de hand van de Joden was - in 1917 beloofden de Britten de Joden een 'nationaal tehuis' in Palestina.Vanaf 1918 bestuurden de Britten Palestina. Na een reeks gewelddadigheden kwamen ze in 1937 tot de conclusie dat er maar één oplossing was: de opdeling in een Joods en een Palestijns deel. De Palestijnen wilden er niets van weten. Waarom zouden ze hun land weggeven aan de Europese nieuwkomers? Wat hadden zij te maken met de Jodenvervolging en het antisemitisme in Europa dat Joden naar Palestina dreef?
Winnen of sterven
In 1947 bepaalden de Verenigde Naties dat Palestina moest worden opgedeeld. De Joden kregen 55 procent, de Palestijnen 44 procent en Jeruzalem bleef onder internationaal bestuur. De Palestijnen gingen hier niet mee akkoord, maar de Joden lieten zich de droom niet afpakken.
Zodra de Britten zich op 14 mei 1948 officieel terugtrokken, riep Israël zichzelf uit tot onafhankelijke staat. De volgende dag vielen Arabische troepen uit Egypte, Jordanië, Syrië en Irak het land binnen. Ondanks de enorme overmacht, verloren de Arabieren deze oorlog. Israël kreeg ermee een veel groter gebied in handen dan hen door de VN was toebedeeld. De Gazastrook werd vanaf dit moment door Egypte bestuurd en de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem door Jordanië. De Palestijnen hadden niets.
Tijdens de oorlog vertrokken meer dan 700 duizend Palestijnen, op de vlucht voor het geweld of verdreven door Israël in etnische zuiveringen. Toen zij terug wilden, weigerde Israël hen op te nemen. In de nieuwe Joodse staat was geen plaats voor deze Arabieren.
De grondleggers van Israël geloofden in geweld. 'Zonder stalen helm en de muil van het kanon zullen we geen boom planten of een huis kunnen bouwen. Onze kinderen zullen geen levens kunnen leven als we geen schuilkelders bouwen en zonder prikkeldraad en machinegeweren, kunnen we geen wegen aanleggen of waterputten slaan', zei Moshe Dayan, de befaamde legerleider met het ooglapje, in 1956 op de begrafenis van een militair die bij Gaza was vermoord door Palestijnse strijders. Maar hij kon de moordenaars niets kwalijk nemen, zei hij. Vanuit een vluchtelingenkamp keken zij toe 'hoe wij een thuisland bouwen op de grond waar zij en hun voorouders leefden'.
Het was een harde, maar noodzakelijke boodschap, vond Dayan. De Holocaust sterkte de Israëliërs in het idee dat de Joden een eigen staat nodig hadden om veilig te zijn; het was winnen of sterven.
Een nieuw gezicht
In de Zesdaagse Oorlog van 1967 boekte Israël een verpletterende overwinning op zijn Arabische buurlanden. De Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook werden door het Israëlische leger bezet.
De Veiligheidsraad riep Israël op de bezette gebieden terug te geven, maar daar voelde het niet voor. 'Thuis is nu iets nieuws, veiliger, groter, sterker en gelukkiger', schreef een euforische Yael Dayan, dochter van de generaal met het ooglapje.
Maar toen de filosoof Avishai Margalit als jonge soldaat met de triomferende troepen het bezette Hebron binnenreed, bekroop hem het gevoel dat Israël in een val was gelopen. De underdog Israël, aan alle kanten belaagd door zijn vijanden, werd nu opeens een bezetter die zijn superieure militaire macht inzette tegen een zwakke Palestijnse bevolking.
Ondertussen kregen de Palestijnen een nieuw gezicht. In december 1968 stond Yasser Arafat op de cover van het Amerikaanse weekblad Time. Ook de leider van de Palestine Liberation Organisation (PLO) geloofde in geweld. De PLO pleegde vele aanslagen, die alom werden veroordeeld, maar de Palestijnse kwestie wél onder de aandacht brachten. Gaandeweg werd Arafat een serieuze gesprekspartner aan de internationale vergadertafels.
Vrede krijgt geen kans
Begin jaren negentig waren de Israëliërs en de Palestijnen dichter bij vrede dan ooit. Op 13 september 1993 tekenden Arafat en de Israëlische premier Yitzhak Rabin het eerste Oslo-akkoord. Op het gras van het Witte Huis in Washington schudden ze elkaar de hand, Rabin met zichtbare tegenzin.
Beide mannen waren van ver gekomen. Arafat zei bereid te zijn zich neer te leggen bij het bestaan van de staat Israël, die door de Palestijnen altijd als een indringer was gezien. Rabin was een havik, die in 1948 nog leiding had gegeven aan etnische zuiveringen. Tijdens de Eerste Intifada (1987-1993) was hij keihard opgetreden en had hij zelfs opdracht gegeven de botten van demonstranten te breken. Maar hij was ook tot de conclusie gekomen dat de Intifada niet met militaire middelen kon worden neergeslagen. Ook vreesde hij dat de Palestijnen zouden radicaliseren als Israël geen concessies deed.
Hij vertrouwde Arafat niet, maar besloot het risico te nemen. De Oslo-akkoorden van 1993 en 1995 gaven de Palestijnen een beperkte vorm van zelfbestuur, die ooit wellicht zou uitmonden in een eigen staat - al werd die term nergens gebruikt. 'Genoeg tranen', zei Rabin na ondertekening. 'Vandaag geven we de vrede een kans.'
De Oslo-akkoorden waren fragiel, niet alleen vanwege hun vage inhoud, maar ook omdat zo veel Israëliërs en Palestijnen er niets van wilden weten. In het Israëlische parlement, de Knesset, werden de akkoorden met een krappe meerderheid aangenomen. Rechts begon een haatcampagne tegen Rabin. Betogers verweten hem dat hij Israël 'naar de poorten van Auschwitz' leidde. Op 4 november 1995 werd hij doodgeschoten door de extreem-rechtse student Yigal Amir.
Radicale Palestijnen vonden ondertussen dat Arafat hun land had verkwanseld. De vernietiging van Israël moest het doel zijn, beperkt zelfbestuur was niets waard. In 1987 was de radicaal-islamitische beweging Hamas voor het eerst verschenen. Zij wilde 'nog geen korrel stof van Palestijnse bodem' aan 'de Joden' afstaan. Hamas ondermijnde het vredesproces met een reeks aanslagen. Begin 1996 vielen er in acht dagen zestig doden, vooral in Tel Aviv.
Het vredesproces kan alleen slagen als de Israëliërs zich veilig voelen, had Rabin gezegd. Dat was nu duidelijk niet meer het geval. Het vredesproces was bedoeld om het onderlinge vertrouwen te versterken, in kleine stapjes. Nu werd een heel ander proces ingezet, een spiraal van geweld die de haat alleen maar groter maakte.
Van 280 duizend kolonisten naar 700 duizend
De tweestatenoplossing verdween uit beeld. In de 21ste eeuw behandelde Israël de Palestijnse kwestie als een veiligheidsprobleem. In 2002 werd een grote betonnen muur om de Westelijke Jordaanoever gebouwd, soms dwars door Palestijnse dorpen. Veel Israëliërs waren er blij mee: zolang er weinig tot geen aanslagen werden gepleegd, konden zij rustig leven.
Voor de Palestijnen lag dat anders. Als zij vanaf de Westelijke Jordaanoever naar Israël moeten voor school of werk, hebben zij een pasje nodig om de controleposten te passeren - wat soms uren kan duren. De mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch noemt Israël een 'apartheidsstaat' waarin niet-Joodse burgers systematisch worden gediscrimineerd.
Palestijnen krijgen bijvoorbeeld zelden toestemming om een huis te bouwen. Daarentegen stimuleert Israël de bouw van nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Begin jaren negentig woonden er 280 duizend kolonisten in bezet gebied, tegenwoordig 700 duizend. Palestijnse grond wordt onteigend en aan kolonisten gegeven.
Het leven voor de Palestijnen in Gaza is nog zwaarder. Israël heeft zich in 2005 uit dit gebied teruggetrokken en sinds 2007 zwaait Hamas hier de scepter. De 2,2 miljoen inwoners kunnen geen kant op vanwege de blokkade die Israël in 2007 invoerde om Hamas van de buitenwereld af te snijden. De helft van de inwoners is werkloos, onder jongeren heeft maar liefst 70 procent geen baan. Er komt geen schoon water uit de kraan, er is nauwelijks gezondheidszorg en de bevolking heeft maximaal vier uur stroom per dag.
Het geweld op de Westelijke Jordaanoever is toegenomen sinds Netanyahu vorig jaar een regering vormde met racistische en extremistische politici. Tot vorige week zijn er in 2023 in het gebied al meer dan 200 Palestijnen en 35 Israëliërs om het leven gekomen. De nederzettingen zijn een bewuste poging van Israël om een tweestatenoplossing onmogelijk te maken. Hoe meer kolonisten, hoe moeilijker het wordt om de Westelijke Jordaanoever ooit terug te geven.
Slechts één sprankje hoop
Nu de oorlog tussen Israël en Hamas is uitgebroken, lijkt de situatie somberder dan ooit. De aanslagen en de bombardementen op Gaza zullen de onderlinge haat alleen maar verder aanwakkeren. Een terugkeer naar de relatief hoopvolle jaren negentig is nauwelijks voor te stellen. Israël is verrechtst, de linkse vredesbeweging vrijwel verdwenen. De Palestijnen zijn geradicaliseerd. Mede doordat het vredesproces niets heeft opgeleverd, is de positie van Hamas versterkt.
Er is slechts één sprankje hoop. De gebeurtenissen van de afgelopen week hebben duidelijk gemaakt dat het negeren van de Palestijnse kwestie onhoudbaar is. De aanval op Israël 'is een reminder dat de Palestijnen bestaan en nooit hun recht zullen opgeven als een vrij en soeverein volk op hun land te leven', schreef de Palestijnse socioloog Muhannad Ayyash in een opiniestuk voor Al Jazeera.
De hoogmoed van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu is afgestraft. Hij dacht de Palestijnen onder de duim te kunnen houden met hekken, muren en keiharde repressie. Maar 'het is absurd om te hopen dat Israël tot in het oneindige miljoenen Palestijnen kan tegenhouden, die recht op zelfbeschikking eisen en een vrij, normaal leven willen leiden', schreef de Israëlische brigadegeneraal b.d. Shlomo Brom deze week in The Economist.
De Israëliërs beschouwden de Palestijnse kwestie als een veiligheidsprobleem. Maar ze blijft levensgevaarlijk, voor de regio en de wereld, zolang er geen oplossing is gevonden voor het land tussen de Middellandse Zee en de Jordaan.
Juist. En je kan je zelfs afvragen of Gaza en de Westoever wel aan de definitie van een zelfstandige staat voldoen, waardoor de inwoners van Gaza eigenlijk de Israëlische nationaliteit hebben, en dit dus een burgeroorlog is, voortkomend uit een lange periode van een apartheidssysteem.
Er is een tweestaten-oplossing en de Hamas speelt de rol van bezetter na de voormalige Paletijnse regering in Gaza omver te hebben geworpen, de Democratie daar om zeep te hebben geholpen en er absoluut te heersen.Bonjour schreef: ↑14 okt 2023 11:04Juist. En je kan je zelfs afvragen of Gaza en de Westoever wel aan de definitie van een zelfstandige staat voldoen, waardoor de inwoners van Gaza eigenlijk de Israëlische nationaliteit hebben.
Israël heeft al zoveel burgers getroffen dat het feit dat ze nu waarschuwen niets meer zegt. Je kijkt alleen naar de afgelopen week en vergeet al het leed dat Israël in Gaza heeft veroorzaakt.ChaimNimsky schreef: ↑14 okt 2023 11:12Er is een tweestaten-oplossing en de Hamas speelt de rol van bezetter na de Palestijnse regering van de voormalige Paletijnse regering in Gaza omver te hebben geworpen, de Democratie daar om zeep te hebben geholpen en er absoluut te heersen.
En nogmaals: terwijl Israel de burgers waarschuwt te vertrekken uit het gebied waar ze aan gaan vallen, en zelfs belooft de oorlog even te staken en de burgers vervolgens nogmwaals waarschuwt weg te gaan naar het zuiden, daar zijn door de Hamas Joodse baby's moedwillig verbrand, Joodse kinderen doelbewust onthoofd, Joodse vrouwen verkracht en hun ontzielde naakte lichaam onder luid gejuich door de straten geparadeerd, honderden jongeren afgeslacht en vele kinderen weloverwogen voor de ogen van hun ouders vermoord.
Er is geen moreel equivalent tussen beide groepen.
dikkemick schreef: ↑14 okt 2023 09:34ja sorry, ik moet me beperken tot Adolf Netanyahu.lost and not found yet! schreef: ↑13 okt 2023 23:17Ps, je vergelijkt Israel met Nazi’s! Hoe neutraal ben je dan?
Israel heeft de Palestijnen legio gelegenheden gegeven en vredesvoorstellen gedaan die economische voorspoed voor de Palestijnen eenvoudig hadden kunnen bewerkstelligen. Maar meteen na de ondertekening van de Oslo-akkoordenwaren er weer terroristische aanslagen, zoals de zelfmoordaanslag op een bus in Tel Aviv. Meteen na de Camp David-akkoorden brak de Tweede Intifada uit. Zelfs tijdens de uitvoering van de Roadmap voor vrede waren er al terroristische aanslagen. Vanaf het prille begin riep de grootmoefti van Jeruzalem openlijk op tot uitroeiing van alle Joden en de daad telkens zoveel mogelijk bij het woord gevoegd. Ze zitten niet voor niets in een kooi.Bonjour schreef: ↑14 okt 2023 11:22Israël heeft al zoveel burgers getroffen dat het feit dat ze nu waarschuwen niets meer zegt. Je kijkt alleen naar de afgelopen week en vergeet al het leed dat Israël in Gaza heeft veroorzaakt.ChaimNimsky schreef: ↑14 okt 2023 11:12Er is een tweestaten-oplossing en de Hamas speelt de rol van bezetter na de Palestijnse regering van de voormalige Paletijnse regering in Gaza omver te hebben geworpen, de Democratie daar om zeep te hebben geholpen en er absoluut te heersen.
En nogmaals: terwijl Israel de burgers waarschuwt te vertrekken uit het gebied waar ze aan gaan vallen, en zelfs belooft de oorlog even te staken en de burgers vervolgens nogmwaals waarschuwt weg te gaan naar het zuiden, daar zijn door de Hamas Joodse baby's moedwillig verbrand, Joodse kinderen doelbewust onthoofd, Joodse vrouwen verkracht en hun ontzielde naakte lichaam onder luid gejuich door de straten geparadeerd, honderden jongeren afgeslacht en vele kinderen weloverwogen voor de ogen van hun ouders vermoord.
Er is geen moreel equivalent tussen beide groepen.
Nee, het was juist Hamas die doorging met terroristische aanvallen, de moord op Israelische burgers en daarmee het vredesproces om zeep hield. Nu leven ze terecht in een kooi.Hamas is aan de macht gekomen met een democratische verkiezing en won van de gematigde regering omdat die de leefomstandigheden in Gaza niet kon verbeteren door tegenwerking van Israël. Het is logisch dat het volk toen voor een andere partij koos die zich harder opstelde.
De komen op conto van de Hamas omdat Hamas zich er telkens tussen verschuilen en dan kunnen klagen: "Zie eens wat ze ons aandoen! Wij doden slechts 1400 mensen en zij tienmaal zoveel". Burgers zijn geen tactisch militair doelwit voor Israel.Nogmaals er zijn aan Palestijnse kant aan 10 keer zoveel slachtoffers gevallen dan aan Iraëlische.
Ze hadden economische voorspoed kunnen hebben -- die kansen zijn hen meerdere malen gegeven, maar de Hamas heeft ervoor gekozen door te gaan met terrorisme. Nu gaan we het onderling uitknokken en we gaan de Hamas de rug breken.Als een Israëlisch dorp ontruimd moet worden zie ik beelden van mensen die uit mooie vrijstaande huizen in hun mooie glimmende auto stappen en wegrijden. Als ik beelden zie uit Gaza rijden mensen in oude wagens tussen flatgebouwen. Dat zien de Palestijnen ook.
Deze opmerking deed mij denken aan de podcast van Sam Harris van deze week. Hij sluit zijn bijdrage met exact dezelfde woorden af.