lanier schreef:Stephen Hawking beschijft in zijn boek 'het grote ontwerp' dat de 4 dimensies (3 ruimte + 1 tijd) zo ernstig vervormd waren in de singulariteit, dat de 4e dimensie tijd vervormt was tot ruimte, dus 4 dimensies ruimte. Dat die vervorming zo ernstig kan zijn is natuurkundig theoretisch te berekenen. Daaruit blijkt dat in de singulariteit geen sprake was van tijd.
We weten van een zwart gat dat ook daar tijd zich vreemd gedraagt vanwege de vervorming, het is zeker niet zo dat tijd zich altijd constant gedraagt. Reken je terug en 'prop' je alle materie bij elkaar tot de Big Bang, dan zal uiteindelijk de ruimte-tijd ernstig vervormt raken. Dat valt dus volgens Hawking zo ver terug te rekenen dat uiteindelijk tijd zich zo anders gaat gedragen dat er geen sprake meer is van tijd maar slechts 4 dimensies ruimte.
We kijken naar de Big Bang vanaf een afstandje alsof het een explosie was. Maar alles om ons heen in ons heelal is ontstaan tijdens de Big Bang. We kunnen niet observeren vanaf een afstand, we zouden er onderdeel van zijn als observatie mogelijk was.
Met uitzondering van de bewering " alles om ons heen in ons heelal is ontstaan tijdens de Big Bang" kan ik hier geen fout in ontdekken, en misschien klopt die zin ook nog wel. Doorgaans veronderstel ik niet dat mijn persoon als zodanig is ontstaan tijdens de big bang, maar als we de big bang vervangen door een 4-dimensionaal continuüm, dan is dat vanuit 6 standpunten ineens wel zo. Zie:
Om het inzichtelijk te houden, bekijken we eerst het ruimte-tijd-continuüm als een boloppervlak (het aardoppervlak is een begrijpelijk voorbeeld) waarin 2 ruimtelijke dimensies zijn, en de richting van en naar het centrum van de bol dus de tijdsdimensie is, daarbij gaan we even uit van expansie, maar echt van belang is dat slechts voor hoe je de tijd ziet. Als je dat dan tóch interpreteert als een 3-dimensionale ruimte, kom je tot de conclusie dat wat de bewoner van de pool als tijdsimensie ziet voor een bewoner van de evenaar slechts een van de twee ruimtelijke dimensies is. Als je als 3-dimensionaal wezen die de situatie bekijkt vanuit een sateliet boven de evenaar in Oost-Afrika, de standpunten wil beschrijven voor de platwerelders krijg je ongeveer dit:
Eskimo : boven=toekomst, beneden=verleden, voor=ruimte, achter=ruimte, links-ruimte, rechts-ruimte
Afrikaan: boven=ruimte, beneden=ruimte, voor= verleden, achter= toekomst, links=ruimte, rechts-ruimte
Z-amerikaan:: boven=ruimte, beneden=ruimte, voor=ruimte, achter-ruimte, links=toekomst, rechts-verleden
Pinquin : boven=verleden, beneden=toekomst, voor=ruimte, achter=ruimte, links-ruimte, rechts-ruimte
Polinesiër: boven=ruimte, beneden=ruimte, voor=toekomst, achter-verleden, links=ruimte, rechts-ruimt
Maleisiër: boven=ruimte, beneden=ruimte, voor=ruimte, achter-ruimte, links=verleden, rechts toekomst
Voor elk van de zes platwerelders geldt dat één van de 6 anderen helemaal niet kan bestaan, en dat de overige 4 zich in de big bang moeten bevinden
In de 4-dimensionale ruimte moeten er logischerwijs 8 standpunten mogelijk zijn (vanuit elk standpunt is er immers maar één richting (van de 2x4=8) die als het verleden kan worden gezien)
Ook hier geldt dan de logica dat de 8 bolwerelders zoals de 4-dimensionale kijker die kan zien er één helemaal niet kan bestaan, terwijl de overige 6 zich in de big bang moeten bevinden.
Ik weet niet of Lanier, dan wel Hawking het zo bedoelt, maar op deze manier klopt het wel!
Let echter wel op, in deze visie gelden de natuurwetten altijd, alleen wijzen de tijdsdimensies niet altijd in dezelfde richting. (ook halverwege richting de big-bang trouwens, maar daar - en eigenlijk overal tot aan het 90 graden punt - kunnen we nog steeds mbv de relativiteitstheorie de boel omrekenen vanuit ons eigenwijze standpunt, zonder met oneindigheden te moeten werken) Alleen halverwege de reis naar de andere zijde van het continüm, stuiten we op een oneindigheid, en geven we de moed derhalve op
