cluny schreef:Apologetus schreef:Je zegt dat er geen straf moet staan op overspel. Maar daar ben ik het eigenlijk niet helemaal mee eens. Het overspel komt dan wel van beide kanten, maar zij zijn niet de enige betrokkenen, de echtgenoten tellen ook mee. De echtgenoot is enorm gekwetst als er overspel is gepleegd, dus er moet toch wel enige consequentie zijn?
In Yemen krijgt een familielid van een vermoorde soms de eer het beulszwaard ter hand te nemen.
Goed plan?
Het is een keuze. Stel iemand verkracht en vermoordt je kind, en jij mag dan uitmaken wat er met die moordenaar gebeurt, oog om oog, tand om tand, daar kun je in dat soort landen dus voor kiezen. De slachtoffers kunnen de manier van terechtstelling bepalen. Dat komt voor ons heel barbaars over. Hoewel als het mijn kind zou zijn...
Waarom vinden wij dit eigenlijk zo barbaars? Omdat wij het hier anders zouden oplossen en het niet van het Westen is, en al heel lang niet, om dit op deze manier te doen. Maar wat is nu precies humaan en menselijk? Is dat het gevoel vanuit de diepste menselijke emoties uitvoeren, en het slachtoffer zijn verdriet, woede en leed te laten uiten en botvieren op degene die hem dat leed aandeed, of is dat een bij wet vastgesteld vast omlijnd kader waar iedereen zich aan heeft te houden los van emoties van slachtoffers? En wat maakt dat laatste een betere keuze?
En hoe zou een slachtoffer, die in dat soort landen zelf de moordenaar terecht mag stellen, staan tegenover onze 'humane' omgang met slachtoffers van wrede delicten zoals ouders van vermoorde en verkrachte kinderen? Hoe krijg je die dan zover dat ze 'ons' omgaan met de slachtoffers beter gaan vinden?
Alle gebondenheid kan vrijheid heten, zolang de mens de banden niet voelt knellen. (naar Erasmus)
Il n’y a que les imbéciles qui ne changent jamais d’avis ... (Jacques Brel)
En de mens schiep God en dacht dat dat goed was.
