Kerf Reethin schreef:Ik heb de uitzending gezien en wat mij het meest intrigeert is hoe met name Dekker zijn persoonlijke godsbeeld in stand houd.
Het is m.i. de mate van spiritualiteit (waarmee iemand geboren word?) die bepaald hoe ver er gegaan word met het inpassen van (vermeende) bovenmenselijke intelligentie.
Wat ik denk te zien is dat mensen die gelovig opgevoed zijn, maar weinig spiritualiteit hebben, geneigd zijn daar van af te vallen.
Dat zou tevens verklaren waarom mensen die niet gelovig opgevoed zijn toch een neiging kunnen hebben dat wel te worden.
Misschien kan iemand (die gelovig is geweest) feedback geven?
Ik vind dit een interessante denktrant, en heb het soms overdacht. Ik zie het niet stroken met mezelf. Voor zover ik mezelf ken ben ik altijd de ongeneeslijke religieuze natuur geweest. Dit zag ik nog versterkt worden in mijn professie (theologie, muziek en talen gestudeerd) en romantische inslag (vanwege liefde naar het buitenland geëmigreerd).
God/religie/liefde/gevoel/esthetiek/kunst was voor mij hetzelfde als ademen, of anders gezegd ik heb nooit wat anders gehad dan spiritualiteit in mijn leven en geef weinig om het andere.
Maar tezelfdertijd kende ik me ook als iemand die intellectueel eerlijk wil zijn en zich niet in rationele yogaposities wilde zien. Het liep in de loop van mijn leven uit op een strijd waarin toch de rationaliteit het geloof de baas was. Ik ben op atheïsme uitgekomen, maar ik zou me vroeger nooit hebben kunnen voorstellen dat dit mogelijk zou zijn.
Maar nu ik atheïst ben vind ik het op m'n lachspieren werken te horen dat ik dus niet spiritueel genoeg ben geweest of nepspiritueel was, of ik zou er een traan om kunnen laten. Het is een beetje dezelfde reaktie als van fundamentalistische gelovigen wanneer ze tegen je zeggen dat je nooit een 'ware gelovige' bent geweest. Het klinkt niet leuk en ik kan er überhaupt niets mee in mijn individuele leven zoals ik mezelf ken.
Er zal vast wel een neiging zijn voor mensen met een grote hoeveelheid goedgelovigheid,, gevoeligheid en emotionaliteit om religieus gelovig te worden en voor mensen met een aanleg voor rationaliteit, skepticisme en beheersing van emoties om ongelovig te blijven. Maar zijn beide polen niet de extremen.
Indien ik een gok mag wagen zou ik zeggen dat Dekker in de loop van zijn leven het geloof moet opgeven, net zoals ik. Hij hoeft slechts -alweer net als ik- inzien dat je ook als atheïst best spiritueel kan zijn. Op het moment dat hij het inziet gaan de laatste restjes van zijn God die steeds verder verwijderd is en steeds minder te doen heeft en enkel nog als een restant uit zijn kinderjaren, oftewel als een axioma, in zijn geest huist, ook de deur uit.
Maar er is nog een ander aspect dat voorop staat bij het van positie durven veranderen, wellicht van beslissend belang: je hebt er een grote dosis moed voor nodig. Net zoals je mensen hebt die voor geen goud op een andere vreemde plaats kunnen gaan wonen, laat staan naar het buitenland te verhuizen en een nieuwe taal te gaan leren spreken, zo zijn er ook mensen die het niet aankunnen om hun geestelijke landschap helemaal in de steek te laten en een volkomen nieuw landschap te moeten gaan schilderen.
Hoeveel moed je er voor nodig hebt om de bijbelgod gedag te kunnen zeggen, vooral wanneer het een lange tijd een deel van je leven is geweest, is wellicht enkel te begrijpen voor iemand die ooit in dat geloof heeft gezeten.