Leegte schreef:
Nee, het gaat tegen hechting aan kennisverwerving. Dat is iets heel anders als het tegengaan van kennisverwerving, of ontkennen dat kennisverwerving bestaat (in de subjectieve ervaring althans).
Als we niet zouden hechten aan kennisverwerving, zouden we er al lang mee gestopt zijn, denk je niet?
De mens doet niets waar deze zich niet op de een of andere manier aan gehecht weet.
Als je de kennisvergaring niet ontkent, maak je deze wel weer onbelangrijk door te roepen dat men zich er niet aan moet hechten.
Het naarstig willen verwerpen en negeren van alles wordt ook in boeddhistische literatuur verkondigd als een soort van intellectuele zelfmoord (en begeerte van het afstoten voor mijn part)! En zoiets als luiheid (ook vaak geassocieerd met het boeddhisme) werd bovendien door de Boeddha zelf verworpen.
Dat kan ik dan niet rijmen met het constant in twijfel trekken van alle bevindingen, zonder daar iets tegenover te stellen.
Er zijn twee reëele optie's:
1. Ofwel je erkent dat kennisvergaring mogelijk is, en erkent de methodiek volgens welke dit gedaan wordt.
2. Ofwel je ontkent dat kennisvergaring mogelijk is, en geeft daarmee aan dat elk individu in zijn/haar eigen wereldje eigenlijk continue gelijk heeft, geheel volgens het 'matrix"-verhaal.
"Genuanceerde" tussenwegen zijn er in deze alleen voor mensen die vinden dat het een of het ander toch wel wat absurd wordt. Voor oppervlakkige zwevers, zo je wil.
Er zijn maar twee logische, harde, consequente varianten, en die heb ik hierboven geschetst.
Noties van de ziel (of het ego, of de persoonlijkheid voor mijn part), noties van goed en slecht, of in het algemeen in alles (alle objecten) een definieerbare essentie te willen zien. En het gaat daarbij veel meer om de waarschuwing tegen hechting, dan een ontkenning van een bestaande objectiviteit per se.
Het gaat hier om het al dan niet bestaan van "niets".
Niet over "goed" en "slecht" en "ego's".
Aannemelijkheid kan m.i. juist bestaan, wanneer er geen keiharde objectiviteit bestaat. Wetenschap is niet voor niets een bedrijf in flux waarin aannames en modellen van de’ werkelijkheid’ (lees, zoals Ali al zei, de door ons beleefde en geregistreerde werkelijkheid die tussen de oren zit) en paradigma’s elkaar continu vervangen. En zoals mnB al stelt, als er zoiets als objectiviteit bestaat, waar lullen we dan nog over?!
Over de manier waarop de buiten de mens bestaande werkelijkheid te benaderen.
Als je tenminste bereid bent te aanvaarden dat de werkelijkheid meer is dan slechts een virtuele* ruimte die we met ons allen scheppen. (*matrix)
Wie zijn die 'hen' nou precies? Ik kan (als iemand die zichzelf als leek-boeddhist beschouwt of in ieder geval zijn best daarvoor doet) best arrogant en onwetend zijn, en daar heb ik nu en dan zeker last van, maar wijs me a.u.b. wel concreet op datgene wat je werkelijk frustreert (stromingen, leerstellingen en de gevallen van objectiviteitsontkenning waar het die 'hen' zo goed zou uitkomen), en wie weet heb ik er wel wat over te zeggen.
Mvg Maurice
Postmoderne relativisten.
Zij stellen dat de waarheid niet bestaat en dat deze derhalve dus ook niet benaderbaar is.
(hoe kan je immers iets benaderen dat niet bestaat?)
De mogelijkheid tot wetenschappelijke progressie wordt door hen daarmee ontkend.
We zijn eeuwig op zoek in het duister, gedoemd om nooit iets te vinden.
Door hen wordt dit omarmd als de grootst mogelijke vorm van objectiviteit.
En dat is iets waar ik me tegen verzet.
Waar een ieder die iets geeft om kennisvergaring, zich tegen zal moeten verzetten.
