Kitty schreef:Het allerbeste tegenargument is mijns inziens dat je zoiets als universele liefde voor alles wat leeft zoals jij Stijn voelt, eenvoudig niet kan overdragen met argumenten. Zoiets moet je voelen, ervaren en dat zit eenvoudig niet in elk mens. Je kan eenvoudig niet afdwingen om empathie te voelen voor elk dier, dit is eenvoudig een eigenschap die je moet hebben. Empathie is een gevoel, en gevoelens zijn nu eenmaal niet afdwingbaar hoe hard je ook je best doet. Dat mensen voor sommige dieren in bepaalde omstandigheden wel empathie voelen en voor andere dieren in andere omstandigheden niet is eenvoudig een feit dat je zal moeten accepteren van een ander. Liefde is namelijk niet te dwingen, hoeveel argumenten je daar ook tegenaan gooit.
Mja, gevoelens zijn niet afdwingbaar. Maar
1) je kunt wel empathie ontwikkelen door te oefenen. ik denk dat de meeste mensen wel voldoende potentieel hebben (psychopaten met gebrekkige hersencentra voor empathie uitgezonderd) om empathie te voelen met alle voelende wezens. Het komt erop neer om open te staan. En ook universele liefde (voor tegenpartij en voor levende, niet-voelende wezens,...) kun je ontwikkelen, maar dat vraagt wat meer inspanning...
2) mijn dierenrechten argumentatie is eigenlijk niet afhankelijk van het al dan niet hebben van empathie. Het is een rationele argumentatie. herinner u dat ik meerdere argumenten gaf waarom "voelen" belangrijk is: een rationeel argument (gebaseerd op belangen: voelende wezens kunnen hun complexe belangen gewaarworden, en belangen worden beschermd door rechten, en zo worden "rechten" en "gevoelens" gekoppeld), en een emotioneel argument (gebaseerd op empathie en de ontwikkeling van morele deugden).
En hoewel psychopaten geen empathie voelen, kunnen ze toch ethisch gedrag vertonen, want ze kunnen nadenken en wetten naleven,... De meeste psychopaten zijn dus geen moordenaars ofzo, maar kunnen functioneren in de samenleving. Zelfs psychopaten zouden rationele argumenten kunnen vatten.
Ik wil er nogmaals op wijzen dat de verzameling van wezens waar men empathie mee voelt vaak cultureel bepaald is. Ik bedoel: in vele culturen moeten we spontane neigingen van empathie voor anderen onderdrukken. Vroeger voelde men enkel empathie met de blanken, nu met de voelende mensen (en honden en sommige andere dieren),... Nochtans hebben de meeste mensen aangeboren spontane neigingen om ook empathie te voelen met dieren. De meeste mensen (ongeveer 80%) kunnen wel eigenhandig een speelgoedrobotje stukslaan, maar ze zijn emotioneel niet in staat om een dier met eigen handen te doden, of gewoon ook maar een stevige schop te geven. Wat er gebeurt is dat die gevoelens van empathie verdrongen worden, door rationalisaties, stereotyperingen (zwarten hebben geen ziel, dieren hebben louter instinctieve reacties,...), classificaties, dissociaties,....
Wat hierbij vooral arbitrair is, is de bepaling van wezens waarvoor empathie al dan niet weggedrukt wordt. De nazi's sloeger erin om empathie voor joden te onderdrukken. Hoe? door hen voor te stellen als vuile ratten en minderwaardige schepsels, door ze niet te laten wassen, door ze vuil te houden, door ze andere kledij te geven, zodat de emotionele afstand groot blijft... De Joden werden naakt de gaskamer ingestuurd. Dat deden ze niet voor niets. Het was echt niet eenvoudig om op zo'n grote schaal een genocide te plegen, en dus zorgden ze voor een machinale procedure. Persoonlijk al die joden de keel opensnijden, dat gaat emotioneel zomaar niet. dus een gaskamer... De nazi's deden daarbij inspiratie op in de slachthuizen van chicago. Hoe kun je ervoor zorgen dat de slachter of de nazi weinig oogcontact met het slachtoffer kan hebben? Oogcontact is namelijk een moelijke... In de slachthuizen viel af en toe een lammetje van de transportband. Slachters konden dat niet meer slachten, en dat vertraagde het hele proces. Dus zochten ze middeltjes om de empathie van slachters af te blokken. Maak het ritmisch, machinaal, in hoog tempo,...
Je hebt dus een hele resem van psychologische verdringingsmechanismes en distancieringsmechanismes. Zonder die strategieen hou je het onmogelijk vol om systematisch zoveel dieren te doden. Maar op de duur knaagt dat vanbinnen. En dan praten we over perpetration induced traumatic stress syndrome en dergelijke.
Voor de vleeseters is de oplosiing van het empathieprobleem nog simpeler: zorg er gewoon voor dat we niet weten wat er in de stallen en slachthuizen gebeurt. want gegarandeerd is het een emotionele opdoffer als men echt geconfronteerd wordt met die situaties. Ik zie dat soort reacties bij mensen. Hoewel ze zelf vlees eten, schrikken ze enorm als ze de beelden zien.
Mensen willen het eten, maar niet weten. En als ze het weten, willen ze het vergeten. Want als ze het weten en eten, botst dat met hun geweten.
Er is veel interessant onderzoek gebeurd over dat mechanisme van het afblokken van gevoelens van empathie
Een leuk filmpje:
http://www.dailymotion.com/video/x3yda4 ... 2_politics
Kijk vanaf 1:45, en zeker vanaf 3:30
Gaat over menselijk gedrag geobserveerd door buitenaardse wezens. De mensen in het experiment slagen er niet in de kip eigenhandig te doden. Toch wel vreemd...