Jeroen° schreef:
Ik ben erg benieuwd wat het woord zonde voor jou betekent en oproept.
Nou, voor mij roept het helemaal niks op want ik geloof er niet in. Maar het christendom veronderstelt een zondeval, waardoor de mens gedoemd is zijn hele leven op aarde te lijden, en een soort schuld naar god toe heeft die hij alleen goed kan maken door in Jezus als redder te geloven. Die is toch niet voor niets gestorven voor onze zonden? Zonder in hem te geloven kun je het sowieso vergeten. Als je nou gewoon zoals ik gelooft dat de mens helemaal niet slecht is, of een of andere stap naar god hoeft te maken om het in het hiernamaals te redden onder zijn loodzware zondenlast... dan heb je de hele berg aannames en theorieën van de bijbel helemaal niet nodig. Simpel toch?
Dat deze God zijn eigen geliefden niet kon veroordelen blijkt: "want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft."
Huh? Maar hij heeft ze toch zelf gemaakt, hij is alwetend, almachtig dus hij wist wat ermee stond te gebeuren. Hij weet ook dat er een heleboel nooit zullen geloven. Het is als een mens die welbewust kinderen krijgt, ze een test geeft waarvan hij weet dat er een paar onmogelijk zullen slagen, en ze dan aan onmenselijke foltering blootstelt als straf. Nee, het is nog veel erger, want god is almachtig, van een mens zou je nog kunnen zeggen dat hij een fout maakt.
Zoals ik al eerder heb verteld ben ik nog onzeker over het vraagstuk of de bijbel mensen eeuwig naar de hel stuurt. Als het niet eeuwig is, maar zeg bijvoorbeeld 1 seconde, of 1000 jaar, dan is dat lijden uiteindelijk bedoeld om de hemel binnen te gaan, waarmee het vraagstuk rond het helse lijden dezelfde wordt als die van het aardse lijden. Daarover later meer.
Al was het maar een minuut naar de hel, dan zou het nog onmenselijk zijn. Doen lijden is voor mij simpelweg niet verenigbaar met liefde, klaar. Het verdient 0,0 respect. En lijden dat bedoeld is om de hemel binnen te gaan snap ik al helemaal niet. Misschien kun je dat uitleggen? Volgens mij staat er toch echt in de bijbel dat mensen het eeuwige vuur binnengaan waar de worm niet doodgaat... voor eeuwig verloren gaan.
Als de hel echter wel eeuwig is moet ik bekennen dat ik dat moeilijk te verkroppen vind. Anderzijds is er in mij wel sterk de gedachte dat zoiets toch zou moeten. Zie de hemel als een verzoening tussen man en vrouw. Is het dan niet moeilijk voor te stellen dat er verzoening zou zijn als de oorzaak van de breuk (vreemdgang bijvoorbeeld) nog aanwezig is of dat er geen erkenning is op dat gebied. Ik ken de God van de bijbel echter als een geduldig God die bovendien mensenharten kan bewegen. Ik heb dus grote hoop op de alverzoeningstheologie, die beter past bij een God als deze.
Het is grappig hoe jij precies dezelfde gedachtegang volgt als de moslims met wie ik heb samengeleefd. Zo erg zal god toch wel niet zijn? En hij is geduldig, hij geeft mensen een heel mensenleven de kans! Wow! Alleen staat in de bijbel / koran dus precies het tegenovergestelde: het is WEL zo erg want die hel die is er en velen gaan er heen, ondanks dat god het gewoon kon voorkomen want hij is immers almachtig. Nogmaals, er is verdorie helemaal geen verzoening nodig tussen god en de mens want dat is slechts een bouwsel van het christendom, alleen als je aanneemt dat de mens zondig is, zou je het nodig hebben maar dan alleen nog met een uitermate wrede god, absoluut geen liefdevolle. Als mijn man zou vreemdgaan zou ik weggaan en de eer aan mezelf houden, ik zou hem toch niet gaan folteren?
Wat betreft het vraagstuk van het aardse lijden, ik geloof dat God almachtig is en dat hij het kwaad gebruikt ten goede. Er is hoe dan ook iets mis op deze aardkloot, of God nou bestaat of niet. Wat dat betreft is het een vraag waar niet alleen christenen mee zitten, maar ook niet-gelovigen. Beiden hebben zo hun antwoorden natuurlijk. Ik geloof dat God de boel aan het fixen is, en soms met harde hand. Daarbij is het van essentieel belang om onderscheid te maken tussen straf omdat je het verdient, en straf als tuchtiging. Job kreeg bijvoorbeeld een hele hoop ellende over zich heen voor een relatief klein leerpuntje. Maar hij heeft er van geleerd en ongetwijfeld is hij God dankbaar. Je mag je dus, in goede en kwade tijden in de hand weten van almachtige God, die een eind goed al goed in het vizier heeft. Ik vind het zelf een hoopgevender antwoord dan het alternatief.
Nee, er is helemaal geen eind goed al goed want in het hiernamaals wordt het nog veel erger, velen naar de hel!! Nog meer lijden!! Dat heb ik echt nooit begrepen, hoe je het goed nieuws kan vinden om dat te horen. Een kleine groep, waaronder dan jij als ware gelovige, hopelijk naar de hemel, de rest het vuur in. Dat is goed nieuws? Ik zei een keer tegen mijn moslim-ex: ik heb het gevoel met dit wereldbeeld in een horrorfilm terecht gekomen te zijn, als dit echt waar is kan ik echt niet meer leven.
En wat ik al helemaal niet begreep van god: neem nou de moslims, of om het even welk ander geloof. Die geloven precies het zelfde over lijden, vertrouwen mateloos op god, net als de christenen, zitten dan volgens het christelijk geloof jarenlang te hopen en te smeken om de genade van god, lijden en denken ervan te leren, en worden alsnog in de hel gegooid want ze hebben het verkeerde geloof gekozen / de verkeerde lessen geleerd met hun beperkte menselijke verstand? Welke liefdevolle god zou dat kunnen toestaan? De macht van de duivel is blijkbaar groter dan die van god?
Volgens mij som je de hoofdsom op van zowel christelijk- als moslimgeloof op een bijzonder scherpe manier: het is inderdaad een bouwerk van absurditeit op absurditeit. 
