Inderdaad, het verstevigen van de sociale cohesie zodat je meer als groep kunt optrekken in plaats van als redelijk kansloze individualist. Het is geen toeval dat de kerken hedentendage daar zo de nadruk op leggen. Alleen is de cohesie op dit moment anders georganiseerd (je kunt sporten, hobbies uitoefenen, enzovoort) en kun je volgens mij spreken van een overschot aan samenzijn waardoor mensen juist een beetje afstand willen nemen.Theoloog schreef:Dus ik zou denken dat het verlangen, het verlangen opgenomen te zijn in een kosmisch verband, het verlangen in te zien wat de zin van het leven is, het verlangen naar verbondenheid met die ultimiteit, niet vanuit een behoefte aan rationaliteit stamt. Veeleer is het een gesublimeerd verlangen naar geborgenheid, naar 'belonging'.
Beetje vreemde atheïst, als je het mij vraagt; verder is het nogal generaliserend om dit als standaardgedrag van 'de' atheïst te zien. Als ik wakker word, rol ik om naar mijn vriendin en knuffel haar zachtjes. Vervolgens luister ik een tijdje naar de geluiden in het huis en naar het geroezemoes van de stad. Soms kijk ik gewoon naar buiten en probeer ik een glimp op te vangen van de werkelijk prachtige Chocolatepoint Siamees die tegenover ons woont. Afhankelijk van de knuffelbereidheid van mijn lief sta ik daarna op en ga douchen, ontbijten, enzovoort. Ik ga beslist niet beginnen met het aflopen van een rijtje stellingen of iets dergelijks. Dat heb ik ook helemaal niet nodig; ik heb het ook nooit gedaan. Ik ben wie ik ben, ik doe wat ik doe, en daar hoef ik geen moeilijke mentale ochtendgymnastiek voor te bedrijven.Een voormalig studiegenote van me haalde tijdens een discussie die ik met haar had over atheisme Willem Jan Otten aan, die zegt dat hij als atheist, wanneeer hij 's morgens opstond, eerst een aantal dingen moest ontkennen. Dit type zaken dus. Dat het leven, het universum zin en doel heeft, dat er werkelijk zoiets is als het goede, etc. Uiteindelijk is dat wat mij ervan weerhoudt atheist te worden, en wat atheisten ertoe brengt, het theisme te omarmen.
Wat betreft die ontkenningen zelf: ik denk dat het neerkomt op een nogal vertekend beeld van de wereld om ons heen. Zelfs zonder al die zijnsvragen is het nog steeds een fascinerende plek waar je nog steeds van kunt genieten, waar nog talloze zaken onbekend van zijn, en waar je wel degelijk 'goed' en 'kwaad' in kunt onderscheiden, ook al zijn het uiteindelijk slechts menselijke constructies die buiten ons niet bestaan. (Maakt dat ze soms minderwaardig of zo?) Ik kan geen waterdicht antwoord geven op ultieme zijnsvragen omdat mij daarvoor de kennis heel simpelweg ontbreekt; alleen geef ik dat ruiterlijk toe en ga niet aanklooien met één van de talloze surrogaatverklaringen die 'geloof' heten---vergeet niet dat er slechts een klein aantal mensen bewust kiest voor geloof: het gros liet het onbewust afhangen van hun ouders en de plek waar ze waren geboren. Als atheïst kijk je op een andere manier naar de wereld, dat is beslist waar, maar het is een grote denkfout om te denken dat het alleen maar om 'leegte' of 'ontkenningen' gaat.
maar we zullen het zien....later....
Hebr 6: 