appelfflap schreef:
jij dicht dieren menselijke eigenschappen toe en wil ze als het ware gelijk behandelen
OK, hier een weddenschap: ik dood 20 kippen en eet ze allemaal op, als jij minstens één eigenschap kan geven die alle en alleen mensen hebben (of laten we zeggen: de meerderheid van mensen) en die ik ten onrechte toedicht aan dieren.
By the way: heb jij de reclame van de vleesindustrie al eens bekeken? De grooste vormen van antropomorfisering vind je in tekenfilms en in de vleesinduetris. Hier enkele voorbeelden van reclamefilmpjes en affiches:
-Certus varkensvlees: varkens die elkaar masseren, verliefde varkens in een bootje in Venetië,…
http://www.youtube.com/watch?v=InQiYaJw9P0
-“Vis, zoveel lekkers dat er is”: zingende vissen in een promotie van VLAM. De vissen blijken zelfs altruïstische trekjes te hebben, ze zijn opofferingsgezind, want ze zeggen: “Leg me maar op een schoteltje!” en: “In een pan vol boter, lekker!”
-“Ik koe van you”: reclame van MMMMelk, waarbij een altruïstische koe de missie heeft om melk populair te maken.
-Reclame van de Melkunie voor milkshake, waarbij een koe rijdt op een zijspanmotorfiets.
-Reclame voor Beemsterkaas waarbij koeien in een bubbelbad zitten.
-“Milk gets you swinging again”, waarbij we een tapdansende koe aan het werk zien.
http://www.youtube.com/watch?v=x5yNwVI- ... re=related
-De reclamespotjes van Burger King voor Chicken Fries, waarbij pratende kippen zeggen dat ze misschien wel graag gefrituurd willen worden.
-Kaas van het merk “La vache qui rit”.
-De reclamepanelen bij slagerijen die tekeningen van lachende dieren tonen.
Pratende kippen???
http://www.youtube.com/watch?v=cX3FlApJWd4
http://www.youtube.com/watch?v=tD-SGOwU ... L&index=14
zeg eens, wie is hier nu aan het antropomorfiseren??
En wat nog interessanter is: waarom doen ze dat? Opnieuw voer voor de psychologen... Geloof me: er zit meer achter die antropomorfismes in de reclame...
de basis om rechten toe te eigenen verschilt van diersoort tot diersoort en kan zelfs van periode tot periode verschillen. dieren die een gevaar voor de mensen vormen mogen en moeten vernietigd worden. ik ga een malariamug echt geen gevangenisstraf opleggen.
Ik ken ook geen dierenrechtenactivist die pleit voor gevangenisstraf voor muggen
wij gaan van leeuwen ook niet eisen dat zij enkel met mes en vork mogen eten.
Alle dieren op deze aardkloot hebben zo hun eigen manieren om hun prooi te vangen en te verorberen. de ene op snelheid, de andere op kracht, nog andere gebruiken vergif, de mens gebruikt zijn verstand, etc
Dat was niet de kwestie. het punt is dat we daar emotioneel meer moeite mee hebben dan het eigenhandig bijten in een appel. (En nee, we gaan niet aan mensen vragen dat ze appels met mes en vork moeten eten)
de uitleg is irrelevant. iets enkel beoordelen op basis van beelden en het oordeel "vies uitzien" is simpelweg fout. onwetendheid uitbuiten met schockerende beelden heeft niets met informatieverstrekken te maken.
Nog interessanter: waarom vinden mensen die beelden shokkerend, en vinden ze beelden van de appeloogst niet zo schockerend?
men weet dat er teveel dierenmishandeling is. men weet dat er klootzakken tussen zitten maar als je doet alsof dit de doorsneeslachter is dan ben je verkeerd bezig.
er zijn verwerpelijke toestanden (parmaham, ganzelever, megakippenkwekerijen) maar het gros vd boeren zijn brave mensen die hunne kost verdienen en wel degelijk rekening houden met hun beesten.
je moet de wantoestanden aanpakken maar bepaalde basiselementen mag je niet uit het oog verliezen.
De beelden die we tonen, dat zijn reguliere praktijken. Dat bevestigen landbouwprofessoren aan de universiteit. Het onverdoofd castreren van varkens is een dagelijkse praktijk bij elke varkenskweker.
empathie tav beesten is aangeleerd, beesten zijn geen mensen en mensen zullen altijd vlees eten zonder een vorm van schuldgevoel met zich mee te dragen.
maar waarom dan die reactie "je wilt ons een schuldgevoel aanpraten?"
Dat mensen het moeilijk hebben met het doden van dieren blijkt ook uit antropologisch onderzoek. Iedereen kent wel de rituelen en offers van de jagende Indianen die respect hebben voor de dieren. Jagers fluisterden in de oren van de geschoten beer dat het hen spijt. Na de jacht is er een reinigingsritueel. Waarom zouden mensen in verschillende culturen dergelijke jachtrituelen hebben? Hadden ze ook dergelijke vruchtenplukrituelen? Een beetje, maar toch niet helemaal.
Die rituelen dienen om onze schuldgevoelens te kannaliseren.
Waarom hebben zoveel slachters het Perpetration-Induced Traumatic Stress Syndroom (PITS)? Verder hebben we een fenomeen genaamd “Doubling”, een beetje te vergelijken met een gespleten persoonlijkheid. Dit fenomeen deed zich bv. voor bij nazidokters in de concentratiekampen. Die nazidokters ontwikkelden twee persoonlijkheden: de oude persoonlijkheid als brave huisvader of echtgenoot, en daarnaast een nieuwe identiteit als nazidokter die gruwelijke moordpartijen uitvoerde.
David Chauvet heeft een boekje geschreven over de mentafobie, de ontkenning van mentale vermogens bij dieren, uit angst dat een erkenning van de gevoelens, het bewustzijn en het denkvermogen van varkens, kippen en koeien zou leiden tot een serieus gewetensprobleem.
En verder (onderzoek van James Sherpell):
-Schuld in de schoenen van anderen schuiven. De producent verwijst naar de consument om het slachten van dieren te rechtvaardigen, en de consument wijst dan weer naar de producent.
-Het discontinuïteitsdenken. Het “geloof in de kloof” tussen mens en niet-menselijk dier, de morele gemeenschap beperken tot de “grens van de mens”, kwam als oplossing voor het conflict tussen empathie en gebruik. Aan de ene kant wil men dieren gebruiken en eten, aan de andere kant voelt men spontaan medelijden met dieren. Beide zijn onverzoenbaar. Mensen kozen voor het gebruik, en om dat medelijden af te stompen, maakten ze zich wijs dat er een grote kloof is tussen mensen en dieren. Misschien kunnen we stellen dat mensen de dieren niet gebruiken omdat ze minderwaardig zijn, maar dat mensen de dieren als minderwaardig zijn gaan beschouwen precies omdat ze de dieren willen gebruiken.
-Verkeerde representaties. Ook dit aspect kennen we reeds: de stereotyperingen (vuile varkens, domme koeien,…), en de criminalisering van onschuldige dieren. Andere stereotyperingen zijn de blije, altruïstische dieren die zich willen opofferen om de mens te plezieren (zie de reclamefilmpjes). Het meest gangbare stereotype is echter dat dieren gewoon geen pijn lijden. Dit stereotype is een vorm van psychische ontkenning, want onze empathische aanleg zegt net dat dieren wel kunnen voelen.
Nog een voorbeeld van een toch wel zeer verkeerde representatie is het begrip “diervriendelijke slachting”. Toch wel een bijzonder vreemde term! Want wat is er zo vriendelijk voor het dier om het te slachten en op te eten? Stel dat een moordenaar in de rechtszaal zou zeggen: “Maar ik heb het slachtoffer eerst bedwelmd zodat hij niets merkte of toen ik zijn keel opensneed. Ik heb het dus mensvriendelijk gedood, net zoals jullie een dier diervriendelijk slachten. Je ziet, ik ben een echte mensenvriend.” De parallellen tussen mensvriendelijke en diervriendelijke slachting zijn duidelijk, maar zouden we de woorden van deze moordenaar wel ernstig nemen?
-Camouflage. De cellofaanverpakking in de winkel, het taalgebruik (geen koe maar biefstuk, geen varken maar spek), de worsten en hamburgers,… creëren een verwarring. Door het feit dat we dieren villen, versnijden, verpakken, bakken, kruiden en met een saus overgieten, is het dier achter het vlees op ons bord helemaal niet meer te herkennen en er wordt ook niet meer over gesproken. Waarom spreken we over vlees en niet over spieren van dieren of over dierenlijken?
-Onthechting. De consument wil zich niet emotioneel binden met de dieren in de slachthuizen.
Waar zijn al die psychologische fenomenen goed voor??
over smaken en kleuren kun je niet discussiëren. jij zult, naar jouw standaard, nooit een zinnig argument horen wat vleeseten betreft.
Hoezo? Als een veganist mij een zinnig argument kon geven, waarom zou een vleeseter dat dan niet kunnen? Ik ben heus bereid mijn gedrag aan te passen en te stoppen met met bepaald gedrag van zodra ik een zinnig argument hoor. Ik ben bereid te stoppen met vlees eten als ik een zinnig argument pro dierenrechten hoor, en ik ben bereid te stoppen met andere mensen lastig te vallen over veganisme als ik een zinnig argument contra dierenrechten hoor.
tomaten leven ook dus waarom mag ik die massaal kweken en slachten voor mijn genot? waarom mag ik die in een oven duwen of levend verorberen?
Tomaten zijn geen voelende wezens, en we hebben eten nodig om te overleven.
Maar dit is ook weer zo'n boeiende reactie. Het "planten toch ook?" argument...
. Maar die radijzen en wortels en sla eet ik wel op! En hehe rarara, het zijn eenjarige gewassen, mijn bomen en struiken niet! Gradatie, gradatie, gradatie, ook ivm het dierenrijk!
