dikkemick schreef: ↑21 aug 2024 06:41
waar blijft "Gorbatsjov"? Praten, praten, praten...hervormen. Daar ligt de oplossing, niet bij nog meer bommen.
Niet de dreigende escalatie in de regio, als Israël een tweede front zou openen tegen Hezbollah of als Iran zou besluiten de moordaanslag op Hamasleider Ismail Haniyeh te vergelden. Dan breekt de pleuris pas echt uit. Sta je dit voor? Of toch praten?
Daarop was al
geantwoord, en je hebt geen enkel tegen-argument weten te produceren. En ook op
deze voorgaande posting blijf je het antwoord schuldig.
Nogmaals dan, praten met Israel is een beter idee gebleken dan oorlog tegen Israel. Vandaar dat Egypte, Jordanië, de Verenigde Arabische Emiraten, Bahrein, Marokko zijn gaan praten in plaats van aan te vallen, en met hen is het vrede en zijn de economische banden stevig aangehaald.
Zoals
gezegd, zijn het slechts de Arabische jihadistische Palestijnen die onophoudelijk terroristische aanslagen plegen en Israel telkens met mortieren en raketten beschieten om een Islamitische staat af te dwingen ten koste van Israel. De Druzen Palestijnen hebben een goede relatie met Israel, de Berberse Palestijnen hebben een goede relatie met Israel, de Arameische Palestijnen hebben een goede relatie met Israel, de Bedoeïense Palestijnen ook en hebben geschillen gehad met Israel, maar door initiatieven voor dialoog en overeenkomsten, waaronder landcompensatie en officiële erkenning van Bedoeïense dorpen, zijn de twee nader tot elkaar gekomen en hebben nooit strijd gevoerd.
Er zijn verschillende momenten geweest waarop Israel en de Arabische jihadistische Palestijnen dichtbij een vredesakkoord waren, zoals de Oslo-akkoorden, waar de Arabische jihadistische Palestijnen vrijwel alles kregen dat ze wilden in ruil voor vrede. Ook Camp David was zo'n voorbeeld om een definitief vredesakkoord te bereiken, maar in beide gevallen wilde Arafat ineens meer. Hij wilde tijdens de Oslo akkoorden ineens ook Oost Jeruzalem niet delen, helemaal voor de Arabische jihadistische Palestijnen zelf hebben en eiste dat ook dat de nakomelingen van de vluchtelingen mochten terugkeren en de Arabische jihadistische Palestijnen zijn in beide gevallen meteen weer overgegaan tot een terroristische intifada.
Hillary Clinton schreef over hetgeen er tijdens Bill Clinton's Camp David onderhandelingen plaatsvond in "Living History" en zegt hoe de onderhandelingen onder leiding van president Bill Clinton, Ehoed Barak en Jasser Arafat mislukten omdat Arafat de onderhandelingen verliet en weigerde concessies te doen op kwesties zoals Oost-Jeruzalem en het recht op terugkeer van vluchtelingen. Maar ook Kenneth Levin heeft gepubliceerd over Arafat's vermeende tegenstrijdige communicatie en strategische dubbelzinnigheid (The Oslo Syndrome: Delusions of a People Under Siege), Thomas Friedman - Columnist voor The New York Times - heeft ook over Arafats tegenstrijdige communicatie en strategische dubbelzinnigheid geschreven, Avi Shlaim heeft er eveneens over geschreven (The Iron Wall: Israel and the Arab World), Dennis Ross - de Amerikaanse diplomaat en hoofdonderhandelaar tijdens de Camp David-onderhandelingen - heeft uitgebreid geschreven over de onderhandelingen en Arafat’s strategie in "The Missing Peace", Robert Malley (een adviseur van de Amerikaanse president Clinton) en Hussein Agha (een Palestijnse onderhandelaar) schreven erover ("The Camp David Summit – What Went Wrong"), Michael Oren, een Israelische historicus en diplomaat heeft geschreven over vele zaken aangaande Israels oorlogen en ook de mislukking en het strategisch gedrag van Arafat ("Six Days of War: June 1967 and the Making of the Modern Middle East"). Bekende kost.
Rabin en Ehoed Barak hebben beiden concessies gedaan die niet alleen niet werden aangegrepen, maar ook nog eens werden beantwoord door geweld en de Camp David Akkorden zelfs met een Intifada. Na een ononderbroken aantal terroristische aanslagen, werden eindelijk een veiligheidshek en checkpoints gebouwd.
Ehoed Olmert, die premier van Israel was van 2006 tot 2009, deed desondanks eveneens aanzienlijke concessies op het gebied van de Westelijke Jordaanoever en stelde voor om de Westelijke Jordaanoever aan de Arabische jihadistische Palestijnen over te dragen, inclusief Israelische nederzettingen en stelde voor dat Oost-Jeruzalem de hoofdstad van een Palestijnse staat zou worden, bood een compromisvoorstel voor de vluchtelingenkwestie aan, dat vluchtelingen de mogelijkheid hadden om naar Israel terug te keren, zouden worden gecompenseerd en geïntegreerd in de Palestijnse staat. Maar net als Rabin, Barak, slaagde ook Olmert's er niet in met hen tot een vreedzame tweestaten-oplossing te komen en ook dat werd meteen weer gevolgd door ladingen raketaanvallen vanuit Gaza op Israelische steden en dorpen.
Misschien is het een beter idee te gaan praten zoals Egypte, Jordanië, de Verenigde Arabische Emiraten, Bahrein, Marokko en wederzijdse concessies te aanvaarden in plaats van een oorlog tegen Israel te beginnen om een Islamitische staat af proberen te dwingen. Saudi-Arabië heeft eveneens op verschillende manieren aangegeven open te staan voor een formele normalisatie van de relaties en de economische banden met Israel aan te halen. Maar eerlijk gezegd maakt het mij weinig uit -- mijn zionistische
levensvreugde wordt niet beïnvloed door bijkomende schade in een oorlog tegen terroristen. Indien zij in vrede naast Israel willen wonen, merk ik het wel.