Re: Israël overvallen door Operatie al-Aqsa storm: oorlog!
Geplaatst: 23 aug 2024 22:43
Nonsens. Het is een lineaire oorzaak-gevolgrelatie, directe causaliteit met een helder startpunt: voor de Golfoorlog van 1990-1991 hadden Palestijnen in Koeweit een relatief goede positie. Velen werkten in de publieke en private sectoren, hadden toegang tot onderwijs en genoten van sociale voorzieningen. Tijdens de inval van Irak in Koeweit steunden de Palestijnen de invasie van Saddam Hoessein die tegen hun gastheren vocht en Koeweit bezette. Na de bevrijding van Koeweit verloren de verraders hun banen, huisvesting, rechten, werden het land uitgezet en de 300.000 Palestijnen werden gedwongen om elders asiel te zoeken.
In Jordanië konden de Palestijnen in eerste instantie vrij integreren, kregen Jordaanse paspoorten, werkten in de publieke en private sector en hadden toegang tot onderwijs. Palestijnse gewapende milities begonnen openlijk het gezag van de Jordaanse regering uit te dagen, richtten wegversperringen op, voerden eigen belastingen in, en begonnen te opereren als een zelfstandige macht, tot er in 1970 pogingen plaatsvonden om de Jordaanse regering omver te werpen via gewapende aanvallen op Jordaanse troepen, wat leidde tot een massaal offensief door de Jordaanse regering om de PLO uit het land te verdrijven. Na Zwarte September werden de rechten van de Palestijnen in Jordanië sterk beperkt op het gebied van politiek, werk en onderwijs, konden geen eigendommen meer bezitten, werden uitgesloten van veel beroepen, en hadden nog maar zeer beperkte toegang tot sociale diensten en bewegingsvrijheid.
Na de verdrijving uit Jordanië tijdens Zwarte September, vestigden velen zich in Syrië. Palestijnen in Syrië hadden aanvankelijk gewoon toegang tot werk, onderwijs en sociale diensten. Maar toen ze zich begonnen te organiseren en Palestijnse gewapende miities verwikkeld raakten in conflicten, verloren ze na de oorlog de toegang tot basisvoorzieningen, werden ze gemarginaliseerd en velen werden gedwongen te vluchten naar andere landen of binnen Syrië zelf.
In Egypte konden de Palestijnen gewoon in de samenleving integreren, met toegang tot werk, onderwijs, etc. Palestijnen organiseerden zich in gewapende milities, raakten betrokken bij politieke activiteiten die spanningen binnen het Egyptische regime veroorzaakten, waarna ze strikte beperkingen opgelegd kregen op werk, onderwijs, eigendom, en vrijheid van beweging.
In Irak, onder het regime van Saddam Hoessein, genoten de Palestijnen van speciale privileges, zoals financiële en logistieke steun en voordelige behandelingen in het publieke leven. Ze hadden tevens eenvoudige toegang tot werk, onderwijs, overheidsdiensten en alle basisvoorzieningen zoals gezondheidszorg en onderwijs. In tegenstelling tot bijna alle andere Irakezen, die na de nederlaag in de Golfoorlog, de daaropvolgende economische sancties en opstanden kritisch stonden tegenover Saddam’s wrede regime, toonden de Palestijnen zich bondgenoten van het regime. Omdat zij publiekelijk het regime zodanig steunden dat ze financieel en politiek werden bevoordeeld, werden de Palestijnen na de val van Saddam in 2003 als medeplichtigen van het oude regime en destabiliserende factor, beperkt in hun toegang tot basisvoorzieningen, rechten op vrijheid van beweging, werkgelegenheid, juridische bescherming, en verloren hun banen en huizen.