Freethinker.nl

Samante schreef: Voor mij heeft mijn visie zeker nut. Ik kan er de werkelijkheid beter mee verklaren. Ik bezie zeer veel zaken vanuit helicopterview en heb daarbij de nodige afstand tot bijvoorbeeld gebeurtenissen. Ik kijk op een andere wijze naar bijvoorbeeld sterven/sterfgevallen, maar dan op een manier die me vrijwel direct rust geeft. Ik kijk met andere ogen naar andere mensen, dieren (en insecten). In het dagelijks leven voel ik me aangenaam en is piekeren iets dat ik eigenlijk nooit meer doe. Veel stilstaan bij het verleden of vooruitzien in de toekomst is iets dat ik een beetje afgeleerd heb, ik hou me meer bezig met dit moment zelf..

Hoe weet je dat, dat je de werkelijheid nu beter kan verklaren? Vergeleken met wat?
En hoe weet je de andere zaken zo zeker?
Kan het niet gewoon met het vorderen der jaren te maken hebben.
Ik heb iets gelijkwaardigs meegemaakt, maar bij mij was het juist nadat ik van god los kwam. In die tijd werd ik ook vader, had dat er iets mee te maken? Ik ging meer boeken lezen? Er kunnen zoveel oorzaken zijn, waarom bij jou je geloof in iets bovennatuurlijks?

Fish schreef:

Samante schreef: Voor mij heeft mijn visie zeker nut. Ik kan er de werkelijkheid beter mee verklaren. Ik bezie zeer veel zaken vanuit helicopterview en heb daarbij de nodige afstand tot bijvoorbeeld gebeurtenissen. Ik kijk op een andere wijze naar bijvoorbeeld sterven/sterfgevallen, maar dan op een manier die me vrijwel direct rust geeft. Ik kijk met andere ogen naar andere mensen, dieren (en insecten). In het dagelijks leven voel ik me aangenaam en is piekeren iets dat ik eigenlijk nooit meer doe. Veel stilstaan bij het verleden of vooruitzien in de toekomst is iets dat ik een beetje afgeleerd heb, ik hou me meer bezig met dit moment zelf..

Hoe weet je dat, dat je de werkelijheid nu beter kan verklaren? Vergeleken met wat?

Vergeleken met mijn levensbeschouwing die ik eerder had, tot mijn huidige inzichten gingen nestelen, had ik idiote ideeën opgedaan uit de culturele invloeden in Nederland over een mogelijk oordelende god die mij afwees vanwege mijn homoseksuele identiteit. Toen ik kennismaakte met de inzichten die ik in mijn psychoses kreeg en later ook bevestigd zag in de boeken van Walsch, wist ik dat mijn identiteit geen enkele issue was voor een god als die zou bestaan.
Ook zie ik dat het leven zich door mij voltrekt in plaats van dat het leven mij overkomt. Dat is een gigantisch verschil in het bezien van de werkelijkheid, het verandert mijn perceptie ten aanzien van gebeurtenissen in het leven en ook zie ik mezelf niet als slachtoffer van omstandigheden. Ik krijg steeds meer de indruk dat ik op enig niveau zelf aan de touwtjes trek, veel van de gebeurtenissen in en het verloop van mijn leven heb ik denk ik tot op zekere hoogte bewust veroorzaakt. Als schepper, niet als schepsel.
Ik heb snel vrede met hoe dingen in mijn leven verlopen, als ik dat niet heb is dat van korte duur.

Fish schreef: En hoe weet je de andere zaken zo zeker?

Welke andere zaken in het bijzonder?

Fish schreef: Kan het niet gewoon met het vorderen der jaren te maken hebben.
Ik heb iets gelijkwaardigs meegemaakt, maar bij mij was het juist nadat ik van god los kwam. In die tijd werd ik ook vader, had dat er iets mee te maken? Ik ging meer boeken lezen? Er kunnen zoveel oorzaken zijn, waarom bij jou je geloof in iets bovennatuurlijks?

Ja ook het evolueren in het leven heeft daarmee te maken. Maar doorslaggevend is denk ik mijn spiritualiteit. Ook al is die ontstaan door misschien een spelletje van mijn eigen brein.

Samante schreef:Ja ook het evolueren in het leven heeft daarmee te maken. Maar doorslaggevend is denk ik mijn spiritualiteit. Ook al is die ontstaan door misschien een spelletje van mijn eigen brein.

Ja, dat brein van ons?
Ik zelf heb totaal niets met spiritualiteit ( ben echt zo'n nuchtere sceptische boer) en denk dat je er aanleg voor moet hebben.
Omstandigheden zouden ook van invloed kunnen zijn misschien?

Zou ons bewustzijn ook sterven? Net als ons stoffelijk lichaam.

De Hemel van Johannes geloof ik niet in, maar ik zou het zonde vinden als mijn bewustzijn net zo jong zou sterven als mijn stoffelijk lichaam.

Het maakt mij depressief, het bewustzijn is veelte mooi.

Jurgen schreef:Zou ons bewustzijn ook sterven? Net als ons stoffelijk lichaam.

De Hemel van Johannes geloof ik niet in, maar ik zou het zonde vinden als mijn bewustzijn net zo jong zou sterven als mijn stoffelijk lichaam.

Het maakt mij depressief, het bewustzijn is veelte mooi.

Geniet van je bewustzijn zolang je leeft

PietV. schreef:

Jurgen schreef:Zou ons bewustzijn ook sterven? Net als ons stoffelijk lichaam.

De Hemel van Johannes geloof ik niet in, maar ik zou het zonde vinden als mijn bewustzijn net zo jong zou sterven als mijn stoffelijk lichaam.

Het maakt mij depressief, het bewustzijn is veelte mooi.

Geniet van je bewustzijn zolang je leeft

Dat blijf ik ook doen. We leven op een plek op aarde waar het ook kan, mensen uit Syrië kunnen het niet.

Heel naïef, maar de film A space Odyssey 2001 vond ik een mooi einde hebben. Als een sterrenkind terug op aarde komen. ..


Ik ga te diep, weer even met mijn beide benen op de grond haha.

Jurgen schreef:Zou ons bewustzijn ook sterven? Net als ons stoffelijk lichaam.

Volgens mij blijft je geest (bewustzijn) bestaan.

Aan de ene kant hebben we de observatie dat bewustzijn het product is van geëvolueerde hersenen en aan de andere kant hebben we niets meer dan wensdenken. Ik persoonlijk waak voor ongefundeerd geloof, aangezien ik hecht aan de (meest waarschijnlijke) waarheid, ongeacht of die nu wenselijk is of niet.

Samante schreef:

Jurgen schreef:Zou ons bewustzijn ook sterven? Net als ons stoffelijk lichaam.

Volgens mij blijft je geest (bewustzijn) bestaan.

Bedoel je je persoonlijke "ik" als een geest, of bedoel je dat je bewustzijn wordt opgenomen in de natuur?

Ik kan je niet volgen Siger. Ik zie geen onduidelijkheid in Samantes statement: "Volgens mij blijft je geest (bewustzijn) bestaan." en daarom ook niet van het waarom van je vraag, maar ik sta uiteraard open voor nadere uitleg/verduidelijking. Definiëer het door jou vermeende verschil tussen Samantes "je geest (bewustzijn)" en jouw: "je persoonlijke "ik" als een geest" en definiëer: "opgenomen in de natuur", anders dan in ophouden te bestaan na de dood van het lichaam.

@Samante

Wellicht ontgaan Sigers (vermeende) nuances jou niet, in welk geval ik natuurlijk ook naar jou kijk voor nadere definiëring.

Vorig jaar November heb ik een ervaring gehad wat ik denk dat het uit het "hiernamaals" was. 3 dagen na de dood van mijn Oma had ik een ervaring mee gemaakt, mijn zwaar Christelijk Opa, Oma en Oom van mij had ik een ontmoeting. Het was in een blauw wittige Surrealistische omgeving. Mijn opa in het midden, Oom links en Oma rechts. Ze waren in het wit, en kon de gezichten niet zien, maar voelde dat hun het was. Het gevoel van het kaliber dat je met je moeder voelt en mindere mate je vader. Ze waakte over mij, en het komt wel goed. Hun hebben het niet letterlijk gezegd, maar meer een energie dat ik het op die manier het opvatte.

Ben door deze ervaring in de winter even zwaar Christelijk geweest.

Ik heb eerder psychoses gehad, en weet zeker dat dit geen psychose was die ik in het verleden had. Ik ga mijn ervaring ook niet onderdrukken door mijn dogmatische ideaal wat Atheïsme heet. Het is een ervaring wat tot echt heb ervaren.

siger schreef:

Samante schreef:

Jurgen schreef:Zou ons bewustzijn ook sterven? Net als ons stoffelijk lichaam.

Volgens mij blijft je geest (bewustzijn) bestaan.

Bedoel je je persoonlijke "ik" als een geest, of bedoel je dat je bewustzijn wordt opgenomen in de natuur?

Ik bedoel het eigenlijk beide. Bij het sterven integreer je volgens mij in de singulariteit, bij het geboren worden desintegreer je uit de singulariteit. In die zin wordt het bewustzijn opgenomen in de natuur. De persoonlijke 'ik' blijft volgens mij wel bestaan maar gaat veranderen.
Bij het sterven breidt het perspectief van de geest (de persoonlijke 'ik') zich volgens mij enorm uit en zal niet meer gehecht zijn aan het lichaam of met allerlei aardse zaken. Was er bij het leven slechts het perspectief vanuit het lichaam, na het sterven en het verlies van het lichaam breidt het perspectief zich gigantisch uit.
De geest bestaat dan nog wel, maar met een volledig ander perspectief.

Jurgen schreef:Vorig jaar November heb ik een ervaring gehad wat ik denk dat het uit het "hiernamaals" was.(...)
Ben door deze ervaring in de winter even zwaar Christelijk geweest.

Ik heb eerder psychoses gehad, en weet zeker dat dit geen psychose was die ik in het verleden had. Ik ga mijn ervaring ook niet onderdrukken door mijn dogmatische ideaal wat Atheïsme heet. Het is een ervaring wat tot echt heb ervaren.

Ik kan best geloven dat je een echte ervaring hebt gehad en overleden dierbaren hebt ontmoet. En ook kan ik me voorstellen dat je uiteindelijk toch weer atheïst bent.
Maar waarom, als je weer iets van gelovig wordt, moet dat dan christelijk zijn?

Samante schreef:Ik bedoel het eigenlijk beide. Bij het sterven integreer je volgens mij in de singulariteit, bij het geboren worden desintegreer je uit de singulariteit. In die zin wordt het bewustzijn opgenomen in de natuur. De persoonlijke 'ik' blijft volgens mij wel bestaan maar gaat veranderen.
Bij het sterven breidt het perspectief van de geest (de persoonlijke 'ik') zich volgens mij enorm uit en zal niet meer gehecht zijn aan het lichaam of met allerlei aardse zaken. Was er bij het leven slechts het perspectief vanuit het lichaam, na het sterven en het verlies van het lichaam breidt het perspectief zich gigantisch uit.
De geest bestaat dan nog wel, maar met een volledig ander perspectief.

Samante, is dit meer dan wensdenken?