MaartenV schreef: ↑10 feb 2020 04:59
Maria schreef: ↑09 feb 2020 09:17
MaartenV schreef: ↑09 feb 2020 03:42
Een aantal overtuigingen uit Advaita Vedanta vind je dus terug in ACT en kennen dus als werkmodel een aantal therapeutische toepassingen. Zoals mindfullness bijvoorbeeld.
Is het niet zo dat oha. alle geesteswetenschappen zich ontwikkeld hebben uit hetgeen door de tijd heen is gedestilleerd uit wat filosofen hebben bedacht en daaruit is overgeleverd en aangepast aan het denken van de betreffende tijd?
Ieder weer met zijn eigen invullingen en benoemd in eigen bewoordingen.
Vooral door dat laatste wordt dat duidelijk of juist niet.
Vooral door het invullen met persoonlijke ervaringen, die generaliserend worden uitgesproken ter lering naar anderen, ontstaat dan het idee van een nieuwe en persoonlijke visie, die dan al of niet door veel mensen gevolgd wordt.
Zeker in perioden van persoonlijke behoefte daaraan.
Verschillend benoemd zoals onderwijzer, docent, professor, leermeester, rabbi' en goeroe of zich eenzijdig publiek uitend als zeepkistsprekers.
Zo ontstaat de schijn van verschillende inzichten over dit stukje al duizenden jaren oude concept.
Ja, maar ACT is (mens)wetenschappelijk onderbouwd, zegt men. Het is een vorm van gedragstherapie. Het onderscheidt zich van oude inzichten en 'gewoon oude wijn in nieuwe zakken' door de wetenschappelijke onderbouwing. Het schijnt effectief te zijn tegen o.a. depressie, angststoornissen, paniekstoornissen, enz.
Ik zie dat niet als maar......., maar als bovendien............
En je reageert niet het eerste deel uit mijn schrijven en hetgeen ik bedoel als reactie op jouw schrijven.
Je gaat nu verder op wat de ACT methode zou inhouden en dat nu in dit topic over AV gedachten.
Oké.
Wat jij nu onder de noemer van AV brengt is in feite door de belangstelling de laatste 50 jaar voor het boeddhisme in gedachten door velen al langer meegenomen en daardoor zijn er ook al langer andere benaderingswijzen en methoden ontwikkeld.
Al langere tijd is gebleken dat psychoanalyse niet voldoende is om daadwerkelijk mensen te helpen in het hier en nu bij vooral steeds zich weer herhalen gedachten en gevoelens te krijgen, die vaak niet direct overeenstemmen met de werkelijkheid van het heden.
Daar is de gedragstherapieën uit ontstaan met steeds meer verschillende methoden, gebaseerd op meer inzichten en meer mogelijkheden van therapie bij diverse mensen met verschillende achtergronden en psychische klachten.
Voor de psychotherapeute dus meer variatie en mogelijkheden om te kiezen tussen diverse methoden.
Dat er therapeuten zijn, die zich vooral op één methode richten, als zou dat nieuwste ook de beste en enige methode zijn, zorgt ervoor dat er steeds weer "mode therapieën" zijn.
Maar mi. patienten ook tekort worden gedaan.
De kritieken zijn dan ook vooral gericht op het afwijzen van oude benaderingswijzen ipv. van nieuwe te integreren.
In plaats van ze in samenhang te beoordelen op de beste punten voor de individuele patiënt, zeker zolang er geen echte diagnose duidelijk is.
Mi. omdat in vakbladen ea. meer populaire blaadjes vooral de aandacht is gericht op de nieuwe therapiemogelijkheden.
Voor hiermee verder te gaan heb ik me heel in het kort geïnformeerd.
Zoals er in de psychotherapie continu nieuw methodes worden ontwikkeld uit al eerdere inzichten is dat ook met ACT.
Dan heb je altijd enthousiaste voorstanders en ook een aantal kritische aandachtspunten.
Acceptance and commitment therapy
Acceptance and commitment therapy (ACT)[1] is een relatief nieuwe vorm van gedragstherapie die aan het eind van de 20ste eeuw is ontwikkeld door de Amerikaanse psycholoog Steven C. Hayes. In ACT wordt cliënten geleerd zich te richten op zaken die ze op directe wijze kunnen beïnvloeden, zoals hun eigen gedrag, in plaats van controle proberen te krijgen over ervaringen die niet direct te beïnvloeden zijn, zoals emoties en gedachten (dit wordt experiëntiële vermijding genoemd). Dit impliceert een acceptatiegerichte houding ten opzichte van deze emoties en gedachten. Kern van ACT is de filosofie dat het vechten tegen onvermijdelijke zaken uiteindelijk ten koste gaat van een waardevol leven.
ACT komt voort uit de gedragsanalyse, en is gefundeerd op de zogenaamde Relational Frame Theory (RFT).[4] Conceptueel (met eenzelfde theoretische en filosofische grondslag) is ACT sterk verwant met andere vormen van de zogenaamde derde generatie gedragstherapie, zoals dialectische gedragstherapie (Linehan), aandachtgerichte cognitieve gedragstherapie (mindfulness), gedragsactivatie en functioneel analytische psychotherapie (FAP).
Het belangrijkste onderscheid met cognitieve gedragstherapie (CGT) is dat CGT zich richt op symptoomverlichting door verandering van de inhoud van gedachten, terwijl ACT zich richt op het veranderen van de relatie die een cliënt heeft met zijn gedachten, dus het veranderen van de functie van deze gedachten.
ACT is beïnvloed door boeddhistische inzichten in de onvermijdelijkheid van menselijk leed, maar staat verder volledig los van het boeddhisme en steunt theoretisch volledig op de RFT.