Freethinker.nl

Het verhaal van de dochter

http://www.zininopvoeding.nl/Themas/Eig ... dia_Zahra/" onclick="window.open(this.href);return false;

'Ik dacht dat m'n moeder het zag aankomen, maar dat was niet zo.'

Claudia Zahra Hahn (28) werd zeven jaar geleden moslim. Waarom? Hoe reageerde haar moeder? En hoe had Claudia gewild dat haar moeder zou reageren?

‘Ik heb altijd al het gevoel gehad dat mijn leven een doel had: er is iets bijzonders in het leven dat ik nog moet ontdekken. En op een gegeven moment ben ik gaan lezen: over verschillende religies, maar ook over bijvoorbeeld Nieuwe Tijdskinderen.’

en dat van haar moeder.
http://www.zininopvoeding.nl/Themas/Eig ... /Patricia/" onclick="window.open(this.href);return false;

'Soms vraag ik: leg het me nog eens uit'
Patricia is katholiek opgevoed, trouwde met een atheïst en is op haar eigen manier gelovig. Haar dochter Claudia werd zeven jaar geleden moslim.

‘Claudia was al langer zoekende, maar indertijd heb ik dat niet zo gezien. Op een gegeven moment kreeg ze een vriend, die moslim was, maar ze was al aan het zoeken en toen die relatie uit ging, bleef zij naar de moskee gaan. Op een dag kwam ze thuis en zei ze: ik ben bekeerd.

Dat was voor mij echt een verrassing. En in het begin was het voor mij ook heel dubbel. Ik was blij voor haar dat ze had gevonden waar ze naar op zoek was en tegelijkertijd was ik heel huiverig. Zeker die eerste jaren. We zijn pas de laatste jaren meer gaan praten, in die tijd meed ik het onderwerp misschien ook wel een beetje. Ik vond het ingewikkeld om die dingen te benoemen.

Hoe is het als je dochter zich tot Islam bekeert?
Is er dan ruimte voor discussie of zijn er alleen vragen?
Hoeveel kan de ander begrijpen en waarom?
(Lees voor de moeder en dochter een andere nauwe relatie.)

Ook op Facebook Freethinker.nl

Leg je met een religieuze opvoeding niet zelf de voedingsbodem voor mystiek denken? Het denken dat er meer is tussen hemel en aarde. Ga je twijfelen dan val je in een gat en ga je het sprookje van je moeder missen. Dan klim je op een andere geloofsheuvel omdat die weer de zo gemiste mystiek heeft, nieuw is en er valt weer te ontdekken.

Het is bijzonder treurig als een meisje zelf kiest voor een religie waarbinen de vrouw onderdrukt wordt. Als we echter even afzien van de morele implicaties en zuiver de theologie beschouwen, dan is de Islam bepaald minder mystiek als het katholicisme. De Islam heeft eenvoudige de simpelste en meest rationele theologie. Dus vanuit dat gezichtpunt valt een der een dergelijke bekering wel een beetje te begrijpen.

Ik vind het echter zeer verdrietig dat mensen zichzelf zo straffen. . .

Uit wat ik lees van de dochter, is ze een echte cherry pickster.
Datgene wat zij aanvoert zou zo van een Christensite kunnen komen.
Alles wat lief is en love betekent wordt groot gemaakt.

Met kerken als instituut heeft ze niet zoveel.
Over de moeilijke jeugd wordt verder niet zo uitgeweid.
Wel voelt ze zich thuis bij haar moslim omgeving.

En dat zij dat ook naar buiten zo wil profileren.
Haar keuze van de kleding is niet zo moeilijk.
Waar is ze de uitzondering?
Bij haar eigen moeder, die haar keuze respecteert op de hoofddoek na zolang ze nog thuis was, of in haar nieuwe vriendenkring, waar het één van de punten is, om verder te worden geaccepteerd?

Is dit hetzelfde verhaal als van MariaK op het Credible forum?

Vergis U niet in de term Islam. Binnen de Islam heb je net zo veel afscheidingen als binnen het Christelijk geloof. Bij ons is het binnen het christendom wat eenvoudiger gemaakt door elke afscheiding een eigen naampje mee te geven, allemaal christelijk, maar verdeelt over zo veel verschillende kerkjes, van mild tot streng tot idioot streng. Dat is binnen de islam niet anders. Waarom mag de ene moslim vrouw met alleen een haardoek, en "normale" kleding op straat lopen en loopt een ander in een boerka?
Wel denk ik dat Islam een hardere godsdienst is, juist met betrekking tot vrouwen, maar dat is voor vrouwen van sommige gereformeerde gemeenten niet veel anders, zie GPV beleid.
Het is voor ons "buitenstaanders", moeilijk om te bepalen of je met een behoudende moslim of met een fanatieke moslim te maken hebt. Ik denk dat dit meisje in een hele milde gemeenschap terecht is gekomen, en als zij zich daar gelukkig bij voelt, wie ben ik dan om te zeggen dat dát verkeert is? Ik ben zelf opgevoed met het idee dat Koran en Bijbel zijn voortgekomen uit de Thora, en dat wat in dié boeken als God wordt gezien, één en de zelfde is. Dat is ook mijn reden om te berusten in ieder die gelooft dat er een God is en die door middel van een kerk of moskee moet worden aanbeden. Toch heb ik gesprekken met moslims gehad waarin mij werd duidelijk gemaakt dat de god van de christenen een heel andere is dan die voor de moslims, dat druist echter tegen alle heilige boeken in. Zelf geloof ik niet in 1 god. We hebben de goden van weleer wel afgedankt, maar zijn ze dan ook werkelijk weg?

Robo schreef:Vergis U niet in de term Islam. Binnen de Islam heb je net zo veel afscheidingen als binnen het Christelijk geloof. Bij ons is het binnen het christendom wat eenvoudiger gemaakt door elke afscheiding een eigen naampje mee te geven, allemaal christelijk, maar verdeelt over zo veel verschillende kerkjes, van mild tot streng tot idioot streng. Dat is binnen de islam niet anders.

Misschien wel net zoveel, als er sociale gemeenschappen zijn en nog kleiner, bepaalde families.

Wat zou jij doen als jouw zoon of dochter thuiskomt en zich gaat kleden in de kledij die wordt voorgeschreven door een leer, die niet alleen stamt uit een periode van 1400 jaar geleden, maar die dat ook nu in een tijd en cultuur binnen het Nederland van 2000 AD.?
En dat je dochter dit van het grootste belang vindt?
En daarenboven en wsl. het meest belangrijke, dat zij zich heeft aangesloten, omdat ze zich daar het meest thuis voelt?

Want daar gaat dit topic over.
Datgene wat deze bekeerde dochter aangeeft en deze moeder.

Deze en andere vreselijke verhalen zullen we alleen maar steeds vaker gaan horen in de toekomst. Het zal je dochter maar zijn.

Robo schreef:VWe hebben de goden van weleer wel afgedankt, maar zijn ze dan ook werkelijk weg?

Zijn ze er ooit geweest anders dan in de hoofden van mensen?

Ik kan het mij niet voorstellen dat mijn dochter met zoiets thuis zou komen maar de band niet zomaar breken. Ik heb een kleindochter die in de gevaarlijke leeftijd komt en met moslims te maken heeft op school. Zal blij wezen als die fase in haar leven voorbij is. Een meisje dat verliefd wordt is makkelijk te verleiden laat de praktijk zien.

Maria schreef: Wat zou jij doen als jouw zoon of dochter thuiskomt en zich gaat kleden in de kledij die wordt voorgeschreven door een leer, die niet alleen stamt uit een periode van 1400 jaar geleden, maar die dat ook nu in een tijd en cultuur binnen het Nederland van 2000 AD.?

Moeder zegt "Als ze nu bijvoorbeeld een hoofddoek zou gaan dragen, zou ik dat goed vinden." Ze draagt dus geen hoofddoek.

En daarenboven en wsl. het meest belangrijke, dat zij zich heeft aangesloten, omdat ze zich daar het meest thuis voelt?

in het stukje "Wat sprak je aan in de islam?" legt ze toch prima uit waarom zij voor de weg van de familie van Ismaël heeft gekozen?
Claudia Zahra is nooit in 14e eeuw kleding thuis gekomen, en moeder heeft haar zelfs die namen gegeven.
Ik zie dus je argument in dit geval niet.
Haar denken is waarschijnlijk dan zo geweest dat ze is gaan geloven in de laatste profeet die is bedacht.
Claudia Zahra is een goed voorbeeld van hoe ik graag alle moslims zie in Nederland.

Het is een proces van jaren geweest, waarin ze later meer bewust dingen ging doen of juist ook weer laten.

Dit is ook wat er staat geschreven.

Maar ik denk ook dat het heel moeilijk is om, als je zelf nog zoekende bent, aan een ander uit te leggen waarom je ergens voor kiest. Dus toen ik mijn lange rokken ging dragen, heb ik mijn moeder wel gekwetst. Zij begreep dat niet. Achteraf begrijp ik dat zelf ook niet meer zo goed.
..
Toen ik de eerste keer met een hoofddoek op binnenkwam, omdat ik ging bidden, barstte ze in tranen uit: o, wat verschrikkelijk. Waarom doe je dit?
..
Je zei net: ik draag nog geen hoofddoek.
Ik zou heel graag een hoofddoek willen dragen. Dat wil ik eigenlijk al jaren, maar dat doe ik pas als ik er honderd procent achter sta en de opmerkingen kan verdragen: ‘Doe hem af, joh! Slaat toch nergens op.’ Ik ben niet zo goed in het negeren van opmerkingen.

Ik heb meer getuigenissen van bekeerlingen gelezen.
Sommigen zijn in zeer korte tijd om, maar dan ook heel erg fundamentalistisch om.

Bij anderen moet dat zelfvertrouwen groeien en wordt er toch wel veel getwijfeld.
De hoofddoek is vaak pas het laatste waar ze definitief toe over gaan.
Later lees je dan weer hun getuigenissen van hun afvalligheid.
Hier zijn er ook een paar lid.

Maria schreef: Wat zou jij doen als jouw zoon of dochter thuiskomt en zich gaat kleden in de kledij die wordt voorgeschreven door een leer, die niet alleen stamt uit een periode van 1400 jaar geleden, maar die dat ook nu in een tijd en cultuur binnen het Nederland van 2000 AD.?
En dat je dochter dit van het grootste belang vindt?
En daarenboven en wsl. het meest belangrijke, dat zij zich heeft aangesloten, omdat ze zich daar het meest thuis voelt?
Want daar gaat dit topic over.
Datgene wat deze bekeerde dochter aangeeft en deze moeder.

Vanuit het katholicisme waar ik door een ongeluk in ben grootgebracht, heb ik toenadering gezocht tot het Jodendom.
Na een aantal jaren ben ik atheïst geworden. Ik heb mijn kinderen bewust van de sjoel weggehouden, omdat iedereen zelf moet kunnen kiezen. Dat was, en is nog steeds, mijn diep gevoelde overtuiging. Wat ik deed toen mijn dochter te kennen gaf naar sjoel te willen? Het haar ontraden. Maar ik ken mijn dochter, ontraden zou geen enkel effect sorteren. Mijn kind koos voor de liberale variant van het jodendom, dus aan haar uiterlijk veranderde niet veel. Ook zonder pruik stond haar afkomst toch al op haar gezicht geschreven. Ik heb genoten van de meningsverschillen die wij hadden, en de eindeloze gesprekken die ik met haar gevoerd heb. Maar steeds met de gedachte in mijn achterhoofd dat ik zelf mijn overtuiging op jonge leeftijd heb moeten bevechten tegen alle weerstand die de katholieke omgeving maar kon opwerpen. En dat dit mijn kinderen niet zou overkomen. Zij zijn hun eigen mensen, en maken hun eigen keuzes. Ik heb ze niet voor niets als vrijdenker grootgebracht. En ook een vrijdenker heeft het onvervreemdbaar recht zijn of haar overtuiging te volgen. Daarbij is het van geen enkel belang of ik dat een juiste keuze vind of niet. Ik ben geen onderdeel van hun geweten.
En of ze nu te kennen had gegeven dat zij mormoon wilde worden, jehova getuige of moslima zou dat geen enkel verschil gemaakt hebben in mijn reactie.
Na een aantal jaren gaf zij te kennen dat zij voornemens was atheïst te worden. Zoals iedere liefhebbende vader zou doen, heb ik haar dat ernstig ontraden.

Zoals iedere liefhebbende vader zou doen, heb ik haar dat ernstig ontraden.

goeie!

Gershom schreef:Ik heb genoten van de meningsverschillen die wij hadden, en de eindeloze gesprekken die ik met haar gevoerd heb. Maar steeds met de gedachte in mijn achterhoofd dat ik zelf mijn overtuiging op jonge leeftijd heb moeten bevechten tegen alle weerstand die de katholieke omgeving maar kon opwerpen. En dat dit mijn kinderen niet zou overkomen. Zij zijn hun eigen mensen, en maken hun eigen keuzes. Ik heb ze niet voor niets als vrijdenker grootgebracht. En ook een vrijdenker heeft het onvervreemdbaar recht zijn of haar overtuiging te volgen. Daarbij is het van geen enkel belang of ik dat een juiste keuze vind of niet.

@Gershom,
Deze woorden zijn m.i van wezenlijk belang. Dat is waar het om gaat; niet ik bepaal de (geloofs)keuzes van mijn kinderen, de keuzes van anderen. Vooral de zin:
En ook een vrijdenker heeft het onvervreemdbaar recht zijn of haar overtuiging te volgen. Daarbij is het van geen enkel belang of ik dat een juiste keuze vind of niet.

Dat spreekt me ook aan in het humanisme; de vrijheid om een keuze te maken, zonder een ander dezelfde keuze op te leggen.

Deze dochter gelooft dus dat haar eigen moeder (en vader) als ongelovigen voor eeuwig gaan branden in de hel. Vandaar dat bekeerlingen ook volkomen geschift zijn. Verder hoop ik dat mevrouw later niet dement wordt. Want dan is ze Allah inmiddels weer vergeten en gaat ze, volgens haar geliefde ideologie, dus zelf als een ongelovige naar de hel. Gelukkig heeft ze nog Alexander Pechtold met mijn wetsvoorstel Voltooid Leven zodat ze voor dat ze dement dreigt te worden recht heeft op euthanasie. Indien van toepassing voor het geval zij niet als ploflamiet eindigt.