pallieter schreef: ↑18 apr 2018 10:39
De hel zijn niet de anderen, de hel is het bestaan.
lees het boek maar om te zien hoe hij zichzelf uit die hel van onverschilligheid haalt.
Brrrrrrr. Een nogal fatalistische kijk vind ik.
Volgens mij zit 't 'm (as usual) in het denken in uitersten.
Het zal mijn boek niet zijn, ik heb nou juist zo m'n best moeten doen om een beetje onverschilliger te worden.
pallieter schreef: ↑18 apr 2018 10:39
Je beseft dat je macht hebt en dat je die kan gebruiken maar daar voelde ik mij nooit echt goed bij. Ik heb nooit de aantrekkingskracht van macht begrepen. Dus toch maar naar de onverschilligheid?
Mensen zijn enorm beïnvloedbaar. Daar ben ik van geschrokken. Ik mocht vroegah graag handlezen en tarot kaartjes leggen enzo. Vnl voor de fun. Ik vond het weird om te merken hoe mensen bv op voorspellingen reageren. Werd het een soort self-fulfilling prophecy. Voor je het weet ben je goeroe.
Men geeft zichzelf mij wat te graag uit handen, aan een hogere orde of aan een lot, of aan een ander. Volgens mij heeft het met angst en het willen ontlopen van verantwoordelijkheid te maken. Hence de populariteit van religies. En heldenverering, goeroes e.d. bij gebrek aan religie. Het lijkt niet veel uit te maken als men zich maar ergens aan vast kan grijpen.
Die onverschilligheid is dan weer een ander uiterste om jezelf te beschermen tegen de helden/goeroe-zoekers.
Enfin, uitersten zijn nooit het antwoord maar altijd een tijdelijke weg om een nieuwe balans te vinden, die daar ergens tussenin hangt, denk ik.
Wat je in onze historie door de eeuwen heen ook terugziet; de hele maatschappij beweegt op die manier.
pallieter schreef: ↑18 apr 2018 10:39
Dit boek heeft mij geleerd dat er andere oplossingen bestaan. Een andere visie op het leven waar de verantwoordelijkheid enkel bij jezelf ligt en dat wordt nooit saai.
Die visie had ik al 's verwoord in het topic over geluk.
Petra schreef: ↑11 mar 2018 04:24
Is mijn gedachte dat eenieder persoonlijk verantwoordelijk is of mag worden geacht te zijn, om zijn/haar persoonlijk geluk na te streven.
Hence; ik ben niet verantwoordelijk voor het persoonlijke geluk van anderen en zij niet voor mij.
Ik vond het opvallend dat jij er dit van maakte:
pallieter schreef: ↑12 mar 2018 11:00
Wat ik bedoel is dat geluk (of geen geluk) ons lang de ene kant de mogelijk geeft om een illusie van controle over het toeval te krijgen, maar ook kunnen we dit gebruiken om onze eigen verantwoordelijkheid te minimaliseren.
.
pallieter schreef: ↑18 apr 2018 10:39
Een methode om om te leven in bij tijde absurde wereld zonder dat absurde te omarmen maar evengoed zonder af te geleiden naar onverschilligheid.
Is de wereld absurd, de natuur absurd, of zijn de mensen absurd?
Wat is absurd eigenlijk? Misschien is het wel absurd om dingen absurd te vinden.
Soms ben je onverschillig, soms niet. Nooit onverschillig mogen zijn is in mijn ogen ook absurd.
