Nu hij het zo uitlegt wordt het duidelijker.De oorzaak is het onopgemerkte verschil tussen het Amerikaanse, vertaalde deel van de verklaring, en het Nederlandse naschrift.
Het eerste erkent in feite helemaal niet zoiets als homoseksualiteit of transgenderisme, er is hoogstens een 'langdurig patroon' van immorele verlangens. Het tweede spreekt ineens weer over een 'seksuele gerichtheid'.
Geen van de discussiërende groepen leek dat verschil op te merken. Vandaar dat Eva Jinek dacht dat de verklaring suggereert dat homoseksualiteit te genezen is (hoewel je niet hoeft te genezen wat niet bestaat), terwijl Kees van der Staaij beweerde dat het 'doden van verlangens' iets anders is dan het veranderen van je seksuele gerichtheid - de partijen praten langs het onopgemerkte verschil heen.
De kern van het Amerikaanse standpunt is: het is zondig een queer-identiteit aan te nemen, en het is zondig daarover van mening te verschillen. De Nederlandse aanhangers beweren daarentegen dat er een gesprek gaande moet blijven. Zelfs de afkeurende christenen vonden het document vooral pastoraal onverantwoord, niet inhoudelijk.
Iedereen, die is opgevoed en opgegroeid in de sfeer van deze zwaar orthodox christelijk denkende kerken zoals deze man, begrijpt wat hij bedoelt.
En dan niet eens echt, omdat ze de homoseksuele gevoelens van mensen binnen deze gemeenschappen begrijpen, maar ook bij alles wat met lichamelijke verlangens te maken heeft, als deze indruisen tegen wat ze al als kinderen met de paplepel ingegoten kregen.
Hier draait het om:Toen God mijn verlangens niet wegnam, bad ik hem een aantal maanden lang of ik dan sterven mocht, in mijn slaap, zodat ik het zelf niet hoefde te doen. Een aantal maanden lang, dag in, dag uit. God, het is genoeg zo. Laat het alsjeblieft ophouden - ofwel de verlangens, ofwel mijn leven. Wat op hetzelfde neerkomt.
Hoe kon ik zoiets bidden? Omdat mij iets ontnomen was. Omdat het vlees, het lichaam, aan de kant staat van de zonde, en de geest aan de kant van God; en omdat mijn gevoel voor zelfbehoud verbonden was aan een zelfbegrip voorbij mijn lichaam, voorbij mijn leven. Ik kon zoiets bidden omdat mij was geleerd dat het lichaam verloochend moest worden. De stem die roept 'ik wil niet dood' moest genegeerd.
Begrijp me niet verkeerd, niemand heeft me ooit geleerd dat homo's dood moeten of mogen. Maar de strengchristelijke wereld kent een afkeer van het eigen lichaam die, in het uiterste geval, leidt tot suïcidaliteit.
'Als dan uw rechteroog u doet struikelen, ruk het uit en werp het van u weg, want het is beter voor u dat een van uw lichaamsdelen te gronde gaat en niet heel uw lichaam in de hel geworpen wordt' (Mattheüs 5:29).
En als het eens niet gaat over een rechteroog, maar een heel lichaam? Beter het vuur voor je lichaam dan de verdoemenis voor je ziel. Toen ik uit de kast kwam, schreef mijn moeder dat ze haar plaats in de hemel voor mij zou willen opgeven.
Hoe kon ik zoiets bidden? Omdat mij iets ontnomen was. Omdat het vlees, het lichaam, aan de kant staat van de zonde, en de geest aan de kant van God; en omdat mijn gevoel voor zelfbehoud verbonden was aan een zelfbegrip voorbij mijn lichaam, voorbij mijn leven. Ik kon zoiets bidden omdat mij was geleerd dat het lichaam verloochend moest worden.
Fysieke verlangens (ook materiële) zijn van de wereld en ze houden je af van hetgeen belangrijk is voor het eeuwige leven.
Homoseksuele verlangens zijn slechts onderdeel van de meerdere soorten zg. zondige fysieke verlangens.
Waar ook de materiële en niet speciaal christelijke "geneugten des werelds" onder worden verstaan.
