De utopie van de lage verwachtingen.

[Jagang]

Ik bevind me regelmatig, soms haast tegen wil en dank, in discussies over de staat van de wereld.
En dan met name die ten aanzien van milieu, klimaat en economie.

We kennen denk ik allemaal wel het idee van klassieke utopieën.
Fantastische samenlevingen, waar iedereen zo gelukkig is, dat er geen dissidente geluiden meer zijn.
Alle behoeften worden vervuld, er is overvloed, en misschien gaan we ook wel niet meer dood.
De utopie staat voor een onbereikbaar, onbestaanbaar ideaal.
Het product van dromerige idealisten en/of despoten in de dop.

Des te meer valt het me op dat je zo ver helemaal niet hoeft te gaan om voor utopist te worden versleten.
De lat voor Utopia is flink lager gelegd, in de loop der jaren.
Wanneer je pleit voor een verbetering ten opzichte van de status quo, is dat al voldoende.

De Utopie van vandaag is niet langer het product van hopeloze idealisten, maar van luie cynische geesten.
Het product van een gebrek aan een heldere demarcatie tussen realistische en onrealistische ideeën.
Datzelfde gebrek aan demarcatie dat het mensen vergemakkelijkt om zichzelf te pas en te onpas het etiket "realist" op te plakken, al grossierend in Pavloviaanse platitudes die voor "kritiek" moeten doorgaan.

Voor wie zich heeft ingesteld op het einde van de beschaving binnen afzienbare tijd, en er niets aan wil doen, of laten doen, zijn eventuele maatregelen ter voorkoming al "utopisch". Evenals maatregelen tegen een ongelijkheid die niet altijd zo groot was als nu.

Met recht het utopisme van de lage verwachtingen, want ook toen we nog niet op industriële schaal broeikasgassen uitstootten, en een beperkt aantal families nog niet zo veel geld bezaten als de armste helft van de wereld, was de wereld geen perfecte plek.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Er zijn denk ik twee soorten utopieën:

Soort 1. Gewoon technisch niet haal baar.

Soort 2. Niet verwezenlijkbaar omdat er te veel tegenwerking is.

Een probleem is vaak dat het een utopie van de eerste soort is maar machthebbers denken dat hij van de tweede soort is.

[Jagang]

Het grootste probleem is dat de term "utopie" maar al te vaak een goedkope conversatiestopper is.
Dat is waarop mijn schrijven is gericht.

[Maria]

Het grootste probleem is dat de term "utopie" maar al te vaak een goedkope conversatiestopper is.
Dat is waarop mijn schrijven is gericht.

Ik vermoed, dat je weet dat je titel een contradictie in zichzelf is, maar het toch bewust zo schrijft.
Het gevolg is wel, dat gedachten hiermee alle kanten op kunnen.
Het eerste waar ik ook aan denk is: Wat bedoel je en laat ik het onderwerp van de zin eerst belichten op mijn manier.
Als een reactie zoals TC schreef niet de bedoeling is, wat is dan wel je bedoeling?

Ik begrijp nu, dat je niet een utopie inhoudelijk wil beschrijven, of via de betekenis alleen, maar eerder het gebruik van het woord.
Het woord heeft nu eenmaal een betekenis, dus het gaat per definitie over een ideaalbeeld, dus over te hoge verwachtingen.
Nu ken ik je wsl. iets beter en heb nu een beetje het idee wat je dan wel zou kunnen bedoelen.
Je schrijft dit ook in columns, wat zou kunnen betekenen dat je je eigen ervaringen met het communiceren over dit onderwerp bedoelt.
Als ik het ook mis heb, dan meld je dat maar.

Het is idd. dat ook ik vaak dit soort termen lees als een dooddoener op de creatieve gedachten van mensen die, ondanks het feit dat het ideaal niet haalbaar is, er toch naar te zoeken en te streven in woord en daad.
Het zijn de mensen, die kritiek hebben op anderen vanwege die vlg. hun te hoge verwachtingen en niet realistisch kunnen denken, die dat kraken en afdoen als utopisch denken.
En er is niets wat zo effectief is om creativiteit in de bodem te trappen, als negativiteit die een schijn heeft van realiteit.

Het is echter nooit onrealistisch om te pogen een realistische manier te vinden om onze wereld te verbeteren en daarbij een beeld voor ogen te hebben.
En daar gaat het om bij de gedachten van de positief ingestelde mens, die dit ook nog eens constructief weet te gebruiken.
Door sommigen omschreven als acties van zg. "wereldverbeteraars", door anderen gezien als een noodzaak om de massa in beweging te krijgen.

Zo kan ik hetgeen wat je schrijft alleen beamen, dat dit idd. voorkomt op veel sociale media, waarin mensen over wereldgebeuren mee willen spreken, maar feitelijk niets inhoudelijks (meer) te zeggen hebben, als ze uit geargumenteerd zijn.
En soms is dat heel snel, omdat ze helemaal geen goede argumenten hebben.

Zo is deze term in deze betekenis een cliché geworden, die wereldwijd op het www nagepraat en gebruikt wordt door mensen die ook hun zegje willen doen en willen blijven doen op elk idee, dat niet aansluit bij eigen uitzichtloze negatieve gedachten en dat zo verder te verspreiden.

[Peter van Velzen]

Alhoewel Wikipedia ook spreekt van een onbereikbaar ideaal. Is het onbereikbaar zijn niet het belangrijkste kenmerk van een utopie. Dat is het feit dat sommigen het als een ideale maatschappij zien. Wat voor de een ware utopie zou zijn is echter voor de ander vaak juist een Dystopie.

Zo zou ik bijvoorbeeld absoluut niet in Plato's Republiek willen wonen en al evenmin in een communistisch arbeidersparadijs, De vraag in hoeverre een utopie te realiseren is, hangt dus ook af van de bereidheid van eenieder om zich voor het realiseren er van in te zetten.

Er zijn "realisten" die veel idealen afwijzen omdat ze niet te realiseren zouden zijn. Maar de reden waarom dat niet kan, is miogelijkerwijs dat veel "realisten" er niets voor willen doen. Mogelijkerwijs dus een cirkelredenering.

Ik sta skeptisch tegenover elke "ideale" maatschappij mede doordat, zodra we een bepaalde fase daarheen bereikt hebben, we reeds andere ideeën zullen hebben over wat ons het meest ideale lijkt.

Het is dus wel mogelijk de maatschappij te verbeteren. maar het zal ten allen tijden een werk in uitvoering blijven. Derhalve is elke utopie, hoe gemakkelijk ze ook gerealiseerd kab worden, in zekere zin onbereikbaar.

Dat is echter geen reden om er niet aan te werken, Integendeel. Ook wie denkt reeds in de best mogelijke staat te leven, moet zich realiseren dae ze in de toekomst niet langer de beste mogelijkheid hoeft te zijn.

Zo kan het economische, het politieke, of het echte klimaat veranderen en ons tot aanpassingen dwingen.

[Mcmadtasty]

Een utopie is m.i. slechts een andere realiteit.
Realiteit is het resultaat van de beweging van al wat is. Op het moment dat de beweging veranderd, veranderd de realiteit.
Een utopie is het nu op een andere manier.
Net als in het nu wordt de realiteit bepaald door al wat is en niemand die daar regie over voert, als zijnde dat deze de volledige realiteit bepaald.
Slechts het eigen doen en laten, manier van aanwezig zijn beïnvloed de realiteit, de reactie op die manier van aanwezig zijn, het doen en laten ligt echter buiten de eigen invloedsfeer.
Daarmee bedoel ik niet dat geweten wordt hoe er gereageerd wordt wanneer je bijvoorbeeld iets steelt.
Daarmee bedoel ik dat je de regie kunt voeren over hoe er gereageerd wordt wanneer je iets steelt.

Datgene wat binnen de invloedsfeer ligt is hoe jezelf reageert.
Binnen dit kleine deel van invloed bestaat de mogelijkheid tot de realisatie van een utopie.

De utopie lijkt te staan voor een onbereikbaar, onbestaanbaar ideaal, doch wanneer ik terugdenk is 3 jaar geleden utopisch vergeleken met de huidige dystopie, waarin ineens allerlei verdeling aan het ontstaan is.
Wanneer dat mogelijk is, kan het ook andersom, echter is dat individueel aan onszelf en niet aan een zogenaamde overheid om voor de massa te bepalen.

[TIBERIUS CLAUDIUS]

Mensen die niet echt willen veranderen beweren vaak dat het onhaalbare Utopie is.
Dan is het min of meer voor hun van de baan omdat ze het als dogma nemen.
(een goed voorbeeld is het particuliere vervoer)

Een Utopie (die werkelijk niet haalbaar is) is echter niet perse nutteloos.
Men kan het wel als koers nemen, dat het niet volledig verwezenlijkt wordt hoeft geen ramp te zijn.

Het is vergelijkbaar met op de kompas naar het zuiden varen, dat men het einde (de magnetische zuidpool) niet haalt hoeft niet erg te zijn.

[doctorwho]

De utopie lijkt te staan voor een onbereikbaar, onbestaanbaar ideaal, doch wanneer ik terugdenk is 3 jaar geleden utopisch vergeleken met de huidige dystopie, waarin ineens allerlei verdeling aan het ontstaan is.

Er lijkt sprake van inflatie van begrippen. Nu weer bij dystopie. Neen we leven niet in een post apocalyptische maatschappij a la the Handmaids tale of Mad Max. Enne zonder overheid krijg je na anarchie waarschijnlijk weer een soort feodalisme en dat is als je geen leenheer bent vast nog vervelender dan een QR code laten zien als je een hapje wil eten.

[Mcmadtasty]

Enne zonder overheid krijg je na anarchie waarschijnlijk weer een soort feodalisme
[/quote]
dat is puur afhankelijk van hoe wij mensen ons gedragen.
Zoals gezegd,

Datgene wat binnen de invloedsfeer ligt is hoe jezelf reageert.
Binnen dit kleine deel van invloed bestaat de mogelijkheid tot de realisatie van een utopie.

Er lijkt sprake van inflatie van begrippen. Nu weer bij dystopie. Neen we leven niet in een post apocalyptische maatschappij a la the Handmaids tale of Mad Max.

uit wikipedia "Dystopie is een (denkbeeldige) samenleving met louter akelige kenmerken waarin men beslist niet zou willen leven"
Heeft niets met postapocaliptisch of met mad max te maken. Dat beschrijft slechts een van de vormen die een dystopie kan hebben,
Hoewel dat voor sommigen mogelijk ook een utopie kan zijn.

vast nog vervelender dan een QR code laten zien als je een hapje wil eten.

Het enige dat een qrcode doet is mensen te chanteren zich te laten vaccineren.
Iemand die corona gehad heeft of iemand die gevaccineerd is hoeft niets te doen. Iemand die niet gevaccineerd is moet zich laten testen.
Iedereen behalve de niet gevaccineerden kunnen overal binnelopen. De niet gevaccineerde moet wil hij even ergens spontaan een kopje koffie drinken eerst een afspraak maken zich te laten testen, minimaal twee uur daarvoor wachten en mogelijk 50 km ervoor reizen.
Verder heeft die qr-code geen enkele functie. Want op het moment dat ik getest ben als niet gevaccineerde en ik ga ergens een kopje koffie drinken, kan ik besmet raken door iemand die een qr-code heeft omdat die in het verleden corona heeft gehad of iemand die al gevaccineerd is.
Het excuus om ziekenhuizen te ontlasten gaat in het verhaal dus niet op.

De zin of onzin van een QR-code is off-topic. Gelieve dat hier niet te bespreken, maar in een topic over covid-19. Beperk je hier svp tot utopiën en dystopiën, (dus bijvoorbeeld hoe verschrikkelijk de beperkingen wel niet zijn.
Peter van Velzen

[Maria]

Een utopie is m.i. slechts een andere realiteit.
Realiteit is het resultaat van de beweging van al wat is. Op het moment dat de beweging veranderd, veranderd de realiteit.
Een utopie is het nu op een andere manier.
Net als in het nu wordt de realiteit bepaald door al wat is en niemand die daar regie over voert, als zijnde dat deze de volledige realiteit bepaald.

De betekenis van het woord utopie is duidelijk.'
Het is een niet haalbaar ideaal.

Wie dat invult en hoe is dat weer het vervolg, dus wat anders.
Dat hangt idd. meestal af van de persoon en de omstandigheid, waarin die verkeert.
Dat jij en ik een verschillend ideaal en beeld daarvan hebben kan zijn.
Hoe we dat willen bereiken en dat dit onderling wel heel erg verschillend kan zijn is ook duidelijk.

Maar het meest duidelijk moet zijn, dat je er wel naar kunt streven, maar dat een Utopia niet voor ons is weggelegd.
Voor niemand.
Wat blijft is het positieve van het er wel naar te streven en dat met realiteitszin.
Alleen dan is er beweging ten goede.

Ipv. alleen te schelden op wat er allemaal fout zit en wat we niet willen en anderen, die dat vertikken, te zien als gelovers in sprookjes.
Of te verzanden in nare voorspellingen van een dystopie, anderen de schuld ervan geven en gewoon op je gat blijven zitten en je leven doorleven zoals je dat altijd hebt gedaan.
Discussievoer blijft er te over.

[Jagang]

Ik vermoed, dat je weet dat je titel een contradictie in zichzelf is, maar het toch bewust zo schrijft.
Het gevolg is wel, dat gedachten hiermee alle kanten op kunnen.

Yup, en Ik hoop dat de rest uit het verhaal wat duidelijker werd.

Het eerste waar ik ook aan denk is: Wat bedoel je en laat ik het onderwerp van de zin eerst belichten op mijn manier.
Als een reactie zoals TC schreef niet de bedoeling is, wat is dan wel je bedoeling?

Misschien wel vooral mensen prikkelen. Kan je iets ongerijmds met elkaar rijmen?

Je schrijft dit ook in columns, wat zou kunnen betekenen dat je je eigen ervaringen met het communiceren over dit onderwerp bedoelt.
Als ik het ook mis heb, dan meld je dat maar.

Ja, dat. Ik merk op dat mensen de lat voor een utopie erg laag leggen, aangezien zaken die ik geenszins noodzakelijkerwijs als onderdeel van een "perfecte maatschappij" zou beschouwen, wel als "utopisch" worden bestempeld. Kortom, ze verwachten dan eigenlijk helemaal niets bij een utopie.
Ze hanteren het als leeg begrip, op basis van ad hoc criteria. Een beetje alsook "politieke correctheid" en "wegkijken".

Zo is deze term in deze betekenis een cliché geworden, die wereldwijd op het www nagepraat en gebruikt wordt door mensen die ook hun zegje willen doen en willen blijven doen op elk idee, dat niet aansluit bij eigen uitzichtloze negatieve gedachten en dat zo verder te verspreiden.

Dat dus.