Mooi als ouders trots zijn op hun kinderen!

[HierEnNu]

Ik heb gelukkig geen kinderen maar ben wel heel trots op mijn 72 neefjes en nichtjes, waarvan er wel een paar roken, maar die door hun karaktertjes hun dingen super goed voor elkaar hebben! Wel vind ik het sneu dat mensen een kwalificatie “sneu” geven aan voor hun totaal onbekenden, alleen gebaseerd op één gedragspunt! Hoe generaliserend kun je zijn?

Ik las elders bovenstaand schrijfsel en
dat inspireerde me tot onderstaande column


Mooi als ouders trots zijn op hun kinderen!

Helemaal mooi als een oom trots is op zijn neefjes en nichtjes. Dat laatste heb ik nooit gekend en vind ik best wel bijzonder. Om dat trots zijn af te laten hangen van het al dan niet roken vind ik echter bizar, maar daar schijnen de meningen nogal over te verschillen.

Ik zie mijn Pa en mij al voor me:

• "Ik ben zo ontzettend trots op je, jongen: daar zijn gewoon geen woorden voor!"
  
  "Dat doet me echt goed, Pap. Zo in z'n algemeenheid heb je me dat nog nooit duidelijk gemaakt, dankjewel! Dit lijkt me een goed moment om je een verhoging van mijn zakgeld te vragen?" "Tuurlijk joh, vragen mag altijd! Waar is het voor?"
  
  "Nou, sinds ik ben gaan roken kom ik niet meer rond.
  Roken is duur, dat weet jij toch ook wel?"
  
  "Eruit jij, sneue karakterloze kneus! Pak onmiddellijk je koffers, dan breng ik je naar jouw lievelings tante, je Peettante DaarEnLater, die sneue karakterloze zus van me. Dan kunnen jullie voortaan samen 'gezellie' aan jullie kankerstaafje slurpen!"

Met name vaders schijnen nog wel eens te vergeten om duidelijk over te brengen aan hun kids dat ze trots op hen zijn. Ikzelf ervoer het niet als trots zijn op mij toen mijn vader uitkraamde: "Nou ben ik trots op je jongen!" omdat hij me voor het eerst in een kostuum met stropdas zag. Of toen ik thuis kwam in mijn militaire uitgaansuniform, of voor de deur van ons ouderlijk huis parkeerde met 'mijn' vrachtwagen met dubbelkluts om gezellig even met ons mam een door haar gesmeerde boterham met pindakaas en hagelslag te eten.

Trots op mij? Blij met uiterlijkheden waar hij over kon opscheppen... Miljaar, wat hield ik veel van die gast! Ik mis hem, vooral op die momenten dat ik ervaar hoe mijn zoon, die wat dat betreft best wel veel op me lijkt, met míj omgaat. Als er leven na de dood zou zijn,
dan zou hij nu in zijn vuistje lachen!


Mede vanwege het bovenstaande:
mooi als ouders écht trots zijn op hun kinderen!

Als de kids zulks dan ook nog weten, kan dat zelfs een stimulans zijn om nooit te beginnen met roken. Vaak speelt er echter meer mee dan alleen 'karakter', zeker op jonge leeftijd. Hoe er bijvoorbeeld thuis door de ouders over gesproken wordt, kan uiteraard invloed hebben op óf kinderen er open over durven zijn als er wél iets speelt.

Mijn ouders zaten er niet echt mee, want ze rookten zelf altijd. Ook als we een verre reis met de auto maakten en het koud was, bleven de raampjes dicht. Wel beseften ze kennelijk al hoe slecht roken voor de longen is, maar van meeroken hadden ze in die tijd kennelijk nog niet gehoord. Om ons van het roken af te houden, hadden ze ons in het vooruitzicht gesteld dat zij het behalen van het rijbewijs zouden betalen.

Mijn eerste sigaretje rookte ik toen ik een jaar of zes was en vanaf de vierde klas van de lagere school rookte ik regelmatig een sigaretje. Ik was een jaar of dertien toen ik dat stiekeme gedoe moe was. Thuisgekomen van school, met de jas nog aan voor het geval ons Pap me buiten zou schoppen, pakte ik mijn pakje Camel zonder filter uit mijn zakjas, klopte er 'professioneel' precies drie uit op de onderkant van mijn linkerduim en zei:

• "Jullie hoeven mijn rijbewijs niet te betalen, want ik rook al een tijdje!"

Ze staken sprakeloos hun sigaretje aan en ik ook. Ons Mam hield haar adem in terwijl ze ons Pap aankeek, die keek toen eerst mij ff strak en onderzoekend aan en zei toen tegen niemand in het bijzonder: "Dat scheelt dan zeker duizend gulden!" en slofte naar buiten.

’s Avonds zaten of lagen alle zeven kids voor de televisie en ons mam en ons pap staken allebei een sigaretje op. Ik stond op en pakte er ook eentje uit hun pakje met de woorden: "Als de film af is kijg je 'm terug want die van mij liggen boven op mijn kamer!"
Diezelfde avond kwamen de drie oudere brusjes 'boven' mij ook uit de 'rookkast' ...


Mijn ouders accepteerden het en ik heb ze er nooit over horen zeuren. Voor ouders die zoiets overkomt en ervan overtuigd zijn dat hun kids niet roken, kan het, zeker tegenwoordig, wel heel sneu zijn als de kids op een dag thuiskomen en uit de 'rookkast' komen
of een andere verslaving opbiechten:

• ouders zijn vaak de laatsten die zulks te weten komen!

Juist als kinderen weten dat de ouders hen sneu en karakterloos vinden
als die ouders erachter komen dat ze ergens aan verslaafd zijn,
neigen ze nogal eens om er niet over te praten met hun ouders.

Althans, dat gold sowieso voor mij en mijn vrienden in die tijd:

• maar ja, destijds vielen er al vlug klappen als ouders iets niet aanstond ...

[dikkemick]

1 Ding.
Zou je het aub geen sigaretJE willen noemen?

Zomaar een verzoekje van een forumvrind.

[dikkemick]

Kan niet aanvullen dus maar even zo.

....als die ouders erachter komen dat ze ergens aan verslaafd zijn, neigen ze nogal eens om er niet over te praten met hun ouders.. .

Geloof t of niet, mijn kinderen mochten gaan roken, alleen heb ik ze wel over ALLE nadelen verteld.
En wat ben ik trots!!!

Overigens durven ze er wel over te praten! Zou ook altijd zo moeten zijn