Zeggen de feiten genoeg of moeten we nog beter luisteren?
Geplaatst: 05 sep 2006 18:59
Hallo allemaal,
Aankomende maandag is het 5 jaar geleden dat de wereld werd opgeschrikt door een verschrikkelijke terroristische daad.
Daarna is het allemaal goed losgebarsten. De 'war on terror' en de discussies tussen verschillende kampen. Kampen die enigszins door lieten schemeren toch enige sympathie te hebben voor de daden, maar toch ook vooral de 'achterliggende gedachten' van de terroristen. Weer andere intellectuelen veroordeelden de daden en de gedachten volledig en pleit(t)en voor hard terugslaan, pas op de plaats etc.
Al met al is de dialoog al bijna 5 jaar gaande. (de vraag of we iets zijn opgeschoten met de dialoog is wellicht interessant voor een andere topic)
In een eerdere topic heb ik de boeken van Oriana Fallaci aangeraden. Zij heeft direct na de aanslagen in twee weken tijd het boek 'De woede en de trots' geschreven. Een boekje waarin haar woede, kwaadheid duidelijk te proeven is. En daardoor houdt ze zichzelf geen blad voor de mond. Een boekje vol emotie.
Een aantal jaar later schrijft ze een tweede boek, 'De kracht van de rede', waarin ze meer ingaat op de feiten en daar haar licht over laat schijnen. Overigens niet altijd genuanceerd en ik kan daarom ook onderstaande recensies aanbevelen.
http://www.liberales.be/cgi-bin/showfra ... edeentrots
http://www.liberales.be/cgi-bin/showfra ... allacirede
Het neemt niet weg dat zij feiten noemt die het op zijn minst waard zijn om over na te denken. Zij beweert dat niet de terroristen het gevaar zijn. Nee, zij zijn slechts een afleiding. De opmars van het aantal islamieten, vanaf de jaren '60, naar Europa, dat is het grootste gevaar. Om dit idee kracht bij te zetten geeft ze een aantal feiten weer die er niet om liegen. De manier waarop de moslims wetten proberen te veranderen om zo de westerse cultuur te veranderen. Hoe moet het bijvoorbeeld in onze cultuur wanneer een moslim op vrijdag naar de moskee moet om te bidden. Wij werken dan en hebben zaterdag en zondag weekend. Kan een moslim zomaar eisen op vrijdag niet te werken om naar de moskee te gaan?
Er wordt teveel in opgenoemd om het allemaal hier op te schrijven.
Afgelopen zaterdag stonden in de Volkskrant twee artikelen. Het ene artikel was een reactie op de andere.
In het ene artikel betoogt Bruce Bawer dat we stekeblind zijn voor de antiwesterse mentaliteit in de grote Europese moslimgezelschappen. Hij onderbouwt dat door middel van feiten. De feestvreugde van de moslimgemeenschappen in de straten van de westerse grote steden, maar ook de capitulatie van veel politici en intellectuelen die eerst de aanslagen veroordeelden en Amerika steunden, maar al gauw geluiden lieten horen, door te zeggen dat ze door Israel te steunen Arabische dictators in het harnas jagen en de mondialisering te bevorderen, dat de VS zelf om 11/9 hebben gevraagd.
De immigratiecijfers van moslims zijn onverminderd hoog, net als hun voortplantingstempo. Uit peilingen blijkt dat 40% van de Britse moslims voorstander is van de sharia in GB en minstens een kwart staat achter de aanslagen van 7/7. Zomaar een aanal feiten.
Het andere artikel gaat hier tegenin. Barbara Oomen zegt dat we uit confictstudies kunnen leren dat we moeten luisteren waarom bepaalde moslims het Westen zo haten. Niet terugmeppen, maar vragen waarom hij of zij dat eigenlijk deed. Wat is er nu aan de hand? Wie zijn de terroristen? Wat beweegt hen? Waarom?
Er zijn drie lessen. Les 1: heel goed luisteren. Les 2: probeer je eigen positie duidelijk te maken. Les 3: in gezamelijkheid zoeken naar een oplossing.
Ik vraag me nu echt af:
Moeten we deze feiten nou niet eens serieus nemen of moeten we, zoals Barbara Oomen in dezelfde zaterdageditie bepleit, luisteren waarom bepaalde moslims het Westen zo haten?
Zijn de feiten van Bruce Bawer niet de antwoorden op de vragen die Barbara Oomen stelt? Hebben we, na 5 jaar dialoog, niet lang genoeg geluisterd? Is het niet eens tijd voor duidelijke, gerichte acties?
Ik ben benieuwd naar de overwegingen.
Groeten,
Jaap
Aankomende maandag is het 5 jaar geleden dat de wereld werd opgeschrikt door een verschrikkelijke terroristische daad.
Daarna is het allemaal goed losgebarsten. De 'war on terror' en de discussies tussen verschillende kampen. Kampen die enigszins door lieten schemeren toch enige sympathie te hebben voor de daden, maar toch ook vooral de 'achterliggende gedachten' van de terroristen. Weer andere intellectuelen veroordeelden de daden en de gedachten volledig en pleit(t)en voor hard terugslaan, pas op de plaats etc.
Al met al is de dialoog al bijna 5 jaar gaande. (de vraag of we iets zijn opgeschoten met de dialoog is wellicht interessant voor een andere topic)
In een eerdere topic heb ik de boeken van Oriana Fallaci aangeraden. Zij heeft direct na de aanslagen in twee weken tijd het boek 'De woede en de trots' geschreven. Een boekje waarin haar woede, kwaadheid duidelijk te proeven is. En daardoor houdt ze zichzelf geen blad voor de mond. Een boekje vol emotie.
Een aantal jaar later schrijft ze een tweede boek, 'De kracht van de rede', waarin ze meer ingaat op de feiten en daar haar licht over laat schijnen. Overigens niet altijd genuanceerd en ik kan daarom ook onderstaande recensies aanbevelen.
http://www.liberales.be/cgi-bin/showfra ... edeentrots
http://www.liberales.be/cgi-bin/showfra ... allacirede
Het neemt niet weg dat zij feiten noemt die het op zijn minst waard zijn om over na te denken. Zij beweert dat niet de terroristen het gevaar zijn. Nee, zij zijn slechts een afleiding. De opmars van het aantal islamieten, vanaf de jaren '60, naar Europa, dat is het grootste gevaar. Om dit idee kracht bij te zetten geeft ze een aantal feiten weer die er niet om liegen. De manier waarop de moslims wetten proberen te veranderen om zo de westerse cultuur te veranderen. Hoe moet het bijvoorbeeld in onze cultuur wanneer een moslim op vrijdag naar de moskee moet om te bidden. Wij werken dan en hebben zaterdag en zondag weekend. Kan een moslim zomaar eisen op vrijdag niet te werken om naar de moskee te gaan?
Er wordt teveel in opgenoemd om het allemaal hier op te schrijven.
Afgelopen zaterdag stonden in de Volkskrant twee artikelen. Het ene artikel was een reactie op de andere.
In het ene artikel betoogt Bruce Bawer dat we stekeblind zijn voor de antiwesterse mentaliteit in de grote Europese moslimgezelschappen. Hij onderbouwt dat door middel van feiten. De feestvreugde van de moslimgemeenschappen in de straten van de westerse grote steden, maar ook de capitulatie van veel politici en intellectuelen die eerst de aanslagen veroordeelden en Amerika steunden, maar al gauw geluiden lieten horen, door te zeggen dat ze door Israel te steunen Arabische dictators in het harnas jagen en de mondialisering te bevorderen, dat de VS zelf om 11/9 hebben gevraagd.
De immigratiecijfers van moslims zijn onverminderd hoog, net als hun voortplantingstempo. Uit peilingen blijkt dat 40% van de Britse moslims voorstander is van de sharia in GB en minstens een kwart staat achter de aanslagen van 7/7. Zomaar een aanal feiten.
Het andere artikel gaat hier tegenin. Barbara Oomen zegt dat we uit confictstudies kunnen leren dat we moeten luisteren waarom bepaalde moslims het Westen zo haten. Niet terugmeppen, maar vragen waarom hij of zij dat eigenlijk deed. Wat is er nu aan de hand? Wie zijn de terroristen? Wat beweegt hen? Waarom?
Er zijn drie lessen. Les 1: heel goed luisteren. Les 2: probeer je eigen positie duidelijk te maken. Les 3: in gezamelijkheid zoeken naar een oplossing.
Ik vraag me nu echt af:
Moeten we deze feiten nou niet eens serieus nemen of moeten we, zoals Barbara Oomen in dezelfde zaterdageditie bepleit, luisteren waarom bepaalde moslims het Westen zo haten?
Zijn de feiten van Bruce Bawer niet de antwoorden op de vragen die Barbara Oomen stelt? Hebben we, na 5 jaar dialoog, niet lang genoeg geluisterd? Is het niet eens tijd voor duidelijke, gerichte acties?
Ik ben benieuwd naar de overwegingen.
Groeten,
Jaap